Deel

Column Jan Houtenbos: Een bijzondere verkiezingsdag

Een dagje achter de schermen van stembureau 12

Column Jan Houtenbos: Een bijzondere verkiezingsdag

Afgelopen week hebben veel Egmonders gebruik gemaakt van hun stemrecht. Zo’n verkiezingsdag blijft toch altijd een bijzondere dag. Nu in ‘coronatijd’ nog meer bijzonder. Al tientallen jaren mag ik vanuit de gemeente plaatsnemen op het stembureau. Ook dit jaar weer en nu op het stembureau in de abdijwinkel in Egmond-Binnen.

Laat ik u meenemen achter de ‘schermen’ van stembureau 12. Voordat het stembureau om 7.30 uur open kon gaan, moest er in de abdijwinkel een parcours worden uitgezet om te zorgen dat de mensen veilig hun stem konden uitbrengen. In Egmond-Binnen was dat voor de stemmers best een zoekplaatje, want bij binnenkomst kon je de stemhokjes nog niet zien. En dan opeens zie je rechts drie personen met mondkapjes en blauwe handschoentjes achter schermen van plexiglas zitten! Ik heb mogen ervaren dat een dergelijke opstelling, ook voor de ervaren stemmer, wat vreemd aandoet.

Ikzelf had af en toe het gevoel dat ik een kaartjesverkoper bij de NS was, die door een gat in het scherm de stempas en het identiteitsbewijs in ontvangst nam. Ik kon het dan ook niet laten om zo nu en dan te vragen naar welk station de stemmer wilde reizen, al was het maar om de spanning wat te breken als iemand per abuis zijn of haar bankpas gaf.

Het was zeker spannend voor mijn buurmeisje Mirjam, die voor het eerst mocht stemmen. Een foto waarop zij haar eerste stembiljet in de stembus doet is dan zeker op zijn plaats. Het uitbrengen van je stem is een goede zaak, maar het heeft ook iets sociaals. De mensen zien elkaar in deze coronatijd soms weer voor het eerst sinds maanden, al wordt het direct herkennen door het verplichte mondkapje wat bemoeilijkt.

Na het uitbrengen van hun stem verlaten de mensen opgelucht het stemlokaal, want zij hebben aan hun plicht voldaan. Zowel jong als oud. Men is helemaal blij verrast als men hoort dat zij het rode potlood mogen houden. Al zie je soms de twijfel in hun ogen ‘wat moet ik er mee?’. Volgend jaar tijdens de gemeenteraadsverkiezingen wordt dat weer anders, want dan ligt het rode potlood als het goed is weer aan de ‘ketting’.

Om 21.00 uur sluit het stembureau en wordt de stembus door de voorzitter van het stembureau geopend en dan begint het echte werk voor de ‘tellers’. De stembiljetten worden opengevouwen en het sorteren kan beginnen. Eerst op partij en vervolgens op voorkeurstemmen. Belangrijk is dat het aantal ingeleverde stempassen gelijk is aan het aantal ingeleverde stembiljetten. Dat vereist zorgvuldig tellen en soms hertellen.

U kunt zich voorstellen dat de tellers opgelucht zijn als de aantallen aan elkaar gelijk zijn. Dan worden alle stempassen, stembiljetten in verzegelde bakken opgeborgen en mogen de tellers naar huis. De voorzitter en plaatsvervangend voorzitter blijven achter om het papierwerk ‘het proces-verbaal’ verder af te ronden. Bij het verlaten van de abdijwinkel bedanken zij de gastheer van de abdij voor de gastvrijheid en ontvangen zij zelfs nog een fles Sancti Adalberti. De voorzitter brengt het proces-verbaal en de verzegelde bakken naar het gemeentehuis. ’s Nachts om 01.30 uur krijg ik een WhatsApp bericht van de voorzitter dat alles akkoord is bevonden. De verkiezingsdag zit er op!

Klik op één van de afbeeldingen voor een vergroting.

Column Jan Houtenbos: Een bijzondere verkiezingsdag Column Jan Houtenbos: Een bijzondere verkiezingsdag

Meer 'Columns':

Column Gerard Zonneveld: 80 cent

30 juli 2021

Sta ik daar ondertussen een beetje ‘grapjes’ om te maken

Het is geen gewoonte van mij om op zaterdagavond nog een boodschappenlijstje af te werken. Deze keer zat het in mijn hoofd en dan moet het gebeuren. Omdat op dit tijdstip de papiercontainer op de Weidjes niet meer open is reed ik door naar Heiloo. Op de eerste rotonde op de Zeeweg zie ik een bekende oranje fiets aankomen met een nog bekender persoon erop; mijn zoon. Ik zet mijn auto stil, draai mijn raam open en ga midden op de weg met hem in gesprek. Wonder boven wonder komt er heel lang niemand achter mij staan en wisselen wij wat nieuwtjes uit. Uiteindelijk is er een andere auto die er door wil en vervolg ik mijn weg.

Column Peter de Waard: Een gouden toekomst

23 juli 2021

Egmond kan schitteren in al zijn lelijkheid

'Het restaurant met de slechtste timing', staat op een bord van een pannenkoekenhuis aan de boulevard in Egmond aan Zee, vlakbij de vuurtoren. Dat is meteen mijn favoriete restaurant. Ik houd van anti-reclame. Toen De Bikkerij aan de Egmonderstraatweg een keer door de culinair recensent van de Alkmaarsche Courant werd neergesabeld en een 3 kreeg, bestelde ik voor diezelfde avond nog een tafeltje. Heerlijk gegeten. Goed doorbakken biefstuk, boterzachte doppertjes en de gaarste bloemkool van Nederland na die van Van der Valk.

