Deel

Column Marion van Dam: Mit oder ohne

Veertien jaar jong en van alles nodig

Column Marion van Dam: Mit oder ohne

”Bezahlen! Mädchen, warte eine Minute! Du bekommst einen tipp.”
Deze lange iele puber bleef ongemakkelijk naast het koffietafeltje staan terwijl de Duitse hand twijfelachtig in de portemonnee vingerde voordat hij besloot hoeveel muntjes het serveren van de sorbets waard was. En het duurde en het duurde. Ik weet nog dat ik dacht: “Kan ik hier door de grond?”

Veertien jaar jong en van alles nodig. Hip t-shirt, spullen voor het paard, de nieuwste van ABBA, teenslippers, hangplantjes en lipgloss. Voor het kind van een bollenboer gold bollenpellen als een geboorterecht dus zo gauw er werd gerooid, kon ik wekenlang geld verdienen. Ik vond het saaie business en het schoof niet bijster goed. Door het wegdromen werd mijn tempo traag en eigenlijk was ik een veel te bewegelijk kind om binnen te zitten. Nee, beter verdiende het kinderoppas te zijn, een relaxt werkje voor de zaterdagavonden. Sinas, paprikachips, een platenspeler naast een stapel elpees en een huiskamer voor mij alleen om in rond te dansen. Simon & Garfunkel en de Bee Gees, waren voor mij destijds nieuwe jongens. Nog altijd wurm ik ‘Why Don’t You Write Me’ en ‘Spirits Having Flown’ in mijn playlists. Ik vermoed overigens dat die kindertjes er erg lekker op sliepen. Ik heb ze nooit gehoord.

Een eerste échte weekendbaan betrof aanvankelijk het bestieren van de kaashoek in de plaatselijke Spar. Maar tijdens de eerste werkdag was ik zo ‘leuk’ met de drie rondrennende kinderen van het stel die de winkel beheerde, dat zij liever hun kroost dan de kaashoek aan mij toevertrouwden. “Zou je de zaterdagen willen oppassen? Binnen- of buitenspelen, alles is goed. In de schuur staat een fiets. Neem ze maar lekker mee naar zee.” Twee, drie en vijf. De jongste voorop in het zitje, de middelste achterop en de oudste op een fietsje naast mij, mijn hand in zijn kleuternek. Zo fietste ik door de drukke Voorstraat. Nu ik dit tik, vraag ik mij ernstig af of ik de opdracht wel goed had begrepen.

Twee jaar later solliciteerde ik bij IJssalon Liefting, aan het Pompplein. Kijk, dat werd serieuze business. Woensdag tot en met zondagavond oublies scheppen en sorbets en gevulde wafels serveren aan de koffietafeltjes. In Egmond krijg je de Duitse taal mee nog vóór je uit de luiers bent maar in een ijssalon beperkt het spreken ervan zich tot “Wir haben Erdbeere, Schokolade, Vanille oder Banane. Mit, oder ohne Sahne?”

Mijn baas vond dat zijn personeel ijs mocht snoepen naar behoefte. Zelf smulde hij liever een sneetje casino wit met slagroom. Met zijn vlakke hand tilde hij het broodje onder het apparaat en bedekte het met dikke slierten verse slagroom. Onderwijl drukte hij zijn buik opzettelijk naar voren zodat ik de knoopjes van zijn overhemd zag spannen. Het werd een ritueel waar ik altijd enorm om moest lachen. Dan kon ik subiet geen klant meer helpen.
”Drei oublies Erdbeeren und Sahne!”
“Bitte, warte eine Minute, ich bin fast da!”

Kortgeleden liep ik achter mijn huisje de duinen in via het bollenland, waar de hyacinten dik geurden en kleurden. Een belangstellende lag languit tussen de bloembedden om met een kolossale cameralens het agrarisch mirakel vast te leggen. Hij draaide op zijn zij.
“Frau, warte eine Minute! Dann mach ich ein foto.”
“Was? Bezahlen!”

Marion van Dam

Meer 'Columns':

Column Jan Houtenbos: Een nieuwe brouwer

18 juni 2021

Sebastiaan groeide op boven en in een brouwerij

Elke Egmonder weet inmiddels wel dat we in Egmond een eigen brouwerij hebben gevestigd op De Weidjes in Egmond aan den Hoef. Brouwerij Egmond is onder andere brouwer van Sancti Adalberti abdijbieren. Wat u misschien niet weet is dat we sinds kort er een brouwer bij hebben. Vorige week heb ik nader kennis mogen maken met Sebastiaan Hoffmann. Terwijl Sebastiaan nog bezig was met een rondleiding door de brouwerij zat ik te genieten van een 'Egmondse Blonde' op het terras voor de brouwerij. Het was Sebastiaans eerste interview als brouwer. Met zijn 28 jaar is Sebastiaan zeker de jongste brouwer in Egmond.

