Deel

Column Joke Kolkman: Appels en peren vergelijken!

Column Joke Kolkman: Appels en peren vergelijken!

In de aanloop naar 8 maart, internationale vrouwendag, is er in de media weer van alles gezegd en geschreven over mannen en vrouwen en hun eigenaardigheden.

Zo was Femke Halsema, de burgemeester van Amsterdam, een paar weken geleden op een middelbare school om te praten over wat die jongeren nu vinden van de verschillen tussen mannen en vrouwen. “Mannen zijn sterker”, zo was een algemene tendens, van de jongens. “Want wij hebben spierballen en vrouwen moeten worden beschermd. Vrouwen horen thuis te blijven want dat is hun aard, ze zijn van nature zorgzamer.”

Het is alsof ik tientallen jaren terug in de tijd werd gezet.

Overigens hebben die jongeren op die school helaas op één punt wel gelijk; “Vrouwen moeten worden beschermd.” Niet omdat vrouwen zwakker zijn, maar omdat sommige mannen misbruik maken van situaties. De vele verhalen over de omroepen of de ministeries waar vrouwen te maken krijgen met grensoverschrijdend gedrag, laten de ongelijkwaardige verhouding tussen mannen en vrouwen zien.

Voor alle duidelijkheid: niet alle mannen zijn dader en niet alle vrouwen zijn slachtoffer. Er zijn ook vrouwen die misbruik maken van hun machtspositie en mannen die slachtoffer worden. Maar de verhoudingen zijn wel scheef: zoveel vrouwen hebben te maken met intimidatie terwijl zoveel mannen zeggen dat het wel meevalt.

En dan was er vorige week zondag ook nog een tv-programma over de plaats van vrouwen in de kerk. Het ging met name over de Rooms-Katholieke Kerk waar op dit moment meer aandacht is voor de plaats van vrouwen, een hoopvolle beweging. Tegelijk is er van gelijkwaardigheid (in het ambt) geen sprake. Tijdens deze uitzending zei iemand: “Kijk, je hebt appels en peren. Als je een appel bent, hoef je niet te proberen een peer te worden. Word maar een hele mooie appel!” Zij bedoelde daarmee: vrouwen hoeven geen mannen te worden, word maar een mooie vrouw op je eigen plaats en met je eigen taak.

Ook dit argument deed me denken aan vroeger: er zijn nu eenmaal verschillen tussen mannen en vrouwen, ze zijn wel gelijkwaardig maar niet gelijk. In de tijd dat ik opgroeide, was dat een gangbaar argument om vrouwen op hun plaats te houden. En mannen overigens ook.

Laten we nu alsjeblieft eens ophouden voor een ander te bepalen hoe hij of zij moet leven. Laten die jongens van die school in Amsterdam vooral proberen zelf sterke, slimme en zorgzame mannen te worden. De meiden zoeken hun eigen weg wel. Laat vrouwen en mannen hun werk doen zonder dat we bang hoeven te zijn voor elkaar. Laat vrouwen beslissen over hoe zij hun taak in kerk zien, en niet afhankelijk zijn van wat mannen hen toestaan te doen. Dan kan iedereen kiezen om een fris zure appel te worden of een sappige peer.

Oh ja, ik heb het steeds over mannen en vrouwen. Ik weet dat er ook mensen zijn die zich liever geen man of vrouw noemen. Laten we alsjeblieft ook de keuze open houden een sinaasappel te worden.

Een goede internationale mensendag gewenst!


Joke Kolkman is pastoor van de Oud-Katholieke Parochie van Egmond

Meer 'Columns':

Column Kim Klaver: Wokeness, Palestijnen, Israël, protesten, songfestival

17 mei 2024

De kans is best groot dat je als ouders in deze turbulente tijden andere meningen hebt dan je (volwassen) kinderen. Dat jouw politieke overtuiging anders is. Dat je merkt dat je de opvattingen van je kinderen over allerlei onderwerpen niet deelt. Dit als ongemakkelijk ervaart of zelfs extreem vindt. Ik noem de beestjes even bij de naam: wokeness, Palestijnen, Israël, protesten, songfestival. En het lijkt dan ook wel alsof al die onderwerpen met elkaar te maken hebben. Voor je het weet voer je een verhitte discussie.

Column Peter de Waard: Beverly Hills aan den Hoef

17 mei 2024

Nu de Egmonders niet naar Beverly Hills kunnen, komt Beverly Hills naar Egmond. Tenminste in het uitbreidingsplan Overduin - waar nog altijd iemand een klap op moet geven - is de helft voor de vrije sector.

Column Cindy Schrikkema-Stofberg: Geheime missie

10 mei 2024

Verrassingen geheimhouden is nooit mijn sterkste kant geweest. Laat ik vooropstellen dat echt geheime informatie of zaken die een ander niets aan gaan met mij het graf in mee gaan, zelfs van mensen waar ik nu niets meer mee te maken heb. Eens in vertrouwen verteld is altijd in vertrouwen bewaard.

Column Peter van Vleuten: Poppenstront

10 mei 2024

Ik geef het meteen toe: ik ben een watje. Gemaakt van poppenstront, zou mijn oma hebben gezegd. Zo week als was. Ik smelt gemakkelijk. Niet altijd hoor. Ik kan probleemloos oorlogsfilms kijken, wrede vikinggevechten op video gadeslaan, thrillers bingen, horror lezen en afschuwelijke historische feitjes onthouden. Ik zal niet zeggen dat ik er onaangedaan onder blijf, maar ik raak niet echt van slag.