Jan Houtenbos: Pleidooi voor een Egmonds ‘zangfietspad’

23 juli 2021

Laat weten wat je daar van vindt!

Hebt u dat wel eens? Het is mooi weer, je fietst door onze mooie gemeente, je zit lekker in je vel en je hebt de neiging om je favoriete lied te zingen. Je wilt net beginnen met zingen maar je ziet iemand aankomen, dus toch maar even niet. Hoe leuk zou het zijn als we in Egmond een “zangfietspad” krijgen? Het is niet echt een origineel idee want verschillende gemeenten hebben al een zangfietspad. Ik kwam laatst een artikel over de zangfietspaden tegen bij de fietsersbond. Zou het ook iets zijn voor de Egmonden? Een plek waar je je niet hoeft in te houden en waar je al fietsend lekker uit volle borst officieel kan (mee)zingen. Fietsen wordt dan nog aantrekkelijker en gezelliger. Het zou toch gaaf zijn als je straks zingend of fluitend op de fiets naar je school, je huis of je werk kan gaan. Vind je het een leuk idee en weet je misschien al een geschikt toekomstig “zangfietspad” stuur dan een e-mail naar de redactie van 'Flessenpost uit Egmond'. Bij voldoende belangstelling zal ik het onder de aandacht van het gemeentebestuur brengen.

Column Joke Kolkman: Spullen en herinneringen

16 juli 2021

Verhuizen is niet mijn hobby

De afgelopen weken zijn wij, mijn man en ik, verhuisd vanuit Arnhem naar Egmond aan Zee. Het was en is een hele klus om allereerst alle spullen in dozen te pakken en om ze nu allemaal weer uit te pakken. Verschillende mensen in Arnhem zagen de dozen staan en verzuchtten: “Wat ben ik blij dat ik niet hoef te verhuizen!”. En de mensen hier in Egmond zeggen hetzelfde als ze na een paar weken zien dat het huis nog niet af is.

Column Marion van Dam: Bij een doel, krijg je de wind in de smoel

16 juli 2021

Het arme mens heeft niet kunnen navertellen hoe zij haar zeemansgraf inrolde

Het is een gezegde en de betekenis laat zich raden. Trek een strak plan, dan loopt het geheid anders. Ik hoorde ‘m van een doorgewinterde zeilster uit Sneek. Ons doel was aanvankelijk zeilend naar Isles of Scilly tot we dreigden Engeland niet binnen te mogen. Change of plans. Eerst maar koers richting Normandië en dan het schiereiland Bretagne. We hebben tenslotte de tijd aan onze kant.

Column Rob Hoogland: Zelfs in Egmond aan Zee kan er worden gepolderd

9 juli 2021

Egmonders zijn ook mensen

Gelukkig, het staat er weer. Het hóórt er ook te staan, als je het mij vraagt. En dat terwijl het er tot een paar jaar terug helemaal niet stond. Kejje nagaan.

Column Nico Knol: En zo vriendelijk….

9 juli 2021

Corona-ellende voorgoed achter de rug?

Toen de leeftijdsgroep van 1969 aan de beurt was kreeg ook ik zo'n mooie brief van de overheid met een uitnodiging om me te laten vaccineren tegen het beruchte virus.

Column Hanneke Mooij: Brandweerkitten

2 juli 2021

Het gebeurde allemaal zó snel

Met een tas vol heerlijke producten en een paar waardebonnen babbel ik nog even met de vriendelijke eigenaar van ’t Winckeltje. Had zijn naam wel zo hier en daar opgevangen maar had er eigenlijk nooit een gezicht bij. En dat mis ik dan. Ik ga dan – een beetje onbewust – zelf een beeld bedenken bij een naam. In dit geval draagt hij dezelfde achternaam als mijn tandarts dus ging ik die twee als het ware een beetje koppelen. Dat is dan natuurlijk weer niet helemaal eerlijk. Want dat zou voor vreemde situaties kunnen zorgen. Bijvoorbeeld met wijd opengesperde mond door de alleraardigste mijnheer in het wit laten controleren of ik wel braaf minimaal tweemaal daags mijn tandjes poets. Waarbij ik dan lig te chillen in de tandartsstoel, watertandend de lekkerste nootjes, bijzondere inheemse kazen met onuitspreekbare namen en overheerlijke druivensappen waar alcohol aan toegevoegd is aan mijn geestesoog voorbij zie gaan.