Column Peter van Vleuten: Willem Schoone

18 juni 2021

Bassist van Shoreline is de absolute rockstar

In mijn boekenkast staan diverse bio’s van artiesten die ik bewonder of die ik in ieder geval fascinerend genoeg vind om er meer over te weten. Ik heb de levensverhalen van Elvis, Clapton, Keith Richards, Bruce Springsteen en Bob Dylan staan, evenals de verzamelde teksten van Huub van der Lubbe, Hemelrijk van Thé Lau en nog een eindeloze reeks fijne boeken. Over Willie Nelson, Kris Kristofferson, Waylon Jennings, Johnny Cash, Dolly Parton, Chet Atkins en andere muziekgrootheden. Plus nog de nodige bundels en koffietafeluitgaves over de jazz, de blues en meer. En verder twee boeken die in hun geheel alléén maar gaan over – ja echt waar – één specifieke song van mijn favoriete songwriter, Jimmy Webb. Eentje alleen over zijn song Wichita Lineman en eentje uitsluitend over zijn ‘suite’ Mac Arthur Park.

Column Rob Hoogland: ‘Terug naar de kust’

11 juni 2021

“Zullen we teruggaan?”, had hij gevraagd. “Ja”, zei zij

Dit lazen ze, op die vermaledijde groepsapp: “De meneer van nr. 78 doet aan hardlopen!” En toen wisten ze het zeker: weg hier, zo snel mogelijk. Terug naar Limmen, naar Egmond, naar de zon en de zee, naar het licht en de vrijheid, naar het mooiste zandstrand van Nederland, naar Zilverzand. Een half jaar woonden ze in Leusden. En nu zijn ze alweer terug.

Column Hanneke Mooij: Drift

4 juni 2021

Je barst zowat uit je vel van energie

Zo’n vijf weken geleden begon het. Zonder waarschuwing vooraf, totaal onaangekondigd maar o zo welkom. En als ik zo ’s om me heen hoor, ben ik niet de enige bij wie het zich zo plotseling vanuit het totale NIETS (jazeker, met hoofdletters, om even te benadrukken hóe welkom het is!) aandient. En zijn al die mensen er openlijk nèt zo blij mee als dat ik dat ben. Want je kunt ’t plannen maar op de een of andere manier zijn er altijd wel smoesjes te bedenken om het vooral niet te doen. Dus als ie er dan eenmaal is, moet – en wíl! – je ‘m met beide handen aangrijpen: de OPRUIMDRIFT. En ook hier typ ik het bewust met hoofdletters. Of het een typisch vrouwending is, laat ik in het midden – ik wil vooral de mannen die zich in het profiel herkennen niet voor het hoofd stoten – maar ik heb toch wel het appeltjesgroene vermoeden dat het hormonaal aangestuurd wordt. Die opruimdrift. Geen opruimwoede want dat klinkt meteen weer zo agressief en daar zit niemand op te wachten.

Column Els Rosenmöller; Gedreven bedrijvigheid

11 juni 2021

Wat zal de dag brengen?