Column Sico de Moel: Een harde les ….

3 mei 2024

Ik werd vorige week dinsdag wakker en zag tot mijn schrik dat het ’s nachts gevroren had. Voor normale filerijders die even moeten krabben is dit geen probleem, maar voor wijngaardeniers is een paar uur nachtvorst eind april een ramp.

Column Els Rosenmöller: Leven met sterven en mooie momenten

3 mei 2024

Onlangs appte ik onze vrijwilliger Monique. Ze werkte bij ons tot ze terminaal ziek werd. Haar lichaam gaat het nu echt opgeven. Ik stuurde haar een hartje; wat kun je verder nog zeggen nadat we in woorden elkaar ten afscheid hebben bedankt voor wie we zijn? ‘Dag lieve Els, je hoort wel wanneer het zover is’ zei ze. April doet wat hij wil: ook hier. Mijn lieve collega kon al maanden niet aan het werk nu de wereld van haar gezin volledig op z’n kop is gezet. Haar man is ernstig ziek. Onzekerheid en de grote vragen welke afslag het leven voor je in petto heeft, dat is een lot dat menigeen te voortduren heeft, maar nu treft het hen. We spreken elkaar bijna dagelijks. April was voor hen een maand waarin alles wat ik zeg de werkelijkheid niet kan omvatten. Dan weer nieuwe berichten. Een droevige vrijwilliger. Haar man is plotseling overleden. Vreselijke maanden van ziekte, verwarring en hard werken om overeind te blijven gingen eraan vooraf. Een andere vrijwilliger die al jaren trouw de eerste dienst op zondag werkt bleef plotseling weg. Nu krijg ik te horen dat haar broer ernstig ziek was en overleed. Opnieuw kwam een vrijwilliger op kantoor langs: ‘Ik kan het je maar beter komen vertellen’ zei hij. Zijn vrouw, ook vrijwilliger bij ons, ging voor een dagbehandeling naar het AMC en werd wakker nadat ze een acute openhartoperatie had ondergaan. Ik was zelf nog jong toen ik leerde leven met de dood. Onze dochter Suzan was 4 weken oud toen de artsen ons voorspelden dat ze geen 6 weken oud zou worden. Het werden 6 maanden. Zes bijzondere, liefdevolle, pijnlijke, hartverscheurende en tegelijkertijd rijke maanden. Het zwaard van Damocles viel bijna 5 maanden later dan verwacht. Ik omarmde mijn lieve meisje, praatte, zorgde en zong voor haar. Er was een moment dat ze meezong, hoe mooi dat was is niet te verwoorden. Leven met sterven werd mijn leven. En dat is wat we doen met elkaar in het hospice, leven met sterven én mooie momenten. Daarbij blijft het belangrijk je af te vragen waarom we dit werk doen. Vanuit welke gedrevenheid ben ik en zijn anderen aanwezig en klopt die met hoe we meebewegen en gasten met hun naasten bijstaan? Is dat om onszelf een goed gevoel te geven of om werkelijk te zien wat de behoefte is van de ander? Ieder oprecht antwoord is goed, want aandachtige zorg geven, dat doen we. Het lijstje van april werd nog langer. Ik realiseer me dat ik het leed van onze trouwe vrijwilligers niet zomaar loslaat. Ik leef betrokken mee, met hun leven, de tegenslagen, het sterven. En zo vergaat het natuurlijk ook hun collega-vrijwilligers. De laatste dagen van april dienden zich aan. Monique reageerde op mijn hartje. De datum van haar ‘vertrek’ staat vast: “Dag lieve Els, jammer dat ik je niet langer heb gekend”. Ik wens haar liefdevolle laatste dagen van afscheid en een warme ontvangst aan de andere kant van de sluier. Zo eindigt ons contact, zeker niet onze verbinding.

Column John de Waard: Koningsdagmarkt is een soort perpetuum mobile

26 april 2024

Elk jaar is het weer feest: Koningsdag trekt veel mensen naar de plek waar al veel mensen zijn, namelijk de ‘handelaren’. Elke Koningsmarkt is voorzien van ongeveer dezelfde handel. Is niet erg, wie het koopt kan het volgend jaar die handel weer verkopen op de volgende markt. Het is een soort perpetuum mobile, maar dan anders. Bij de perpetuum mobile gaat het om een denkbeeldig apparaat dat, eenmaal in beweging, uit zichzelf blijft bewegen en eventueel in staat geacht wordt energie op te wekken uit niets. Dat kan natuurlijk niet, dat weten we allemaal, want dat zou gratis energie betekenen. En in Nederland is nu eenmaal niets gratis. Maar op Koningsdag gaat het een beetje om hetzelfde principe: je gaat in eerste instantie naar zo’n markt om te kijken of je wat leuks kunt scoren. Maakt eigenlijk niet zo veel uit wat, het gaat om de lol. Maar na tien jaar Koningsdag ligt je zolder ramvol met spullenboel. Daar wil je ook wel weer eens vanaf, dus je huurt nu zelf maar een kraam. Dan zie je uiteindelijk aan de andere kant van de kraam de gezichten die je in eerdere jaren achter de kraam had gezien. Zij zijn los en op zoek naar nieuwe handel. Ze kopen vervolgens (voor een deel) hun eigen spullen terug. Dat is wat ik bedoel met perpetuum mobile: het blijft maar doorgaan, maar iedereen is er best happy mee. Totdat we een republiek worden. Want dan is er geen Koningsdag meer. Dat gaat (voorlopig althans) niet gebeuren, en zo’n koningshuis is toch ook wel lollig. Het kost wat maar dan heb je ook wat. Anders krijg je elke vier jaar een soort Trump of Biden. Zelfgekozen. De een denkt dat de hele wereld tegen hem is, de ander weet niet meer zo goed wie of wat er tegen hem is. Of voor hem. Ook dat ziet er wel een beetje uit als een perpetuum mobile: het blijft maar doorgaan en niemand weet precies hoe het ook alweer zat en hoe het op gang kwam. Laat staan hoe het gaat aflopen. Daar moet je toch helemaal niet aan denken. Ik ga zaterdag lekker spullen kopen. Net zo lang tot mijn zolder vol is (dat is overigens bijna het geval). John de Waard