Column Els Rosenmöller; Later? Dat is voor later…

2 juli 2021

Gré houdt van avontuur. Voordat haar man Thomas 3 jaar geleden overleed, gingen ze er vaak samen op uit met de camper. Zijn handicap deerde haar niet. Ondanks haar eigen sluipende ziekte genoten ze samen van de reizen. Nu 3 jaar later, nog in rouw na het overlijden van Thomas, nam ziekte de overhand en strandde haar avontuurlijke leven bij ons in het hospice. De ziekte uit zich mede in genadeloze pijn, niet meer met paracetamol te verhelpen. Vrijwilligers masseren haar heup, haar handen, iedere week weer. Het leidt af, geeft steun, het helpt. Haar zoon en kleinzoon komen vrijwel iedere dag vanuit Friesland op bezoek. Het kan zomaar voorbij zijn, dus ze koesteren ieder moment samen. Nieuwe herinneringen maken, daar gaan ze voor. Gré begint zich thuis te voelen bij ons, al is het een uitdaging om ca 50 vrijwilligers in de week mee te maken: ’Heb je lekker geslapen?’, ‘Wil je wat eten’, ‘Wil je naar buiten of nog koffie?’ De vrijwilligers bewegen op een fantastische manier mee. Dan zijn er de gasten van de andere kamers. Ze komen vaak voor een korter verblijf en worden dan met een mooi ritueel uitgeleide gedaan. Een bizarre realiteit. ‘Ik ben vast de volgende’ zegt ze 4x op een rij. Ik heb bewondering voor haar, oud is ze niet. Dan wil je het liefst alles nog zelf doen en onafhankelijk zijn. Dat maakt soms boos en verdrietig en de onmacht knaagt, want hoe accepteer je het komende avontuur? Op een vrijdagmiddag is het huis leeg, Gré en de vrijwilligers drinken op het terras haar favoriete appelsap, vandaag in een wijnglas. Ze kijkt me met pretogen aan: ‘mijn bloeduitslagen zijn goed’. Daar wordt op gedronken. ‘Maar wat nu?’ zegt ze direct nerveus. ‘Ik kwam hier toch met een reden? Blijkbaar ben ik nog niet aan de beurt.’ Haar gedachten schieten alle kanten op. Ze zoekt in het doolhof van onzekerheden naar een uitgang met zekerheid. Ze zoekt en voelt ruimte voor nog één avontuur; haar zoon en kleinzoon bezoeken in hun nieuwe huis in Leeuwarden. Een vrijwilliger met jaren verpleegkundige ervaring wil haar naar Friesland vergezellen; haar man kan hen rijden. Het avontuur wordt praktisch en medisch goed voorbereid. Gré gaat zelf met een andere vrijwilliger nieuwe kleren kopen om chique en comfortabel “haar alles” in Friesland te bezoeken. Het werd een bijzondere dag; Gré genoot en straalde nog dagenlang. Wij trouwens ook. Even is er rust, even lijkt alles gewoon. Maar dan dienen zich nieuwe bulten en nieuwe pijnen aan. We blijven proberen alle moeilijkheden weg te ademen en Gré heeft nieuwe plannen. Nu een dinertje hier in huis. Ik geef haar een mooi schriftje om met de organisatie te beginnen. Met dierbaren het leven vieren aan tafel, de maaltijd delen en iedereen te verzoenen met wat is, in het hier en nu. Hoe mooi kan het zijn! Later? Dat is voor later. Els Rosenmöller, Coördinator Hospice Egmond 30 juni 2021

Column Marion van Dam: Je doet het he-le-maal verkeerd

25 juni 2021

Ik heb ook een wijze. Een eigen wijze

Met schop, bamboestokken, sisaltouw en zaden, stappen we de tuin in. We gaan bonen zaaien. De rabarber, bessen en aardbeien zijn zelf al begonnen. Hij die iedere bol, knol en bloem met aandacht en liefde overlaadt, is gaan zitten op een tuinbank die bijna instort, sluit de ogen en koestert zich in de zon. “Is het de bedoeling dat ik het alleen ga doen?”, vraag ik. Hij glimlacht en laat via wat armbewegingen zien waar en hoe en ik neem de schop ter hand. Bij de eerste trap in de aarde hoor ik achter mij: "Wacht even, dat doe je helemaal niet goed.” Ik reik hem de schop. “Hier, doe het zelf maar”. En niet om het een of ander maar nog geen half uur later is de klus geklaard en kan alles de grond in. Hij is de professional. Zijn wijze is de beste, nee de enige. Daar krijg je geen wissel meer op.

Column Wills: ben ik asociaal?

25 juni 2021

Beste Wills: Ik word dit jaar 63 en merk dat de gesprekken met familie, vrienden, bekenden en collega’s steeds vaker gaat over ziektes en doodgaan. Als we bij elkaar zijn begint er altijd wel iemand over die-en-die die heel ziek, stervende of overleden is. Vaak volgt er dan een zwartgallige competitie van wie het treurigste verlies geleden heeft, met de meest hartverscheurende en beeldende details. Mijn ouders, een broer en een schoonzusje zijn al overleden, maar ik zou nooit in detail vertellen over hun dood in een koetjes en kalfjes gesprek in een gemengd gezelschap. Vlak voor een concert of bij de kassa wil ik al helemaal niet horen hoe een tante de strijd tegen kanker verloren heeft. Hoe kan ik hiermee omgaan zonder asociaal te zijn? Volgende vraag: Ben ik asociaal? Beste asociale: Asociaal zou ik je niet noemen, eerder intolerant. Misschien herinner je je nog hoe je leven eruit zag 30 jaar geleden, toen trouwen, huizen kopen, zwangerschap en kinderen, carrière en autoritaire leidinggevenden het gesprek van de dag waren. Ook toen waren er mensen die in detail vertelden over de bevalling, ontslag of affaires en ik durf te wedden dat het dezelfde mensen zijn die nu graag over ziektes en dood van hun geliefden praten. Maar het gaat hier niet voor iedereen over koetjes en kalfjes, voor de vuist weg wat aankletsen als je gesprekspartners jou vertellen over hun leven. Wat voor jou een competitie is, is voor anderen verbinding zoeken en met elkaar en delen in voor- en tegenspoed want: “That which is shareable is bearable”. Ongewild geïnformeerd worden over (nare) medische details van een volstrekt onbekende is het ene uiterste qua wenselijk, maar iedereen die zijn hart wil uitstorten over zijn (al dan niet geliefde) ouders, broer, zus, partner, vriendin die overleden is of ziek, mag naast mij komen zitten. Jij ook. Jíj kunt als het je teveel wordt proberen voorzichtig van onderwerp te veranderen. ”Wat erg voor je wat je me allemaal vertelt. Ik herinner me dat jullie dit jaar met de camper weg zouden gaan, klopt dat? Kan dat nu nog doorgaan?” Of verleg vriendelijk de aandacht door vragen te stellen over het leven van de zieke of overledene, zoals waar en hoe ze woonden en leefden, in plaats van hun lijden of sterven. Zie je jezelf zoiets zeggen? Dan verdien je sowieso punten voor de moeite, ongeacht de resultaten. www.beter-samen.nl Nu ook praktijk in Heiloo op vrijdag en/of zaterdag.

