Deel

Column Baldi: Burgers, bestuur, Bergen (2)

Laten we radicaal zijn: stoppen met de gemeente Bergen

Column Baldi: Burgers, bestuur, Bergen (2)

Laten we radicaal zijn: stoppen met de gemeente Bergen. De boel splitsen en het net zo prettig maken als vroeger….

Als het goed is, zijn de politieke partijen bezig met het opstellen van de programma’s. Waarbij ze allen de belofte zullen doen, dat de inwoners erg betrokken gaan worden bij het werk in de gemeenteraad.

In een eerdere column op deze site is betoogd dat allen die binnen de gemeentelijke organisatie actief zijn, zich moeten omkeren: niet de gemeente staat centraal, maar de gemeenschappen. De gemeente Bergen is een bestuurlijk ding, geen gemeenschap van mensen.

Hoe komen de volksvertegenwoordigers in de gemeente zo dicht mogelijk bij hun kiezers te staan? In de goede oude tijd liepen ze allemaal door het dorp. Je kon ze elke dag tegen komen en vertellen wat je wist of er van vond. Dat kan echter niet meer. Als je als gemeenteraadslid in Schoorl woont, kom je niet veel Egmonders tegen.

De meest vergaande oplossing voor dit probleem kan het weer opsplitsen van de gemeente Bergen zijn. Het klinkt tegendraads, alles moet toch groter worden, maar de wet die er over gaat (Arhi) maakt het wel mogelijk. Het dorp Bergen wordt weer gemeente Bergen; Schoorl en Groet, heten weer Schoorl en de Egmonders wonen weer in de gemeente Egmond. (Je kunt ook andere splitsingen maken…). Het argument dat dit niet kan, omdat we dan onvoldoende ambtelijke capaciteit hebben gaat niet op, want de huidige gemeente Bergen heeft die ook niet: die zit in de BUCH-organisatie. Die moet ook nu prioriteiten stellen, tussen vier gemeentes. Dan een paar meer.

Het argument dat je te maken krijgt met parttime wethouders werkt ook niet: die waren er vroeger ook en met goede ondersteuning lukt dat prima. De bewoners voelen zich dan echt Egmonder, Schoorlnaar en Bergenees. Daar worden ze ook bestuurd. De bestuurders (en volksvertegenwoordigers) staan weer dicht bij de mensen voor wie ze het doen, komen ze tegen op straat.

Het is wellicht een romantisch beeld. Als je het voorlegt aan de kiezers, denk ik dat er een meerderheid voor zal zijn, op emotionele gronden. Eindelijk af van die vermaledijde gemeente Bergen… die eigenwijze Egmonders….

Er zullen echter veel praktische bezwaren komen. De splitsing zal tot veel geharrewar leiden: wie krijgt wat, hoe doen we het met geld en wat gaat het kosten…. Ook dat zal weer tot veel emoties leiden…. Veel onderzoeksrapporten die opschrijven wat je wilt (wie betaalt, bepaalt….). Kortom een route met zeer veel hoge hobbels en diepe kuilen. Ik denk te veel, de route wordt belangrijker dan het doel. Echter als gedachte-experiment, met de benen op tafel, zou ik het wel eens uitgewerkt willen zien…….

Nee, dat gaat het niet worden in de komende verkiezingsprogramma’s. Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zal geen politieke partij de splitsing van de gemeente als kernpunt opnemen. En ik wens de partij die zegt te streven naar een fusie met Heiloo, Castricum en Uitgeest veel succes….. Nee er moeten andere manieren zijn om het bestuur dichter bij de gemeenschap te brengen….

(Wordt vervolgd)  www.Baldi.nu


Lees hier Burgers, bestuur, Bergen (1). Gepubliceerd op 1 oktober 2021:

https://flessenpostuitegmond.nl/column-baldi-burgers-bestuur-bergen/

Meer 'Columns':

Column Marion van Dam: Inventief

3 december 2021

’Noem je mij een racist?’ ‘Luister gap, stel je voor dat ik elk jaar appeltaart trakteer voor mijn verjaardag. Ik leer jou kennen en jij mag op mijn feestje komen. Maar je zegt dat je fucking nare jeukbulten op je kont krijgt van appeltaart. Dan kan ik zeggen: je krabt je kont maar open en anders eet je geen taart. Maar dat doe ik niet. Want ik vind het leuk dat jij komt. Dus maak ik voortaan kwarktaart. Iedereen een lekker puntje. En jij ook.’ Het valt stil in de stiltecoupé. De vier pubers moeten even een beeld krijgen van deze politiek.