Column Kim Klaver: Zelfscan…

19 april 2024

Een goedgeklede en op het oog zelfverzekerde vrouw van rond de zestig staat bij de zelfscan in de Appie en krijgt de controle melding in beeld. Nu vinden veel mensen dat vervelend, maar daar gaat dit stukje niet over. De dame in kwestie kijkt vragend om zich heen en als er na wel 5 seconden nog niemand naar haar toe is gekomen roept ze met geïrriteerde stem richting een meisje achter een kassa: “Komt er nog eens iemand?” Een andere jonge medewerker van de supermarkt is intussen in zicht en neemt in plaats van een glimlach een hautaine sneer in ontvangst: “Waarom deed je er zo lang over, IK sta hier te wachten en IK vind dit werkelijk belachelijk.” Hij verontschuldigt zich beleefd (hij had dus niets verkeerd gedaan!), zij negeert hem en zonder verder nog iets te zeggen stormt ze met haar tapashapjes en wijn door de poortjes.

Column: Gewoon is bijzonder…

26 april 2024

Al meer dan 60 jaar Europa Kinderhulp

'Mijn vader heeft een Ferrari!', 'Ik ben vorige week naar een attractiepark geweest', 'Thuis heb ik een tablet en een nieuwe i-Phone'. Dit zijn zomaar wat uitspraken van vakantiekinderen.

Column Peter van Vleuten: Klankgat

12 april 2024

Onlangs lanceerde onze burgemeester een even inspirerend als origineel idee. Op een prominente plek in zijn werkkamer komt iedere twee maanden een wisselend kunstwerk te hangen van een actieve kunstenaar uit de gemeente Bergen.

Column Rob Hoogland: Zelfs het wilde eendenleven heeft voor mij nu geen geheimen meer

12 april 2024

Om ernstige misdaden tegen de eendelijkheid te voorkomen fungeer ik voor de tweede keer in mijn leven als stiefpapa. Wederom ben ik op alles voorbereid. Heb vertrouwen, Wierdientje!

Column Peter van Vleuten: Kloteklappers

5 april 2024

Met Botman & Van Vleuten geven we met enige regelmaat al jaren culinaire concerten, zoals onlangs bij Merlet in Schoorl. De formule is even simpel als smaakvol. De chef stelt een mooi meergangenmenu samen dat wordt afgewisseld met muzikale intermezzo’s. Een feest voor de papillen en de oren, dus. En terecht, want fine dining en muziek gaan uitstekend samen.

Column Els Rosenmöller: Het zal je maar gebeuren …..

5 april 2024

Corry (86) kwam bij ons op 2 februari. Ze woonde hier zo’n 60 kilometer vandaan. Voor haar was het een grote stap, zo ver van de vertrouwde omgeving, maar haar dierbaarste familie kwam met haar mee én nogal wat huisraad. Kamer 1 was zo binnen de kortste keren met haar vertrouwde meubeltjes omgetoverd tot haar domein.

Column Ruud de Raadt: Lente

29 maart 2024

Vandaag, vrijdag 29 maart, is de astronomische lente alweer negen dagen oud. Inderdaad, in 2024 begon deze op 20 maart. De meteorologische lente was al op 1 maart begonnen. Beide data in het jaar onzes heren 2024. Zoals wellicht bij velen bekend geldt het jaartal 2024 alleen voor een gedeelte van de wereld. Voornamelijk het westen. Het is wel de christelijke jaartelling, die internationaal wordt gehanteerd. Maar er zijn veel oudere jaartellingen. In Thailand zijn ze al veel verder: 2567, dit heeft met Buddha te maken. Deze jaartelling wordt daar ook daadwerkelijk gebruikt. De Joodse en Chinese jaartelling zijn nog veel verder dan de onze. De Islamatische kalender is op dit moment in het jaar 1445 beland. Dit is in gedeelten van Marokko ook gangbaar.