Column Jan Houtenbos: Een nieuwe brouwer

18 juni 2021

Sebastiaan groeide op boven en in een brouwerij

Elke Egmonder weet inmiddels wel dat we in Egmond een eigen brouwerij hebben gevestigd op De Weidjes in Egmond aan den Hoef. Brouwerij Egmond is onder andere brouwer van Sancti Adalberti abdijbieren. Wat u misschien niet weet is dat we sinds kort er een brouwer bij hebben. Vorige week heb ik nader kennis mogen maken met Sebastiaan Hoffmann. Terwijl Sebastiaan nog bezig was met een rondleiding door de brouwerij zat ik te genieten van een 'Egmondse Blonde' op het terras voor de brouwerij. Het was Sebastiaans eerste interview als brouwer. Met zijn 28 jaar is Sebastiaan zeker de jongste brouwer in Egmond.

Column Peter van Vleuten: Willem Schoone

18 juni 2021

Bassist van Shoreline is de absolute rockstar

In mijn boekenkast staan diverse bio’s van artiesten die ik bewonder of die ik in ieder geval fascinerend genoeg vind om er meer over te weten. Ik heb de levensverhalen van Elvis, Clapton, Keith Richards, Bruce Springsteen en Bob Dylan staan, evenals de verzamelde teksten van Huub van der Lubbe, Hemelrijk van Thé Lau en nog een eindeloze reeks fijne boeken. Over Willie Nelson, Kris Kristofferson, Waylon Jennings, Johnny Cash, Dolly Parton, Chet Atkins en andere muziekgrootheden. Plus nog de nodige bundels en koffietafeluitgaves over de jazz, de blues en meer. En verder twee boeken die in hun geheel alléén maar gaan over – ja echt waar – één specifieke song van mijn favoriete songwriter, Jimmy Webb. Eentje alleen over zijn song Wichita Lineman en eentje uitsluitend over zijn ‘suite’ Mac Arthur Park.

Column Rob Hoogland: ‘Terug naar de kust’

11 juni 2021

“Zullen we teruggaan?”, had hij gevraagd. “Ja”, zei zij

Dit lazen ze, op die vermaledijde groepsapp: “De meneer van nr. 78 doet aan hardlopen!” En toen wisten ze het zeker: weg hier, zo snel mogelijk. Terug naar Limmen, naar Egmond, naar de zon en de zee, naar het licht en de vrijheid, naar het mooiste zandstrand van Nederland, naar Zilverzand. Een half jaar woonden ze in Leusden. En nu zijn ze alweer terug.

Column Hanneke Mooij: Drift

4 juni 2021

Je barst zowat uit je vel van energie

Zo’n vijf weken geleden begon het. Zonder waarschuwing vooraf, totaal onaangekondigd maar o zo welkom. En als ik zo ’s om me heen hoor, ben ik niet de enige bij wie het zich zo plotseling vanuit het totale NIETS (jazeker, met hoofdletters, om even te benadrukken hóe welkom het is!) aandient. En zijn al die mensen er openlijk nèt zo blij mee als dat ik dat ben. Want je kunt ’t plannen maar op de een of andere manier zijn er altijd wel smoesjes te bedenken om het vooral niet te doen. Dus als ie er dan eenmaal is, moet – en wíl! – je ‘m met beide handen aangrijpen: de OPRUIMDRIFT. En ook hier typ ik het bewust met hoofdletters. Of het een typisch vrouwending is, laat ik in het midden – ik wil vooral de mannen die zich in het profiel herkennen niet voor het hoofd stoten – maar ik heb toch wel het appeltjesgroene vermoeden dat het hormonaal aangestuurd wordt. Die opruimdrift. Geen opruimwoede want dat klinkt meteen weer zo agressief en daar zit niemand op te wachten.

Column Marion van Dam: Mit oder ohne

11 juni 2021

Veertien jaar jong en van alles nodig

”Bezahlen! Mädchen, warte eine Minute! Du bekommst einen tipp.” Deze lange iele puber bleef ongemakkelijk naast het koffietafeltje staan terwijl de Duitse hand twijfelachtig in de portemonnee vingerde voordat hij besloot hoeveel muntjes het serveren van de sorbets waard was. En het duurde en het duurde. Ik weet nog dat ik dacht: “Kan ik hier door de grond?”

Column Els Rosenmöller; Gedreven bedrijvigheid

11 juni 2021

Wat zal de dag brengen?