Column Els Rosenmöller: De collecte

3 december 2021

In het kerkboekje was een QR code verstopt

De vraag kwam bij onze PR-commissie binnen. Of iemand in de Ruïnekerk in Bergen tijdens de eerstvolgende kerkdienst iets zou willen vertellen over ons hospice. De zeven werken van barmhartigheid waren de afgelopen weken het thema van preek, gebed en collecte. Na onder andere ‘de hongerigen spijzen’ (collectedoel Voedselbank) en ‘de naakten kleden’ (collectedoel Kledingbank) was nu de beurt aan ‘de doden begraven’ (collectedoel Hospice). ‘Helaas’ had ik tijd. Eerlijk gezegd wilde ik liever iets anders doen op mijn vrije zondagochtend. Maar natuurlijk ging ik. Ik belde mijn vader (93 jaar en topfit): of hij mee wilde naar de mis in Bergen. Hij, opgegroeid in Bergen en een praktiserende rooms-katholieke kerkganger, tikte me op de vingers. In de protestantse Ruïnekerk kon het niet om een Mis, maar om een Dienst gaan. Maar hij ging graag mee. Verheugd dus samen op pad naar deze dienst waarin ook de overledenen van dit kerkelijk jaar zouden worden herdacht.

Column Hanneke Mooij: “Jij bent Rita!”

26 november 2021

Op haar knalgele fiets bepakt met meerdere fietstassen

Facebook, niet meer weg te denken uit de huidige maatschappij. Er zijn mensen die dit sociale netwerk verafschuwen, hekelen zelfs. Onder het mom van “te digitaal, ik leer liever mensen in het echt kennen".

Column Rob Hoogland: “Kom maar Reintje!”

26 november 2021

En verdomd: binnen een paar minuten verschenen ze

De handeling was alledaags, het gevolg ervan niet. Ik had, zoals zo vaak, een volle vuilniszak alvast om de hoek van de achterdeur gelegd - binnenshuis loop ik altijd op kousenvoeten en zo hoefde ik tenminste nog geen stap buiten de deur te zetten. Maar toen ik mij een paar uur later, ‘s avonds om een uur of elf, wél naar buiten begaf om de zak in de grijze container te deponeren en Bavink voor de laatste maal die dag uit te laten, lag de zak vijf meter verderop volledig opengereten op mijn gazon.

Column Marion van Dam: Viezerd

19 november 2021

“Zo is het niet in het echt hoor”

Laat in de middag ren ik in de al bijna donkere duinen met Joe aan een lange lijn. Joe is een knappe bordercollie, een welopgevoed teefje. Maar ze vliegt, danst en springt en kan daarbij absoluut geen maat houden. Ze is dromerig, net als ik. Ze struikelt over boomwortels en ik vervolgens over haar. Het laatste stukje van onze loop is het grasveld aan de Herenweg, naast buurman Breed. Daar mag ze los. Terwijl ik een bal hoog gooi, springt Joe hoorbaar happend de lucht in en legt ‘m dan weer netjes terug in mijn hand. En als voorgebakken brood duikt ze vlak voor we mijn deur bereiken de sloot in, om als een viezige natte hoop de kamer in te glijden.

OPINIE Doen ze het of doen ze het niet?

12 november 2021

Gaan we op slot of mogen we nog wat?

Met weer eens een coronapersconferentie in het vooruitzicht stijgt de spanning bijna net zo snel als de besmettingscijfers.