Column John de Waard: Moderne lijdensweg die bij Pasen hoort

29 maart 2024

Je zult maar onder de veertien jaar zijn en in de Amerikaanse staat Florida wonen. Nou, niks zonnigs meer aan die staat voor een jongere, want de gouverneur van dienst aldaar, Ron DeSantis (ooit concurrent presidentskandidaat van Donald Trump), heeft een wet uitgevaardigd die kinderen onder de veertien jaar per 1 januari 2025 verbiedt een account te hebben op sociale media. Wees eerlijk, je leven houdt toch helemaal op als je niet meer op die ‘oneindig scrolbare’ sociale media mag? Dat zijn de platforms als Facebook, Instagram en TikTok om er maar een paar te noemen. Geen vrienden meer, geen enkel contact meer met de buitenwereld: WTF is happening? It’s my life! Are you kidding me??? Het is zelfs nog erger: kinderen van 14 en 15 jaar moeten straks expliciet en aantoonbaar toestemming hebben van de ouders om een account te mogen hebben. Nu wil ik geen pleidooi houden om aanhanger van de Republikeinse partij te worden, verre van dat zelfs, maar de achterliggende gedachte spreekt mij wel aan eerlijk gezegd. Het idee is namelijk dat jonge kinderen nogal eens te maken hebben met mentale problemen, juist door die sociale media. Alles is immers perfect, prachtig, uitgekiend, afgemeten en bijzonder. Je denkt al snel dat je eigenlijk een ongelooflijke loser bent wanneer dat bij jou niet het geval is. En elke tiener denkt natuurlijk dat hij of zij de slechtst denkbare ouders ever heeft die er werkelijk helemaal niets van begrijpen, dat de leraren altijd jou moeten hebben, dat school is niets anders dan een grote bron van tijdverspilling, dat je vrienden/vriendinnen ongeveer alles mogen wat jij niet mag, etc. Dat er nauwelijks iets reëels is aan al die berichten op sociale media dringt (dan nog) niet tot ze door. Dat bedenken ze pas als ze op de bank liggen bij de psychiater of aankloppen bij jeugdzorg. Als ze het al bedenken. Nu gaat het in dit geval om een specifieke staat in de Verenigde Staten, maar zou het niet een idee zijn om daar eens over na te denken? Ook in Nederland speelt dit probleem namelijk. Meerdere onderzoeken hebben al uitgewezen dat de druk van sociale media immens groot is en dat vooral jongeren zich laten ‘opfokken’ door alles wat ze zien bij anderen. Alles is altijd beter bij een ander en daar moet je natuurlijk wel tegenop kunnen. Overigens, dat laatste geldt ook voor volwassenen. Niet dat ertegenop kunnen, maar wel dat alles bij de buren beter is. Een tijdje in je leven zonder sociale media zou daarom helemaal niet zo erg zijn. Beetje naar buiten gaan, kijken of er nog leeftijdgenoten zijn met hetzelfde ‘probleem’, beetje fysiek actief worden, dat kan namelijk ook niet echt kwaad zo blijkt uit allerlei onderzoeken naar overgewicht bij jongeren (en ouderen). Eigenlijk een beetje ‘back to normal’, zoals het ‘vroeger’ was. Weet u trouwens wanneer er voor het eerst sprake van sociale media? Friendster.com in 2002 werd de eerste echte sociale media zoals we dat nu kennen met de eerste 1 miljoen profielen, gevolgd in 2003 door MySpace en LinkedIn. Facebook én Hyves kwamen in 2004. In tijd van ongeveer 20 jaar zijn we dus in staat geweest om een app-nek te ontwikkelen, depressief van ons eigen gedrag (maar vooral van dat van de buren) te worden en binnenkort meer tijd in de digitale wereld te verblijven dan langs de lijn op een sportveld. Laat staan binnen die lijnen… De gemiddelde schermtijd (op een mobiele telefoon) voor jongeren ligt tegenwoordig al ergens boven de 5 uur per dag! Daar zit het televisie kijken of achter de computer zitten om wat voor school te doen (toch?) nog niet eens bij… Ik zou zeggen, laten we eens een poging wagen om een tijdje (verplicht) zonder sociale media te leven. Uiteraard verplicht, want we zitten in Nederland. Daar is immers alles verplicht. Anders was het wel verboden… Dit voorstel past helemaal bij de (moderne) lijdensweg die nu eenmaal bij Pasen hoort. Fijne Paasdagen. John de Waard

Column Kim Klaver: De autopiloot

22 maart 2024

Als je kinderen dat felbegeerde roze pasje hebben behaald, officieel de weg op mogen en jij met een mengeling van afgrijzen en trots op de passagiersstoel plaats neemt, begint het stuivertje wisselen. Het gevolg is dat je ineens je auto kwijt kan zijn. Op een druk moment werd aan je gevraagd of ze hem even mag lenen. Je knikte afwezig ja terwijl je verder ging met je belangrijke businesscall, spreadsheet of wordfeudpotje. Voor je het door kreeg, greep je mis bij het sleutelhaakje in de gang.

Column Sico de Moel: Aanzoek op de wijngaard

22 maart 2024

In verte zag ik ze aankomen, ze stonden even stil op de brug en keken uit over onze winterse wijngaarden. Corné had vorig jaar een wijnrank cadeau gegeven aan Roos, zijn vriendin. Ik had daarbij nog een persoonlijke video voor haar opgenomen waarin ik de wijnrank liet zien, vertelde hoe het allemaal werkt op Domein Bergen en haar natuurlijk feliciteerde met haar 26e verjaardag. Maar ze waren nog nooit geweest, het is ook een paar uur rijden vanuit De Klomp.