Het is iets voor 08.30 uur als ik Hospice Egmond binnenloop. Het is stil, in de huiskamer brandt nog een klein lichtje, de nacht heeft plaats gemaakt voor het ochtendgloren. Wat zal deze dag brengen? Patricia loopt ons kantoor binnen, al sinds 07.00 uur druk in de weer. Ze heeft samen met haar collega vrijwilliger meneer Stroe opgefrist. ‘Dat is toch fijn na een nacht die voor hem zo lang leek, hij zit nu heerlijk aan het ontbijt’. Ze vertelt hoe haar collega bij onze gast in kamer 3 is; hij klampt zich angstvallig vast aan het leven, loslaten valt niet mee. Je afvragen waar het leven je uiteindelijk brengt is voor ons allemaal een grote vraag. Onze aanwezigheid maakt dat hij zich minder alleen voelt. ‘Goh’, denk ik, ‘wat fijn dat hier tijd en aandacht voor is’. Patricia vraagt of ik koffie wil. Ik loop met haar mee naar de keuken als de telefoon gaat. Een huisarts uit Egmond aan Zee vraagt of we plek hebben. Natuurlijk willen we graag plek maken voor de mensen uit Egmond, maar de drie grote kamers zijn al bezet. Dan maar de logeerkamer gebruiken? Voor deze gaste met al veel thuiszorg, met nu een snelle achteruitgang in haar ziekteproces, waar de zorg te veel wordt voor haar familie, is dit een fijne oplossing. Meer rust, minder spanning. Mijn ervaring leert dat ware nabijheid zonder teveel zorg zo welkom is in deze laatste levensfase. Ik overleg telefonisch met mijn collega Barbara of het praktisch haalbaar is, voor de vrijwilligers, qua corona en vooral voor de gaste zelf. Er is veel om aan te denken. Als ik ophang staat er een Café Latte voor mijn neus, die maakt niemand lekkerder dan Elize. Ze is al bij de groothandel geweest en duikt nu achter de computer voor de noodzakelijke paperassen. Inmiddels bel ik een vrijwilliger of ze kan helpen kamer 4 klaar te maken voor een nieuwe ontvangst. Ze is er snel en ze heeft verse bloemen in de hand. Ze ziet wat ik denk en zegt lachend: ‘Ik kon het niet laten’ . Ik loop glimlachend de huiskamer binnen waar drie gasten heel gezellig samen met de vrijwilligers van dienst 2 lunchen aan een rijk gedekte tafel. De ochtend is voorbij, de thuiszorg is geweest, de huisartsen zijn gesproken, pijn valt weg, angst maakt plaats voor een veilig gevoel. Eitjes spetteren in de pan. ‘Goh, denk ik weer, ‘wat fijn dat dit allemaal kan’. Er staan verse bloemen in de logeerkamer; ik zie Elize met onze huismeester rondlopen terwijl ik opendoe voor de tuinvrijwilligers. Zij beginnen met een kop koffie op ons kantoor. Later op de dag vraag ik de vrijwilligers van dienst 3 of ze extra handjes nodig hebben nu we een opname krijgen. ‘Geen probleem’. De kleinzoon van Dhr Stroe komt visjes bakken voor iedereen en de kookvrijwilliger zorgt voor de rest van de avondmaaltijd. Barbara schuift ook aan. Dan brengt de ambulance onze nieuwe gast. Nathalie en ik klimmen op het bed, de brancard ernaast en op tel 3 tillen we met het ambulancepersoneel mevrouw in bed. Een warme omgeving van alle gemakken voorzien met fijne, kundige mensen in huis. Na de intake van deze nieuwe gast en haar familie zie ik de nieuwkomers opgelucht ademhalen. Tijd voor mij om naar huis te gaan. Het was een bedrijvige dag. Verwondering, hard werken, bereidheid, eerbied, goede communicatie, fijne samenwerking, verbinding, flexibiliteit, energie en grote gedrevenheid. Hoe mooi dat dit hospice er staat en zich vult met liefde voor de medemens. Els Rosenmöller, Coördinator Hospice Egmond NB: de namen van betrokkenen zijn ivm de privacy gefingeerd.

Peter van Vleuten: Terug naar Egmond

28 mei 2021

Ooit willen we dat allemaal...

Terug naar Egmond Je eerste elektrische gitaar. ’t Is net als je eerste liefde. Die vergeet je niet. Ik zie ‘m nog zo voor me. Een heuse Stratocaster. Voor de leken: zo’n model waarop Hank B Marvin van de Shadows speelde. En Jimi Hendrix. Nou moest de echte, échte Stratocaster eigenlijk van wereldmerk Fender zijn. Maar dat was voor mij als scholier niet te betalen. Gelukkig kopieerden de Japanners er in die tijd al lustig op los, zodat ik voor 400 keiharde Hollandse guldens een nepper kon kopen. Merk: Rokkomann. Klonk een soort van Duits ambachtelijk maar het was waaibomenhout, de snaren stonden pijnlijk hoog en het ding bromde als een gek. Maar toch. Het was m’n eerste. En hij zag er oppervlakkig bekeken precies zo uit als een Fender. Ik was de koning te rijk. Natuurlijk wáren er wel andere keuzes in de winkel van Peter Birekoven in de Hekelstraat. Maar die waren niet rock & roll genoeg. Althans niet binnen de reikwijdte van mijn budget. Ik had wel de mogelijkheid om een tweedehands Egmond te kopen, maar dat was niet hip genoeg voor mijn smaak. Egmonds waren van Nederlandse makelij en ze pasten in mijn beeld van saaie sixties-orkestjes die nooit waren doorgebroken. Ik wilde een Strat! Desnoods een neppe. Merkwaardig hoe je er in die fase naar kunt kijken. Wist ik veel dat George Harrison himself een Egmond had en daarmee toch niet bepaald beroerd uit de verf was gekomen. Maar ja, Egmond… Ik woonde op het Woud tussen Bergen en Egmond aan den Hoef. Dan kan je eerste gitaar geen Egmond zijn. Te dicht bij huis. Ik wilde de wereld veroveren. Dus moet je je internationale ambitie dan niet aan iets plakken dat zo lokaal klinkt. Alleen al vanwege de naam viel de Egmond af. Dan liever die Rokkomann. Had ook niemand van gehoord, maar het klonk allemaal toch wat avontuurlijker. Maar de tijden veranderen. Hippe jonge muzikanten van nu vinden zo’n oud instrument helemaal te gek. Laatst zag ik Eefje de Visser live op tv een waanzinnig sferische klank toveren uit een exotisch ogende gitaar met een originele vintage sixties-sound. Wow, dacht ik. Waar speelt die nou op? U raadt het al. Inzoomend op de gitaar van Eefje stond het fier op de kop: Egmond. Met terugwerkende kracht had ik spijt van die Rokkomann. Met de oren van nu raakte ik betoverd door de oersound van de jaren 60. Heimwee naar wat ik toen suf vond. Ooit willen we allemaal terug naar Egmond.