Column Peter de Waard: Met schaamrood op de Prins Bernhardlaan

12 november 2021

Straatnamen waar je niet dood gevonden zou willen worden

Egmond heeft te veel straatnamen waar je niet dood gevonden zou willen worden, laat staan levend aan zou willen wonen. Neem de Prins Bernhardlaan in Egmond aan den Hoef. Wie daar woont, zou voor altijd zijn ramen willen blinderen en een geitenpaadje willen hebben naar een straat met een fatsoenlijke naam. Alles was ten slotte fout aan de man die eerst vanaf een olifantenrug tijgers neerschoot en daarna zo hypocriet was voorzitter te worden van het Wereldnatuurfonds. Die wereldwijd smeergeld verwierf die op een Zwitserse bankrekening werd gezet, bastaards verwekte en na de oorlog deed of hij persoonlijk Nederland had bevrijd. Iedere bewoner aan deze straat moet zich bij het vermelden van het adres beperken tot postcode en huisnummer. Of schrijft als het tussen de lijntjes past: 'Schavuit van Oranjelaan 3---sorry, ik kan er ook niets aan doen dat ik hier vanwege de acute woningnood ben neergestreken.' Misschien durft iemand uit puur mededogen daar dan incognito de boodschappen neer te zetten, zodat de bewoner niet nog het huis uit moet.

Column Baldi: De Prins, De Fons en de Keten

19 november 2021

De prins moest met bolle wangetjes een windmolentje aanblazen

Er is altijd wat “animositeit” tussen de kernen van de gemeente Bergen. Ik geef onmiddellijk toe dat ik die gevoelens ook bij mij bespeur…..

Column Marion van Dam: Easy on me

5 november 2021

Ik hou van stilte

Ken je die film waarbij in de eerste scène twee meisjes elkaar in de vroege morgen galmend over een weiland begroeten? De een roept: ‘Hallo!’ En dan de ander ook: ‘Hallo!’ Meer niet. Het is bladstil en ze ontmoeten elkaar bij een stal, prut onder de laarzen. Ze zadelen elk een paard en begeven zich daarna over glibberige paadjes, het bos in. Die film. Eigenlijk krijgen ze een akelig ongeluk maar in deze column niet.

Column Hanneke Mooij: Loslaten is ook accepteren

29 oktober 2021

Onlosmakelijk met elkaar vervlochten die twee

Tussen Bergen en Egmond fiets ik langs de Herenweg en moet mijn uiterste best doen om me – ik ben tenslotte verkeersdeelnemer – te concentreren op het fietspad en de velen die daar op deze werkelijk schítterende oktoberdag gebruik van maken. Net als iedere herfst trakteert de natuur ons op een ongekende kleurenpracht en laat ons elk jaar weer op deze manier weten hoe belangrijk het is om los te laten.

Column Gerard Zonneveld: De identiteit van de nieuwe voetbalclub

29 oktober 2021

Eén woord maar daar zit heel wat achter

Er wordt al jarenlang door velen over gedroomd, aan gedacht en aan gewerkt. Eén Egmondse veldvoetbal fusieclub. De Raad van State gaat ergens in het voorjaar van 2022 nog een uitspraak doen over het feit of het complex wel aan de Egmonderstraatweg mag komen. Maar ondanks dat dit heel erg ver weg lijkt kwam het voor mij heel dichtbij. Het gebeurde in de knusse kantine van Egmondia. Ik kwam daar voor de ‘kick off bijeenkomst werkgroepen fusie traject sv Sint Adelbert – vv Zeevogels – vv Egmondia’. De uitnodiging kwam van een meneer die van het begeleiden van zo’n traject zijn werk heeft gemaakt. De al jarenlang actieve fusiecommissie van de nog te vormen nieuwe Egmondse fusieclub heeft heel wat werkgroepen gevormd. Wat er zoal in mij opkomt zijn sponsoring, evenementen, bouw, organisatie, financiën, technische zaken, communicatie en … identiteit. En voor die laatste kwam ik!

Column Nico Knol: De geur is echt anders….

5 november 2021

Niet dat het 'meurt' in De Goorn

Kort geleden verhuisde een van m'n parochianen van Berkhout naar de Abdij van Egmond. Hij vertelde me dat als hij naar de kust ging het hem opviel dat de geur daar anders is, open, ruimer. Ik ben daar eens op gaan letten en inderdaad, de geur is anders, frisser lijkt wel. Als 26 jarige kwam ik in de Egmonden om er te wonen en te werken en tot die tijd had ik jaarlijks last van bronchitis en behoorlijk ook. Maar eenmaal in contact met de zilte zeelucht die daar waait was ik er vanaf tot op vandaag.