Column Brigadier Bart: De oplettende sluiswachter

15 maart 2024

De sluiswachter heeft de politie gebeld. Hij zag net een zwarte boot de sluis binnenvaren. En hij weet dat er maar één zo’n boot in de haven ligt. De naam op de boot is veranderd, vertelt hij. En de schipper die nu op de boot staat is voor hem onbekend. Hij kent de eigenaar en heeft hem gebeld met de vraag of hij zijn boot heeft verkocht. Als hij dit ontkent, weet de sluiswachter het zeker. Deze boot is gestolen en de schipper is de dief. We zien de boot al snel maar de botendief krijgt ook ons in het vizier. Hij klimt uit de boot en loopt bij mij vandaan. Ik versnel mijn pas. Dan komt de man tot de ontdekking dat de door hem gekozen weg doodloopt. Hij keert om en begint in mijn richting te rennen. ‘Als het op een botsing aankomt, ga ik het verliezen’, denk ik bij mijzelf. De man rent op volle snelheid op mij af en is mij tot op één meter genaderd. Ik doe een stap opzij, haak pootje en duw hem het water in. Klaar, denk ik. Gewonnen! Maar de man geeft zich niet gewonnen. Hij zwemt snel naar de andere kant van de sluis. Even twijfel ik. Zal ik ook het water inspringen? Met al dat gewicht aan mijn riem en vest, zink ik meteen naar de bodem. De man klautert aan de andere kant op de wal en zet het weer op een lopen. Ik roep naar mijn collega: “Pak de auto en rijd om de sluis heen. Misschien kan je hem opvangen.” Aan de andere kant van de sluis is de man verdwenen. Zijn natte voetstappen op de grond lossen op door de warme zonnestralen. Vele boerderijen en vrijstaande huizen bieden een mooie verstopplaats voor onze botendief. Een door mij gevraagde speurhond is niet voor handen. Toevallig is er wel een helikopter in de omgeving. Deze cirkelt een paar minuten later boven ons hoofd, maar we vinden hem niet. De dief is in geen velden of wegen meer te bekennen en zoeken naar een speld in een hooiberg is geen optie. Ik besluit te doen alsof we de plaats delict verlaten. De heli gaat op grote afstand de omgeving monitoren. De tas met inhoud, die op de boot is achtergelaten, wordt in beslag genomen. Na enige minuten wachten, meldt de heli dat de man zijn schuilplaats heeft verlaten en aan de wandel is. Snel rijden we naar de opgegeven locatie. Daar kunnen we dan eindelijk de botendief aanhouden. Er zit een fototoestel in de inbeslaggenomen tas. Foto’s van tientallen boten worden vanaf het SD-kaartje op het schermpje geprojecteerd, inclusief een mooi huis, een dikke Porsche met Nederlands kenteken in een luxe Italiaanse omgeving. Wat blijkt? De man stal boten op bestelling en voer deze naar een plek in het kanaal. Van daaruit werden de boten verscheept naar Italië waar ze werden verkocht. Hij leefde daar in weelde. Een dag voor de diefstal nam de man bezit van een boot. Zodra de duisternis intrad, haalde hij met terpentine de letters van de boot en gaf hij de boot een andere naam. Met meegenomen plakletters kreeg de boot een “andere identiteit”. Zodra het daglicht het kon verdragen, voer hij de boot de haven uit op weg naar een nieuwe (niets vermoedende) eigenaar in Italië. Dit ging kennelijk al jaren goed. Vele gestolen boten konden aan de hand van de foto’s worden getraceerd. De botendief kreeg 9 maanden gevangenisstraf en een vordering van de politie en van de verzekering. Dat allemaal door een oplettende sluiswachter.

Column netwerkleider Marco: Hier krijgen ex-criminele jongeren wel een kans

19 april 2024

“Yo Mar, kom je wiet knippen?” Die vraag kreeg ik als jonge jongen. Mijn opa werkte bij de politie en ik wilde mijn ouders niet teleurstellen. Ik heb toen ‘nee’ gezegd, maar ik weet dat die keuze niet voor iedereen zo makkelijk is. Ik had genoeg te verliezen als ik de criminaliteit in zou gaan, maar dat geldt niet voor iedereen. Jaren later ging ik mijn opa achterna. Ik werkte bij de wijkpolitie als jeugdcoördinator en was veel in contact met de jongeren uit de buurt. Hadden ze weer wat geflikt? Dan kwamen ze bij mij op bureau. Het ging dan van jongeren die betrokken waren bij een overval tot jongeren die werkten in wapen- en drugshandel. Als ik met ze in gesprek ging, overheerste bij mij een gevoel van medelijden. Bijna alle jongeren die ik sprak, waren gewoon pechvogels. De omgeving waarin je opgroeit, die vormt je. Zij hebben vaak geen ouders met een goed betaalde baan, die je af en toe een zakcentje geven of een goed netwerk voor je hebben. Als ik ze dan voor de zoveelste keer met een straf naar huis moest sturen, voelde dat zo machteloos. Op een dag besloot ik dat ik meer wilde doen dan alleen straffen uitdelen. Die jongeren hebben juist een toekomstperspectief nodig. Een beter aanbod dan de criminaliteit. Daarom heb ik Heilige Boontjes opgericht. Een koffietent waar ex-criminele jongeren leren te werken en waar we ze helpen met re-integreren. “Wat is nou écht je droom?”, vroeg ik aan een van de werkende jongeren hier. Hij vertelde dat hij altijd al soldaat wilde worden, maar dat hem dat toch nooit meer zou lukken door zijn strafblad. Met een brief van mij en een gesprek met de kapitein, stonden ze ervoor open om hem aan te nemen. Hij is beroepsmilitair geworden en dat is hij tot op de dag van vandaag nog steeds. Laatst kwam hij hier even langs. In zijn uniform stapte hij op me af en gaf me netjes een hand. Ik moest op dat moment terugdenken aan hoe hij in eerste instantie bij ons binnenkwam. Om hem nu zo te zien, maakte me echt heel erg trots. Niet iedereen begrijpt waarom ik hier zoveel tijd insteek. Zo zei een collega ooit: “Hoeveel kansen ga je die jongen nog geven?” De jongen die ik toen probeerde te helpen, was pas 18 jaar. Met het idee dat hij nog zeker 60 jaar zou leven, kon ik hem gewoon niet opgeven. Diezelfde jongen is uiteindelijk gaan werken en zelfs weer terug naar school gegaan. Daar doe ik het voor. Zolang ik de jongeren hier kan blijven helpen, doe ik dat. Het zijn gewoon mensen, net als jij en ik. Niet onze vijand en wij ook niet die van hen. Hier, bij Heilige Boontjes, zijn we echt een familie. En iedere dag dat ik hier rondloop ben ik weer zo trots op ze. Ik ben ooit bij de politie gegaan om me in te zetten voor de samenleving. En dit is hoe ik dat doe.