Column Rudolf Scheltinga: Contact met elkaar!

28 mei 2021

Ik wens u allen veel goeds!

Loskomen van een plek die je dierbaar geworden is en dan vooral vanwege de mensen die er wonen en woonden en waarmee je een band hebt opgebouwd. Deze dagen ben ik bezig (geweest) met inpakken van spullen en boeken, véél boeken. Het grootste deel ervan ging afgelopen dinsdag in de opslag, omdat ik niet meteen samen met mijn vrouw Marian kan verhuizen naar de pastorie in Amersfoort. We gaan eerst – tijdelijk – in een appartement wonen en dát is kleiner dan de toekomstige pastorie. Hoewel de toekomstige pastorie ook kleiner is dan de pastorie in Egmond aan Zee; die is ook wél heel groot én heerlijk ruim (koud in de winter en koel in de zomer). En wát er wel in ’t appartement kan dat staat er inmiddels. Dus als ik maandag 31 mei voor de laatste keer de deur van de pastorie in Egmond achter me dicht doe kom ik in een ingericht appartement in Amersfoort. Mijn vrouw Marian werkt inmiddels al een aantal maanden in Amersfoort. En dát betekent dat we gaan zoals we kwamen in Egmond – vanuit Amersfoort – : bijna twaalf jaar geleden woonde ik eerst 8 maanden (alleen) in ’t Koetshuis – we gingen ‘latten’ zoals dat heet én nu – bij ons vertrek uit Egmond naar Amersfoort hebben we ook acht maanden ‘gelat’. Maar we zijn blij weer bij elkaar te kunnen wonen. Contacten kun je op vele manieren onderhouden en dat zal ook wel ’t geval zijn met vele mensen in de Egmonden die mij dierbaar zijn geworden – en hopelijk ook andersom. Maar níet alle contacten kun je aanhouden. Als pastoor moet je ook loslaten, omdat er een opvolger is die haar contacten weer zal gaan opbouwen. Mijn opvolgster is pastoor Joke Kolkman. Zij start per 1 juni 2021. We hebben met elkaar al regelmatig contact gehad over de parochie en over de dorpen. Zoals in deze dagen velen de contacten met mij als pastoor aan ’t afronden zijn en ik ook. Loslaten wat dierbaar geworden is, in dankbaarheid terugkijkend – erkennend ook wat níet goed is gegaan – en herkennen wat er aan moois gebeurd is en wat in de harten van de mensen mee blijft gaan. Het leven gedeeld als pastoor met velen in goede en kwade dagen, in ziekte en gezondheid, ja ook gedeeld wanneer er dood in ’t leven kwam, een dierbare overleed. En ook gedeeld wanneer er vreugde was vanwege de geboorte van nieuw leven, het aangaan van een nieuwe relatie, een kerkgebouw dat jarig is. We houden contact, zeggen velen. En dat is mooi. Wel wetend dat álle contacten blijven onderhouden zoals nu, níet mogelijk zal zijn, omdat ik in een nieuwe woon- en werkomgeving terecht ga komen, én nieuwe contacten zal gaan leggen. Zo is dit ook mijn laatste bijdrage voor onze Flessenpost. Ik wens u alle veel goeds! Rudolf Scheltinga pastoor

Column Nico Knol: Op een ‘mooie’ tweede Pinksterdag

28 mei 2021

Hij wenste me sterkte toe. Nou die was nodig!

Al vanaf zaterdag had ik een wat zeurderig gevoel in m'n kaak, dus hup paracetamol genomen en doorgaan met het werk. 's Morgens naar m'n jarige oomzegger, die werd 8, 's middags een gesprek, 's avonds de eerste viering van Pinksteren in Ursem. Nog maar 'n paracetamol erbij... Zondag werd het lastiger. Zelfs het kauwen van cake was een hele onderneming. Gelukkig had ik die dag één viering en kon daarna m'n rust houden, wat zou het zijn? Inmiddels kwam er meer pijn uit de onderliggende delen van het kakement dan uit de kaak zelf.

Column Peter van Vleuten: Wij zijn een eigenwijs volk

21 mei 2021

‘dat maak ik zelf wel uit’, ‘ik moet natuurlijk niks’

Als het al niet duidelijk was, dan is het sinds maart vorig jaar wel bewezen. Wij Nederlanders zijn een eigenwijs volk. Vergeleken met veel andere volkeren zijn we extreem anti-autoritair. We laten ons door niemand iets opleggen (‘dat maak ik zelf wel uit’, ‘ik moet natuurlijk niks’), we houden niet van hiërarchie en als we bevelen krijgen, valt dat steevast verkeerd. Nederlanders moet je niet commanderen en al helemaal niet vertellen wat ze moeten doen. Of laten. Eén regeltje te veel en we hebben meteen een dictatuur.