Column Rob Hoogland: Eigen volk eerst?

22 oktober 2021

Hoe onterecht ik dat gezien de ernstige woningnood alhier ook vind: niet dus.

Het kan niet, begrijp ik uit de meest recente berichten. Juridisch kan het domweg (nog) niet. Ondanks de schone beloften, zelfs geformuleerd in een heuse verordening, kan de gemeente Bergen, waartoe wij nu eenmaal behoren, bij het toewijzen van woningen geen voorrang verlenen aan lokale gegadigden.

Column Marion van Dam: Kunstig vliegwerk

22 oktober 2021

Iets ís gewoon zo. Totdat het er niet meer is.

Over vogeltjes gesproken. Op Het Woud in het oude huis naast mij, begeef ik me weleens ongegeneerd op de bovenverdieping, waar ik door de ramen naar de duinen staar. Speciaal is, dat ooit mijn slaapkamertje zich daar bevond maar zo bewust van het voorrecht was ik toen nog niet. Iets ís gewoon zo. Totdat het er niet meer is.

Column Ramon Ooms: Roparun 2021

15 oktober 2021

Als ik aan haar strijd denk dan valt die 300 km wel mee

De Roparun is een estafetteloop waarbij teams geld ophalen voor organisaties en projecten die het leven van mensen met kanker veraangenamen. Vanwege corona vond ook de Roparun dit jaar in aangepaste vorm plaats. Normaal gesproken van Parijs naar Rotterdam, 500 km met 370 teams. Dit jaar start en finish in Landgraaf, 300 km met 185 teams.

Column Marion van Dam: Geef er een klap op!

8 oktober 2021

Meester Noteboom koos mij!

Twee lange blonde staarten en ronde blauwe kijkers. Serieus! Als ik langs de voormalige Sint Jozefschool in Egmond aan den Hoef loop, kan ik mezelf als klein meisje zien gapen in de schoolbank. Afwezig, niet beschikbaar, starend, hunkerend naar buiten. Ja, ik was een dromer. En daar is niet zoveel aan veranderd. Soms heb ik een por nodig, dan moet ik even los, zoals het nut van de klap op de onderkant van een jampot.

Column Els Rosenmöller: Een ver-van-mijn-bed-show

8 oktober 2021

Zestig vrijwilligers die ervoor kiezen met de dood om te gaan

Voor de meeste mensen is doodgaan een ver-van-mijn-bed-show. Voor anderen komt de dood in hoogst eigen persoon zomaar om de hoek kijken. Hij komt altijd ongevraagd, zo brutaal eigenlijk. Er zijn ook mensen die ervoor kiezen met de dood om te gaan, zoals onze vrijwilligers. Het is een voorrecht om 60 vrijwilligers te hebben die zich inzetten voor onze gasten en hun naderende dood.

Column Rob Hoogland: sla, sla en nog eens sla

1 oktober 2021

Weet u waar ik óók zo naar verlang? Bloembollen in de mij omringende velden. Bloembollen van welke soort dan ook, met zo’n dikke laag verse stro erop voor de winter. Dat is inmiddels een hartenwens. Het hoort zo bij de omgeving, vind ik. Het hoort zo bij de Egmondse geestgronden.

Column Baldi: Burgers, bestuur, Bergen

1 oktober 2021

Wat is de gemeente Bergen nu eigenlijk?

De vraag, wat de gemeente Bergen nu eigenlijk is, borrelt bij mij wel eens op. Een aantal relatief kleine kernen, die op een bestuurlijke hoop gegooid zijn. Dit vanwege de grote hoeveelheid taken die de gemeente moet doen, die de kleine gemeenten niet zelfstandig zouden kunnen doen. Die taken worden door het Rijk bij de gemeenten gelegd, omdat die dichter bij de bevolking zouden staan. Best wel een tegenstrijdigheid: taken moeten doen omdat je dichter bij de inwoners staat en vervolgens de gemeenten vergroten, waardoor de afstand tot die inwoners weer groter wordt…