Column Els Rosenmöller: Trots

1 maart 2024

Ze was wijkverpleegkundige en zat vlak voor haar pensioen. Al vloog ze met grote betrokkenheid door de wijk en genoot ze voor 200% van haar werk, het dromen over haar toekomstige leven was begonnen. Stel je voor: naar Curaçao voor 3 maanden, het eiland waaraan ze haar hart had verpand. Meer tijd voor haar volwassen drie zonen. Nog meer bakken, 6 gangen diners koken voor haar vrienden, kleding maken en eindeloos wandelen met haar hond Kartousch. Tot ze plots op haar geliefde Curaçao samen met zoon Gijs in de hel belandde. De COPD die zij door menig sigaretje had opgedaan deed haar de das om. Uitgeput door enorme benauwdheid en de ontkenning daarvan, belandde ze in het ziekenhuis. De ziekenboeg van de KLM bracht haar thuis. Natuurlijk ging hier een geschiedenis van longproblemen aan vooraf. Al snel bleek dat zelfs experimentele behandelingen in het ziekenhuis haar niet konden helpen. Joan kon niets meer. Werken hield op en er viel geen koekje meer te bakken. Een blokje om met Kartousch werd de eervolle taak voor zoon Kees, die gelukkig nog zo fijn bij haar woonde. Toch gaf Joan niet op. Ze ging quilts maken, dat kon zittend, rustig, zonder al te veel bewegen om het stikbenauwde gevoel de baas te blijven. Tot ook dat niet meer ging. Misschien had de vriendin van Daan al zo’n voorgevoel toen ze met Joan vorig jaar haar trouwjurk al wilde gaan uitzoeken? En wie had gedacht dat Gijs een kindje zou krijgen? Nu is Joan bij ons, met een kleinkind op komst en een trouwerij voor de boeg. Toch staat haar besluit vast. ‘Ik stap uit het leven’, vertelt ze mij met opluchting in haar stem. Soms is praten al te veel. Toch stel ik vragen; zij wil ook dat ik vraag. Het helpt, het spiegelt, het emotioneert, het ordent en het maakt haar trots. Trots op de keuze die ze heeft gemaakt. Om alles samen te kunnen regelen tot na haar dood voelt zinvol en verbindt als nooit tevoren. Natuurlijk komt zelfbescherming om de hoek kijken, sterker nog, die is de deur niet uit geweest, want hoe laat je dit als moeder los? Hoe kan je na verdiepende gesprekken met vriendinnen, vrienden, ex-man, je jongens en het kleine meisje-op-komst gaan? Ondraaglijk uitzichtloos lijden bepaalt haar leven. En al kan ze zeer reëel met veel humor uit de hoek komen, de lol is haar ontnomen. Al haar dromen zijn in een diepe put gedonderd: ‘Dit is niet wie ik ben’. Ze wil haar kinderen verder verdriet besparen. Haar huisarts komt om euthanasie te verlenen en Joans leven te stoppen. ‘Ná dit leven is niks’, zegt ze. ‘Hier’…. en ze geeft me een engel waar een lichtje in zit. Ze kreeg het van een voorbijganger hier in de straat. ‘Ik heb er niks mee’. Bij de vraag of ik het engeltje wel mag verlichten op de dag van haar sterven kijk ze me gerustgesteld aan: ‘Ja, dat vind ik wel mooi’.

Column Nico Knol: Vasten

1 maart 2024

Er staat in de keuken van onze pastorie in Amsterdam-Noord een enorme droppot die goed gevuld is. Er zijn zoveel toegewijde vrijwilligers die een dropje verdienen en daarbij helpt zo'n pot ook bij vergaderingen, vooral vergaderingen die lastig zijn. 'Zoet houdertjes' op tafel zorgt ervoor dat ook deze vergaderingen prettig verlopen.

Column Kim Klaver: Klapschaats

8 maart 2024

Ik kijk erg graag sport. Vier sporten om precies te zijn: tennis, voetbal, rugby en schaatsen. Dit laatste is op dit moment volop te zien, ik word verwend met Worldcup wedstrijden, WK’s, NK’s, lange afstanden, sprints, de medailles van Schouten en de tranen van Leerdam. Ik geniet en nog beter, ik geniet samen. Tegenwoordig samen met mijn dochter, want mijn zoon woont al op zichzelf, hij ligt ‘s avonds niet meer naast me op de bank onder een dekentje met een kop thee en een rol kokosbiscuit.

Column Peter van Vleuten: Alfamannetje

15 maart 2024

Ik en techniek. Het is op z’n zachtst gezegd nou niet bepaald een match made in heaven. Ik moet zeggen dat ik het ook niet echt van thuis heb meegekregen. Bij ons was alles dat leek op klussen en doe-het-zelven altijd omgeven door een sfeer van risico’s en milde paniek. Ging m’n vader een gaatje in de muur boren, dan was dat een Gebeurtenis. Pappa kwam met z’n boor (een handboor met een slinger, want elektrisch was nog veel enger), en dan klonk het bezwerend ‘jongens, achteruit’, ‘pas op’ en ‘niet aankomen’. En pas als wij allemaal in veiligheid waren, begon mijn vader aan zijn uitermate gevaarlijke klus. Wij als kinderen keken in ontzag toe hoe pappa met doodsverachting het vier millimeter-boortje wel twee centimeter in het hout draaide.