Column Peter de Waard: Hoe de bloemenslingers uit Egmond verdwenen

21 mei 2021

De concurrentie aan de Herenweg was snoeihard

Duizenden bloemkoppen van narcissen zal ik met behulp van een naald aan een vliegertouwtje hebben geregen. Daarvan maakte ik dan lange knalgele slingers, waarvan ik de uiteinde aan elkaar knoopte. Die legde ik om mijn nek en daarmee ging ik als een soort Elvis op Hawai als 12-jarige langs de Herenweg staan. De bedoeling was dat de eerste beste auto stopte en de bestuurder deze krans met de uiteinde aan de beide buitenspiegels vastzette en over de bumper drapeerde. Dat leverde dan in de jaren zestig een gulden op. Voor wie het niet meer weet was dat slechts 0.453780 euro. Maar daar kon je bij een snoepwinkel als die van Jan Schoorl aan de Slotweg nog bergen drop en kauwgom voor kopen. Of vier patat met mayo.

Column Marion van Dam: De opstandingsdag

21 mei 2021

Denk niet mee en spreek niet tegen. En blijf kalm.

Op Hemelvaartsdag zeilde ik met mijn lief over het Markermeer. Genoeg wind, maar net niet waar je ‘m hebben wil, ongeacht onze verlangde koers. Maar tel daar Hollandse luchten bij op, zo nu en dan een onvermijdelijke bak regen afgewisseld door zonnestralen én vier dagen samen met de leukste. Dat noem ík ‘het goede leven’.

Column Jan Houtenbos: Wandelroutes

14 mei 2021

De opkomende zon is écht mooier.

Ervaren wandelaars zullen in dit artikel weinig nieuws tegenkomen. Sinds ik door de corona min of meer gedwongen ben om al mijn werkzaamheden achter een beeldscherm te doen en de contacten met collega’s via Teams of Zoom plaatsvinden heb ik er een gewoonte van gemaakt om een wandeling te maken. Ik moet eerlijk bekennen dat ik door de hersenstichting met het maken van een 'ommetje' door collega’s extra werd gestimuleerd. Mijn voorkeur gaat uit naar een ochtendwandeling als alles en iedereen langzaam ontwaakt. Of ik nu door de polder, de duinen of over het strand loop telkens realiseer ik me dat we hier toch verdraaid mooi wonen. Tijdens zo’n ochtendwandeling vraag ik me dan ook af waarom ik zo nodig op vakantie naar andere plekken moet. Natuurlijk weet ik de weg in de Egmonden. Tijdens mijn wandelingen zie ik de bekende 'paddenstoelen' maar ook paaltjes met verschillende kleuren pijltjes. Zoals door mij aangegeven voor ervaren wandelaars niets nieuws, maar voor mij toch interessant genoeg om mij daar eens in te verdiepen. Op de onderstaande foto ziet u een aantal van die 'wandeltekens'.

Column Rob Hoogland: Inzamelingsacties voor De Klok

14 mei 2021

Wat is er met dat geld gebeurd?

Beroepsdeformatie, waarschijnlijk. Bijna een halve eeuw kopijslavernij laat haar sporen na. Ik zit op het terras van paviljoen De Zilvermeeuw - 12.02 uur, dus al twee minuten legaal - en raak in gesprek met een andere strandaanbidder, die ik vroeger weleens bij De Klok ontmoette. Ik herinner hem daaraan en zeg: “In die zaak hebben de derpers vroeger heel wat lol gehad.” “Nou en of”, antwoordt hij. “Ik zie nog die spreuk op die balk staan: beter Harteveld dan Zuiderveld.”

Column Hanneke Mooij: Voorbije dagen

7 mei 2021

Genieten van dat ‘gefriemel'

Als een koningin gaat zij zitten en worden haar 2 benen door de vrijwilliger op de poef, die vóór de fauteuil staat, gelegd. Op de poef een heerlijk zacht kussen met een grote, schone handdoek. Nadat ik wat olie in mijn ene handpalm heb gegoten, wrijf ik in mijn handen en leg ze voorzichtig op haar rechtervoet. Eerst even contact maken, landen. Er zíjn, haar laten wennen aan mijn aanraking. Dan begin ik langzaam en zachtjes te masseren en voel ik haar wat meer ontspannen.

Column Marion van Dam: Luistervinken

7 mei 2021

‘Ik heb onze selfie op Insta gezet.’

Maandagmiddag in de trein. Ik kijk in het rond, iedereen binnen mijn gezichtsveld is druk op een telefoonschermpje, niemand uitgezonderd. Ik zak wat onderuit, frons even en ga dan ook maar meeliften op de wifi van de NS. Soms droevige verbinding, meestal net voldoende. Gul gooi ik op Facebook lieve likes in het rond. Wel even oppassen, het blijft gokken op een belegen modelletje iPhone. Voor je het weet zet je een emoticon met spattend hoofd aan de zojuist ingeslapen hond van buur Cees omdat je de overledene voor iets geheel anders aanziet.

Column Nico Knol: Effe boodschappen doen….