Column Hanneke Mooij: Lampie

24 september 2021

De Agebinners onder ons weten het al

Waar het idee door ontstaan is, is me eerlijk gezegd een groot raadsel. Het zal wellicht in een moment van complete verstandsverbijstering zijn geweest. Of ik had een wijntje te veel op. Dat zou namelijk ook heel goed kunnen. Hoe het ook zij, feit is dat ik ineens bedacht had een hoepel te moeten kopen. Gewoon, een ouderwetse hoepel om mee te kunnen hoepelen. En dat niet eens zozeer voor de lol, maar daadwerkelijk als oefening teneinde die zo felbegeerde wespentaille te verkrijgen. IJdele hoop hoor ik u denken en zeer waarschijnlijk heeft u het bij het juiste eind. Maar toch, de wanhoop enigszins nabij, blijf je toch van alles proberen om aan een - kennelijk al overheersend ideaalbeeld – alles maar dan ook alles uit de kast halen om er als een soort Barbie uit te zien.

Column Marion van Dam: Beschaving

24 september 2021

Heel eerlijk? Ik ben een wildplasser

Kort geleden fietste ik over de Woudweg richting het strand en bereikte hijgend en zwetend de hoge duintop, waar het altijd ferm tegenop trappen is. Ik haalde de voeten van de pedalen en liet mij moeiteloos downhill zoeven. Op hetzelfde moment zag ik vanuit mijn linkeroog een Exmoorpony aan komen galopperen die binnen enkele seconden vóór mij het fietspad zou kruisen. Waanzinnig mooi! Het leek wel een film in slowmotion, zo sierlijk bewogen de benen en wapperden de manen. Ik schrok me dan ook wild toen ik plots werd ingehaald door een pijlsnelle mountainbiker.

Column Peter de Waard: Burgemeester Bakker

17 september 2021

Het was blijkbaar nog appeltje-eitje

'Vroeger zag de wereld er voor bankiers simpel uit. Criminelen waren herkenbaar aan een streepjesshirt, ongeschoren gezicht en zwart masker - zoals Snuf en Snuitje ('m-m-mooie p-p-parels, f-f-fijne p-p-parels') uit Pipo of de Zware Jongens uit Donald Duck. De overige klanten waren nette mensen met een betaalrekening, spaarrekening en, bij uitzondering, een effectenrekening.'

Column Joke Kolkman: Vredesweek

17 september 2021

Naar wie breng ik een schoof?

In verschillende plaatsen in ons land wordt er volgende week aandacht geschonken aan de vredesweek. Het thema voor dit jaar is: Inclusief samenleven! Er zijn verschillende bijeenkomsten, symposia en activiteiten om stil te staan bij de betekenis van vrede. Het lijkt al heel lang geleden dat zoveel mensen zich bezig hielden met het vraagstuk van oorlog en vrede. Het is al zo lang geleden dat er grote groepen mensen actie voerden tegen atoomwapens. Is het onderwerp nu nog steeds van belang? Of is het een vraag van overjarige hippies?

Column Marion van Dam: Doorzethumeur

10 september 2021

Eén vinger leek mij voldoende

‘Heb je al vakantie gehad?’, vraagt mijn kapster. Mijn haar kwam na weken zon en zout halfdood thuis dus een knipbeurt was onontkoombaar.

Column Baldi: Geveltoerist

Het is duidelijk wie er in “charge” is

Het weer moet een beetje meewerken, maar als dat gebeurt dan zien de oplettende voorbijgangers het in de Voorstraat van Derp. De volgende fase in vele gezinsrelaties. De Voorstraat is ingericht als koopjes paradijs voor mensen die op zoek zijn naar nieuwe kleding of leuke hebbedingetjes. Even de bakker, het ontbijt, de delicatessen en de slijterij buiten beschouwing gelaten.

Column Els Rosenmöller: Schakelen

3 september 2021

Ik schrik, een vrouw van mijn leeftijd

Er werd gebeld uit ziekenhuis Alkmaar of we plek hadden voor een opname. Ik ga in de ‘regelstand’ en vraag gegevens. Het gaat om Selma Stereen, met longkanker en uitzaaiingen in de hersenen. Ik schrik. Deze vrouw van mijn leeftijd. Al weet ik als geen ander dat de dood geen rekening houdt met leeftijd, moet ik toch even schakelen voordat ik de ‘regelstand’ weer oppak.