Column Peter de Waard: Egmond Airport

23 februari 2024

Eigenlijk had Schiphol ook Slothol kunnen heten met de Binderbaan, de Hoeverbaan en de Derperbaan. De uitkijktoren zou de verkeerstoren zijn. En waar nu de Van Speijk staat, had de luchtverkeersleiding kantoor gehouden. Voor spotters zou bij Bakkum een plekje moeten zijn gemaakt. En het Hoefplan was een groot parkeerterrein geweest in plaats van een verzameling lelijke flats.

Column Rob Hoogland: Je hebt gelijk, neef: hoogste tijd voor nieuwe opzet KNVB-bekertoernooi

23 februari 2024

Nee, er werd niets gemanipuleerd. Maar de laatste tien jaar werkte Feyenoord wél 32 van de 41 bekerwedstrijden in de Kuip af (dit jaar zelfs alle duels). Dat moet anders, gezien de zakelijke belangen.

Column Peter van Vleuten: Vox populi

16 februari 2024

Op 3 februari 1959 kwamen de drie prille popsterren Buddy Holly, Ritchie Valens en The Big Bopper om bij een vliegtuigcrash. Ter gelegenheid van de 65e verjaardag van wat ‘The Day the Music Died’ zou gaan heten, maakte ik onlangs voor de Songwriterschool een mini-college over de song American Pie, die deze dag als startpunt heeft. Don McLean beschrijft de veranderingen die zich na dat moment hadden voltrokken: de roerige jaren 60.

Column Kim Klaver: Cluppie Compleet

16 februari 2024

Onlangs liep ik met mijn kinderen en schoondochter door het centrum van Antwerpen. Een dagje op stap met elkaar. Eten, drinken, shoppen, rondlopen, kijken en vooral samen zijn. Want zo vaak doen we dat niet, en al helemaal niet met het complete clubje.

Column familieagent Maaike: Ik weet het meteen, ze leeft niet meer

9 februari 2024

Maaike (41), familieagent in opleiding: ‘Ik heb 27 gemiste oproepen op mijn telefoon. Mijn vader en mijn broer probeerden me net te bellen terwijl ik in de tuin was. In een rotgang fiets ik naar het huis van mijn ouders. Aangekomen zie ik overal politieagenten. Ik herken mijn collega’s. Hun koppies hangen naar beneden. Ze doen niks. Want er is niks meer te doen. Ik weet het meteen als ik mijn vader zie: mijn moeder leeft niet meer.

Column Els Rosenmöller: Ard Schenk

9 februari 2024

Niek kwam binnen met z’n eigen grote sta-op stoel. Die stoel is zijn leven. Dag en nacht zijn kameraad. Niek gaat nergens anders heen, want dan slaat de angst voor de verschrikkelijke benauwdheid toe. Van een bed wil hij niet horen. Vaak vergezellen we Niek en zijn kameraad, want deze stoere grote nieuwe gast houdt van een praatje.

Column Kim Klaver: Kom maar op met die tranen!

2 februari 2024

Grappig hoe dat werkt, hoe je toegroeit naar veranderingen waarvan je weet dat ze eraan komen. Ik weet bijvoorbeeld dat mijn dochter binnenkort ook het nest verlaat. Wanneer, dat zegt de grote voorziener echter niet. Want: woningnood en woekerprijzen voor hele kleine kamers met vochtige muren en tochtende kieren in de kozijnen van het enkele glas. Dus het kan morgen zijn, maar ook nog een jaar of langer duren. Maar … de dag waarvan je wist dat hij zou komen, staat ergens om de hoek op ons te wachten.

Column Peter van Vleuten: Schotsspringen

2 februari 2024

Afgelopen week kreeg ik bij een zoekopdracht een schoolfoto aangeboden op Schoolbank.nl Herinnert u zich dat nog? Het was een van de eerste sociale media toen modems nog krakend en piepend een verbinding met het wereldwijde web maakten. Lang voor Facebook, Instagram, TikTok of wat dan ook. Ik zag mijn oude school, de juffen en de meesters en uiteraard de klassenfoto’s. In zwart-wit. En ik las de nostalgische commentaren eronder. Over lievelingsmeesters, favoriete juffen of aan wie men slechte herinneringen bewaarde.

Column John de Waard: Eurootje per kilometer?