Het is iets voor 08.30 uur als ik Hospice Egmond binnenloop. Het is stil, in de huiskamer brandt nog een klein lichtje, de nacht heeft plaats gemaakt voor het ochtendgloren. Wat zal deze dag brengen? Patricia loopt ons kantoor binnen, al sinds 07.00 uur druk in de weer. Ze heeft samen met haar collega vrijwilliger meneer Stroe opgefrist. ‘Dat is toch fijn na een nacht die voor hem zo lang leek, hij zit nu heerlijk aan het ontbijt’. Ze vertelt hoe haar collega bij onze gast in kamer 3 is; hij klampt zich angstvallig vast aan het leven, loslaten valt niet mee. Je afvragen waar het leven je uiteindelijk brengt is voor ons allemaal een grote vraag. Onze aanwezigheid maakt dat hij zich minder alleen voelt. ‘Goh’, denk ik, ‘wat fijn dat hier tijd en aandacht voor is’. Patricia vraagt of ik koffie wil. Ik loop met haar mee naar de keuken als de telefoon gaat. Een huisarts uit Egmond aan Zee vraagt of we plek hebben. Natuurlijk willen we graag plek maken voor de mensen uit Egmond, maar de drie grote kamers zijn al bezet. Dan maar de logeerkamer gebruiken? Voor deze gaste met al veel thuiszorg, met nu een snelle achteruitgang in haar ziekteproces, waar de zorg te veel wordt voor haar familie, is dit een fijne oplossing. Meer rust, minder spanning. Mijn ervaring leert dat ware nabijheid zonder teveel zorg zo welkom is in deze laatste levensfase. Ik overleg telefonisch met mijn collega Barbara of het praktisch haalbaar is, voor de vrijwilligers, qua corona en vooral voor de gaste zelf. Er is veel om aan te denken. Als ik ophang staat er een Café Latte voor mijn neus, die maakt niemand lekkerder dan Elize. Ze is al bij de groothandel geweest en duikt nu achter de computer voor de noodzakelijke paperassen. Inmiddels bel ik een vrijwilliger of ze kan helpen kamer 4 klaar te maken voor een nieuwe ontvangst. Ze is er snel en ze heeft verse bloemen in de hand. Ze ziet wat ik denk en zegt lachend: ‘Ik kon het niet laten’ . Ik loop glimlachend de huiskamer binnen waar drie gasten heel gezellig samen met de vrijwilligers van dienst 2 lunchen aan een rijk gedekte tafel. De ochtend is voorbij, de thuiszorg is geweest, de huisartsen zijn gesproken, pijn valt weg, angst maakt plaats voor een veilig gevoel. Eitjes spetteren in de pan. ‘Goh, denk ik weer, ‘wat fijn dat dit allemaal kan’. Er staan verse bloemen in de logeerkamer; ik zie Elize met onze huismeester rondlopen terwijl ik opendoe voor de tuinvrijwilligers. Zij beginnen met een kop koffie op ons kantoor. Later op de dag vraag ik de vrijwilligers van dienst 3 of ze extra handjes nodig hebben nu we een opname krijgen. ‘Geen probleem’. De kleinzoon van Dhr Stroe komt visjes bakken voor iedereen en de kookvrijwilliger zorgt voor de rest van de avondmaaltijd. Barbara schuift ook aan. Dan brengt de ambulance onze nieuwe gast. Nathalie en ik klimmen op het bed, de brancard ernaast en op tel 3 tillen we met het ambulancepersoneel mevrouw in bed. Een warme omgeving van alle gemakken voorzien met fijne, kundige mensen in huis. Na de intake van deze nieuwe gast en haar familie zie ik de nieuwkomers opgelucht ademhalen. Tijd voor mij om naar huis te gaan. Het was een bedrijvige dag. Verwondering, hard werken, bereidheid, eerbied, goede communicatie, fijne samenwerking, verbinding, flexibiliteit, energie en grote gedrevenheid. Hoe mooi dat dit hospice er staat en zich vult met liefde voor de medemens. Els Rosenmöller, Coördinator Hospice Egmond NB: de namen van betrokkenen zijn ivm de privacy gefingeerd.

Column Rudolf Scheltinga: Contact met elkaar!

28 mei 2021

Ik wens u allen veel goeds!

Loskomen van een plek die je dierbaar geworden is en dan vooral vanwege de mensen die er wonen en woonden en waarmee je een band hebt opgebouwd. Deze dagen ben ik bezig (geweest) met inpakken van spullen en boeken, véél boeken. Het grootste deel ervan ging afgelopen dinsdag in de opslag, omdat ik niet meteen samen met mijn vrouw Marian kan verhuizen naar de pastorie in Amersfoort. We gaan eerst – tijdelijk – in een appartement wonen en dát is kleiner dan de toekomstige pastorie. Hoewel de toekomstige pastorie ook kleiner is dan de pastorie in Egmond aan Zee; die is ook wél heel groot én heerlijk ruim (koud in de winter en koel in de zomer). En wát er wel in ’t appartement kan dat staat er inmiddels. Dus als ik maandag 31 mei voor de laatste keer de deur van de pastorie in Egmond achter me dicht doe kom ik in een ingericht appartement in Amersfoort. Mijn vrouw Marian werkt inmiddels al een aantal maanden in Amersfoort. En dát betekent dat we gaan zoals we kwamen in Egmond – vanuit Amersfoort – : bijna twaalf jaar geleden woonde ik eerst 8 maanden (alleen) in ’t Koetshuis – we gingen ‘latten’ zoals dat heet én nu – bij ons vertrek uit Egmond naar Amersfoort hebben we ook acht maanden ‘gelat’. Maar we zijn blij weer bij elkaar te kunnen wonen. Contacten kun je op vele manieren onderhouden en dat zal ook wel ’t geval zijn met vele mensen in de Egmonden die mij dierbaar zijn geworden – en hopelijk ook andersom. Maar níet alle contacten kun je aanhouden. Als pastoor moet je ook loslaten, omdat er een opvolger is die haar contacten weer zal gaan opbouwen. Mijn opvolgster is pastoor Joke Kolkman. Zij start per 1 juni 2021. We hebben met elkaar al regelmatig contact gehad over de parochie en over de dorpen. Zoals in deze dagen velen de contacten met mij als pastoor aan ’t afronden zijn en ik ook. Loslaten wat dierbaar geworden is, in dankbaarheid terugkijkend – erkennend ook wat níet goed is gegaan – en herkennen wat er aan moois gebeurd is en wat in de harten van de mensen mee blijft gaan. Het leven gedeeld als pastoor met velen in goede en kwade dagen, in ziekte en gezondheid, ja ook gedeeld wanneer er dood in ’t leven kwam, een dierbare overleed. En ook gedeeld wanneer er vreugde was vanwege de geboorte van nieuw leven, het aangaan van een nieuwe relatie, een kerkgebouw dat jarig is. We houden contact, zeggen velen. En dat is mooi. Wel wetend dat álle contacten blijven onderhouden zoals nu, níet mogelijk zal zijn, omdat ik in een nieuwe woon- en werkomgeving terecht ga komen, én nieuwe contacten zal gaan leggen. Zo is dit ook mijn laatste bijdrage voor onze Flessenpost. Ik wens u alle veel goeds! Rudolf Scheltinga pastoor