Column Rob Hoogland: Dit is Hooglandje pesten

3 september 2021

Ich bin ein Rinnegommer!

En dan nu, lieve Egmonders, de kwestie Rinnegom. Hoogste tijd dat daar nu eindelijk eens een oplossing voor wordt gevonden. Ik ging er nota bene al in 1986 wonen en er is nog steeds niks aan gedaan. Het is een regelrechte schande. Ich bin ein Rinnegommer!

Column Gerard Zonneveld: Mijn moeder

27 augustus 2021

Haar taak op deze aarde had ze meer dan volbracht

Het is deze week twee jaar terug dat mijn moeder is overleden. Zij is 93 jaar geworden. Een prachtige leeftijd natuurlijk. Niets om je druk over te maken zo lijkt het. En zo is het eigenlijk ook. Als iemand zo oud is weet je dat het een keertje ophoudt. Maar het is je moeder en die wil je nooit kwijt en zeker die van mij niet. En toch had ze, achteraf gezien, ook op haar 92e dood mogen gaan. Het laatste jaar was, ondanks inspanningen van velen, geen pretje voor haar. Ouderdom komt met gebreken. Bij mijn moeder was dat zowel geestelijk als lichamelijk. De grote stuwende kracht achter ons gezin moest beetje voor beetje terrein prijs geven. Zij die eigenlijk altijd vader én moeder voor ons was geweest. Onze vader kon dat, door allerlei omstandigheden, vaak voor ons niet zijn. In plaats van alles zelf regelen en doen had ze al meer steun en hulp nodig in een wereld die voor haar alsmaar kleiner werd.

Column Jan Houtenbos: Verkeerstekens

27 augustus 2021

Ziet u al die borden als u op de Herenweg rijdt?

Kijk op straat eens om u heen. Kijk eens hoeveel verkeertekens er zijn aangebracht. Of hoeveel verkeersborden er staan. Het gaat dan met name om de verkeerstekens en -borden in de bebouwde kom. Er is een grote verscheidenheid aan borden en tekens die u waarschijnlijk nooit eerder zijn opgevallen. Je rijdt of fietst door je dorp en opeens valt het je misschien op dat na elke zijstraat het desbetreffende verkeersbord opnieuw is geplaatst. Ik neem als voorbeeld de Herenweg na elke zijstraat staat daar het bord 'voorrangsweg' ( voor de kenners bord 'B01'). De voorrangsweg wordt nog eens verduidelijkt door de haaientanden op het wegdek. Maar ziet u al deze borden als u op de Herenweg rijdt?

Column Wills; waar gaat het verkeerd?

20 augustus 2021

De kunst van het liefhebben

Beste Wills: Ik heb iemand leren kennen bij wie ik vanaf het begin het gevoel had: “Ja, zo hoort het te zijn!” Ik ben al 39 maar heb me nog niet eerder zó thuis gevoeld. De wereld zou er, denk ik, op vooruitgaan als iedereen elkaar zo zou behandelen als zij mij en ik haar. En toch weet ik, als ik naar mijn eigen relatiegeschiedenis kijk en naar de ongelukkige stellen om me heen, dat iedere relatie ooit zo gelukkig begonnen is. Waarom gaat het dan toch zo vaak fout? Kan je dat voorkomen, tegenhouden? Beste Waar-gaat-het-verkeerd? Ah, hoeveel tijd heb je? Na een levenslange carrière in de business van leed en ellende als familierechtadvocaat, mediator, systeem- en partnerrelatietherapeut en ook uit eigen ervaring daarover het volgende. Je kunt zó verliefd op iemand zijn dat alles lijkt te kloppen. Je kunt zó graag een relatie willen dat je je verbeeldt dat alles klopt. En als er dan iets niet blijkt te kloppen, denken: “Ach, niemand is perfect.” Totdat je echt tegen een groot verschil oploopt, de dealbreaker, over kinderen, verdeling van verzorging en opvoeding of financiële debacles, persoonlijkheden, levensfase. Je kunt verliefd zijn totdat het noodlot onverwacht toeslaat en je partner ziek wordt of een andere weg inslaat. De een kan iets doen wat de ander hem of haar niet kan vergeven, conflicten kunnen uit de hand lopen omdat een van beiden, of allebei, de kunde en wijsheid ontbeert om ze te hanteren. De kunst van liefhebben, of beter gezegd Het Ei van Columbus en het Geheim van de Smid samengerold in één vegetarische wrap is: vraag jezelf af wat er overblijft als de eerste spannende verliefdheid eraf is. Is er veel dat vanzelf gaat of is er veel waarvoor je hard moet werken? Is er veel dat je inspireert en voedt, of meer waar je op leegloopt? Werken aan een relatie gaat over naar jezelf kijken, je behoeftes onderzoeken, je zwakheden onderkennen en met vertrouwen jezelf open blijven opstellen. En ... de moed op te brengen om te wachten, totdat je hem of haar die het allemaal zo makkelijk maakt om lief te hebben, tegenkomt. Amen. PS Beste medewerkers van Boekhandel Plukker in Schagen, heel hartelijk bedankt voor jullie hartverwarmende gastvrijheid 6 en 13 augustus 2021.