30 april 2021

Pastoraat tussen de schappen van een winkel

Nou, effe…. Afgelopen dinsdag moest ik wat spullen halen bij de grootgrutter op de hoek in Egmond aan den Hoef. Ik was er al een hele tijd niet geweest dus was het weer fijn om allerlei bekende gezichten te zien. “Hé… tijd niet gezien, alles goed?” Het begon al toen ik m’n fiets wilde stallen, Kees Kager was de eerste, mooi in het zonnetje bijpraten. Na Kees kwam de volgende en de volgende en binnen in de winkel vlotte het boodschappen doen ook niet want ook daar diverse ontmoetingen en gesprekken. Ik denk dat ik aan de manager ga vragen of ik bij de koffiehoek een vaste plaats kan krijgen! Na ruim drie kwartier kon ik m’n stalen ros weer pakken om naar een afspraak te gaan. Een paar boodschappen mee én een vracht verhalen ....

Column Els Rosenmöller: Bagage

30 april 2021

Tweede blog over het wel en wee van Hospice Egmond

Mevrouw Van Eegen moest deze maand vrij plotseling haar gezellige leventje thuis loslaten voor een opname in het ziekenhuis. Al snel werd duidelijk dat medisch ingrijpen haar niet zou helpen. Zij koos ervoor om verder bij ons te verblijven. Ze stapte zelf uit de auto, pakte mijn arm en besteeg de helling naar onze voordeur. Het leken misschien zware stappen na een moeilijke beslissing, maar niets was minder waar. Ze was blij bij ons te zijn. Haar dochters volgende met tassen en koffers om haar kamer met persoonlijke spulletjes in te richten. Mevrouw Van Eegen sprak honderduit, over haar dochters, haar vele vriendinnen en over haar man die al acht jaar eerder overleed. Ze noemde zich een echte ‘Derper’ met een rijk en vol leven achter de rug. ‘Maar nu is het goed geweest’ zei ze ‘ik heb de leeftijd’. Toen ik de dames alleen liet om te wennen en de bagage uit te pakken liep ik langs de kamer waar Louise verbleef.

Column Rudolf Scheltinga: We gaan door!

23 april 2021

Als ik dát hoor of lees dan denk ik aan ’t lied van André van Duin: ‘we zullen doorgaan’ en dan zie ik de beelden voor me van een opname van dit lied aan ’t strand op Derp en ook deels in de zee. Doorgaan wanneer ’t water je tot de lippen stijgt …… en je roeit met de riemen die je hebt …… de reddingboot vaart uit en probeert te redden wat er te redden valt ….. terrassen die weer een paar uur per dag open mogen …. Winkels die zonder reserveringen vooraf klanten kunnen ontvangen …. Kerkgebouwen die een minimaal aantal kerkgangers mogen ontvangen of nog helemaal niet open gaan ….. de abdij in Egmond–Binnen ook getroffen door corona ….. doorgaan …. in isolatie met zorg extra er bij …..

Column Marion van Dam: Hoogtepunt mét voorspel

23 april 2021

“Ik slingerde mijn vloeibare gloeikooltje haar diepte in.”

Uit het laatste hoofdstuk van een boek zal blijken of en hoe de lagen uiteenvallen. Dát hoofdstuk is waar je naar toekruipt, je op hebt verheugd. Daar heb je avonden lang het verhaal voor opgezogen, je ogen op moegetuurd en moet gelezen op een moment van volledige aandacht, niet in een haastig half uurtje. Dat uitstellen omdat verheugen zo lekker is, kan bij mij soms weken duren. Want wat kan er niet allemaal tussenkomen? Precies, andere boeken.

Column Jan Houtenbos: Een weekend ‘proefslapen’

16 april 2021

Je moet ze vooral niet zielig vinden

Sinds een aantal maanden is Egmond een aantal vakantieappartementen rijker. Op zich is dat niet zo bijzonder, maar volgens de website van ‘Appartementen De Egmonden’ gaat het hier om volledig aangepaste en drempelvrije appartementen. Voor mij een reden om op zoek te gaan naar mensen, die in de gelegenheid waren geweest om van deze appartementen gebruik te maken. Zo kwam ik in contact met Karin en Roy. Roy maakt gebruik van een handbewogen rolstoel en Karin maakt gebruik van een wandelstok bij het lopen. Maar je moet ze vooral niet zielig vinden, want ze genieten van het leven en je moet niet vreemd omkijken als je ze langs ziet rijden in hun cabrio.

Column Rob Hoogland: A5’je Delversduin

16 april 2021

De mededelingen hebben een hoog Donald-gehalte

Ook ik mocht in mijn brievenbus het veelbesproken, adequaat opgemaakte en in full colour bedrukte A5’je aantreffen, waarop de inwoners van Egmond aan den Hoef worden opgeroepen protest aan te tekenen tegen het bouwplan Delversduin.

Column Els Rosenmüller: Een gouden randje

9 april 2021

De eerste blog over het wel en wee van Hospice Egmond

De eerste gast (ik noem hem Ben) was natuurlijk al een bijzondere gast. Zijn omstandigheden waren zwaar. Terwijl hij ernstig ziek in een ziekenhuis lag, overleed zijn vrouw. Ben wilde koste wat het kost bij de uitvaart zijn. Hij hoopte bij ons in het hospice, dichtbij zijn dochter, zoveel mogelijk op te knappen voor het afscheid van zijn vrouw. Hij had behoefte aan rust en steun.

Inschrijven Flessenpost uit Egmond
Dan spoelt het flesje iedere vrijdag aan in je mail
AANMELDEN
Uw e-mailadres wordt alleen gebruikt voor het versturen van de Flessenpost uit Egmond. U kunt altijd de afmeldlink gebruiken, deze is opgenomen in de nieuwsbrief.
close-link
Terug