26 januari 2024

Ik las deze week in de krant dat een drugsbaron in Guatemala is veroordeeld tot 808 jaar gevangenisstraf. Hij had zestien mensen omgebracht – goed voor elk 50 jaar gevangenis – en voor het deelnemen aan een criminele organisatie kreeg hij nog eens 8 jaar. Misschien voor de administratieve lasten nog een half jaartje erbij? Maakt het uit. Ik denk niet dat hij uitkijkt naar de dag dat de celdeur weer open gaat. Zelfs met aftrek van voorarrest, strafvermindering vanwege goed gedrag en – doe ‘s gek - halvering van zijn straf niet… Maar wat heeft het in godsnaam voor zin om iemand te veroordelen tot 808 jaar gevangenisstraf? Is die straf soms overdraagbaar? In Amerika kun je ook tot meerdere keren levenslang worden veroordeeld. Hoezo dan? Eist de Officier van Justitie dat iemand na zijn of haar dood terugkomt van gene zijde om de rest van de straf uit te zitten? Maar ja, in een land waar ze kans lopen om voor de tweede keer Donald Trump als president te krijgen kun je alles verwachten: zou zo maar kunnen dat je van deze Oranje Almachtige gratie krijgt voor de eerste twee keer levenslang. Hoef je misschien nog maar een keer uit te zitten. Zou het niet gewoon een stuk beter zijn om mensen een straf te geven waar we als maatschappij nog iets aan hebben? Bijvoorbeeld helpen hozen bij het Vredeskerkje, sinaasappels uitdelen en rotzooi opruimen tijdens en na Wandelmarathon Egmond en elke andere wandelmarathon die er verder nog is in Nederland. Je moet ze bovendien als veroordeelde gesponsord uitlopen. Zelf sponsors werven uiteraard. Van het geld zie je zelf helemaal niets; dat gaat naar een goed doel. Net als Le Champion dat doet met een deel van het inschrijfgeld van de deelnemers. Dat tikt al aardig aan zoals u heeft kunnen lezen. In het geval van die drugsbaron: zo’n sponsorbedrag kan nog lekker oplopen, 808 jaar meedoen aan alle wandelmarathons in Nederland tegen een ‘tarief’ van een eurootje per kilometer… John de Waard

Column Nico Knol: Meer dan woorden alleen…..

19 januari 2024

Om de veertien dagen is ze erbij. Samen met een andere naamgenoot uit Egmond-Binnen. Ze wandelen samen de laan op naar de Buurkerk aan het einde van de Abdijlaan om 'op adem te komen'. Niet dat het zo'n lange wandeling is maar ze vindt het fijn om eens in de twee weken op een plek te zijn die goed en veilig voelt.

Column Gerard Zonneveld: Wat een maf!

19 januari 2024

Op een late zaterdagmiddag rijden wij na familiebezoek van Heiloo naar Egmond. Vanuit de wijk Ypestein kan je dan over de Vennewatersweg of de Stationsweg naar huis. Wij kozen voor die laatste. De Stationsweg is al heel lang het zorgenkindje van onze buurgemeente. Eigenlijk niet geschikt voor veel verkeer maar dat is er wel. In de loop der jaren is er veel over gesproken en er zijn diverse maatregelen genomen om het verkeer zo goed en zo kwaad als het gaat door de straat te loodsen. Drempels, wegversmallingen en een 30 kilometer zone moeten de snelheid er uit halen om de weg zo veilig mogelijk te maken voor alle gebruikers. Bij zo’n wegversmalling begon ‘de ellende’. Ter plekke kan er slechts van één zijde verkeer door. Dit houd in dat verkeer dat van de andere kant komt even moet wachten. Geen van de beide richtingen heeft voorrang. Je moet er dus samen uit zien te komen en dat gaat heel vaak goed. Behalve die ene keer …. Terugblikkend rijden wij in een rijtje van 5 auto’s vanaf de stoplichten van de Kennemerstraatweg richting het station van Heiloo. Het kunnen er ook 4 of 6 geweest zijn. Na diverse obstakels omzeilt te hebben naderen we volgende wegversmalling. Soepeltjes volg ik de auto’s die voor mij rijden en sta al half tussen de paaltjes. Plotseling duikt er van de tegenovergestelde rijrichting een witte auto op die niet stopt maar mij klem rijd. Daar sta ik dan. Ik kan inmiddels niet meer voor- of achteruit. Een inschattingsfout van de bestuurder van de witte auto en één die hij snel gaat herstellen; zo is mijn verwachting. Die witte zal achteruit gaan, zich excuseren en een ieder vervolgt zijn of haar weg is mijn inschatting. Maar zo makkelijk ging het niet …. De bestuurder van de witte bolide doet namelijk niets! Voor mijn gevoel staan we minutenlang tegenover elkaar op een paar meter afstand. Het is schemerig en ik heb geen idee wie mijn ‘tegenstander’ is in die wagen die maar niet wil verplaatsen. Automobilisten om ons heen stappen uit om de situatie te beoordelen. Fietsers en wandelaars blijven staan kijken hoe dit af gaat lopen. Heiloo komt even tot stilstand. Ik ben vastberaden. Achter onze auto is ruimte om terug te draaien maar ik weiger. Ik ga niet achteruit en maak mijn gordel los om het verhaal achter de actie van mijn opponent te gaan vernemen. Nu grijpt mijn vrouw luid en duidelijk in ‘Je gaat niet de auto uit’! Zo zit ik nog een poosje voor mij uit te staren. Van binnen kook ik inmiddels maar nar buiten toe blijf ik kalm. Een andere automobilist gaat eens polshoogte nemen bij de weigeraar. Even later komt deze jongeman ook bij ons langs. Ik draai het raampje open en luister naar zijn verhaal. ‘Volgens die bestuurder heeft u uw auto ervoor gegooid op hoge snelheid. Asociaal rijgedrag noemt hij het’. Op mijn vraag wie er in die auto zitten antwoord hij ‘Een kale man met een vrouw ernaast en twee kinderen op de achterbank’. Kijk zo ontstaan er dus verkeersruzies. Als twee partijen allebei denken het bij het rechte eind te hebben is een escalatie nabij. Mijn vrouw zegt voort de zoveelste keer’ Rij de auto naar achteren en laat hem er door’! Het is de omgekeerde wereld maar geheel tegen mijn principes in doe ik het uiteindelijk wel. De witte auto kan zijn weg vervolgen en het verkeer in Heiloo komt weer op gang. Ik rij met de pest in mijn lijf naar huis. Wat een idioot!

Terug