Column Marion van Dam: Hoeve Wimmenum

20 augustus 2021

Stadse badgasten en ouwe koeien uit de sloot halen

‘Ome Wim, mag deze alstublieft blijven? Hij is zoo lief..’ Ome Wim had het zichtbaar zwaar en dat kwam niet omdat er drie kinderen aan z’n vaalblauwe overall hingen maar omdat er drie smékende kinderen aan z’n vaalblauwe overall hingen. Het was niet leuk ons te moeten zeggen dat het zojuist geboren kalf een genadeloos vonnis wachtte omdat het – balen! – weer een jongetje was. Zo zagen wij al vroeg de schijnromantiek die aan het boerenbestaan kleeft. De boerderij van ome Wim was er een zoals uit een kinderboek. Kikkerslootjes langs de groene weiden, vergane schuren, hooizolders, bedsteeën, een fruitboomgaard en een keur aan beesten. We renden door de weilanden of in de stal tussen de koeien en kenden er tal bij naam en bij karakter. Ras: knuffelkoe. Zo was er Marie, herkenbaar aan de bult onder haar kin. ‘Kijk, dan moet je even hier voelen, ja dit is Marie!’

Column Nico Knol: Te gast ……

13 augustus 2021

Ons oma zei altijd; Ik heb 11 dochters en 11 schoonzoons

Op visite bij een tante en oom van me. Een bijzonder stel, m’n tante is al vele jaren de huisgenote van een priester. Zij verzorgt hem en destijds woonden ze samen op een pastorie, waar zij dan gastvrouw was en het huishouden voerde.

Column Marion van Dam: Worden kent geen einde

13 augustus 2021

‘Wat ik wil worden? Ik dacht dat ik al iets was.’ Zei Toon Hermans.

Na bijna zeven weken avonturen, voeren we op een zonnig middaguur de haven van Vannes binnen. Ik ken de middeleeuwse vestingstad vanaf het binnenland maar zeilend langs de groene eilanden en via de elegante chateautjes verwelkomd worden door de poort van Vannes is van geheel ander kaliber.

Column Rob Hoogland: Zeekoorts

6 augustus 2021

“Ach, ik laat hem maar”

Niet dat ik een ‘gedoemde zwerver’ ben, zoals Slauerhoff zichzelf in zijn gedicht ‘Zeekoorts’ noemt. Maar zonder zee kan ik niet leven. Tijdens al mijn vakanties weet ik haar, waar ook ter wereld, in de directe nabijheid. En vertoef ik in Egmond, sinds 35 jaar een van mijn twee woonplaatsen, dan moet ik haar als het even kan dagelijks zien. Weer of geen weer. Een ware kustjongen, deze meneer. Naarmate de jaren klimmen besef ik dat steeds nadrukkelijker.

Inschrijven Flessenpost uit Egmond
Dan spoelt het flesje iedere vrijdag aan in je mail
AANMELDEN
Uw e-mailadres wordt alleen gebruikt voor het versturen van de Flessenpost uit Egmond. U kunt altijd de afmeldlink gebruiken, deze is opgenomen in de nieuwsbrief.
close-link
Terug