Column Nico Knol: Op een ‘mooie’ tweede Pinksterdag

28 mei 2021

Hij wenste me sterkte toe. Nou die was nodig!

Al vanaf zaterdag had ik een wat zeurderig gevoel in m'n kaak, dus hup paracetamol genomen en doorgaan met het werk. 's Morgens naar m'n jarige oomzegger, die werd 8, 's middags een gesprek, 's avonds de eerste viering van Pinksteren in Ursem. Nog maar 'n paracetamol erbij... Zondag werd het lastiger. Zelfs het kauwen van cake was een hele onderneming. Gelukkig had ik die dag één viering en kon daarna m'n rust houden, wat zou het zijn? Inmiddels kwam er meer pijn uit de onderliggende delen van het kakement dan uit de kaak zelf.

Column Peter de Waard: Hoe de bloemenslingers uit Egmond verdwenen

21 mei 2021

De concurrentie aan de Herenweg was snoeihard

Duizenden bloemkoppen van narcissen zal ik met behulp van een naald aan een vliegertouwtje hebben geregen. Daarvan maakte ik dan lange knalgele slingers, waarvan ik de uiteinde aan elkaar knoopte. Die legde ik om mijn nek en daarmee ging ik als een soort Elvis op Hawai als 12-jarige langs de Herenweg staan. De bedoeling was dat de eerste beste auto stopte en de bestuurder deze krans met de uiteinde aan de beide buitenspiegels vastzette en over de bumper drapeerde. Dat leverde dan in de jaren zestig een gulden op. Voor wie het niet meer weet was dat slechts 0.453780 euro. Maar daar kon je bij een snoepwinkel als die van Jan Schoorl aan de Slotweg nog bergen drop en kauwgom voor kopen. Of vier patat met mayo.

Column Marion van Dam: De opstandingsdag

21 mei 2021

Denk niet mee en spreek niet tegen. En blijf kalm.

Op Hemelvaartsdag zeilde ik met mijn lief over het Markermeer. Genoeg wind, maar net niet waar je ‘m hebben wil, ongeacht onze verlangde koers. Maar tel daar Hollandse luchten bij op, zo nu en dan een onvermijdelijke bak regen afgewisseld door zonnestralen én vier dagen samen met de leukste. Dat noem ík ‘het goede leven’.

Column Jan Houtenbos: Wandelroutes

14 mei 2021

De opkomende zon is écht mooier.

Ervaren wandelaars zullen in dit artikel weinig nieuws tegenkomen. Sinds ik door de corona min of meer gedwongen ben om al mijn werkzaamheden achter een beeldscherm te doen en de contacten met collega’s via Teams of Zoom plaatsvinden heb ik er een gewoonte van gemaakt om een wandeling te maken. Ik moet eerlijk bekennen dat ik door de hersenstichting met het maken van een 'ommetje' door collega’s extra werd gestimuleerd. Mijn voorkeur gaat uit naar een ochtendwandeling als alles en iedereen langzaam ontwaakt. Of ik nu door de polder, de duinen of over het strand loop telkens realiseer ik me dat we hier toch verdraaid mooi wonen. Tijdens zo’n ochtendwandeling vraag ik me dan ook af waarom ik zo nodig op vakantie naar andere plekken moet. Natuurlijk weet ik de weg in de Egmonden. Tijdens mijn wandelingen zie ik de bekende 'paddenstoelen' maar ook paaltjes met verschillende kleuren pijltjes. Zoals door mij aangegeven voor ervaren wandelaars niets nieuws, maar voor mij toch interessant genoeg om mij daar eens in te verdiepen. Op de onderstaande foto ziet u een aantal van die 'wandeltekens'.

Column Rob Hoogland: Inzamelingsacties voor De Klok

14 mei 2021

Wat is er met dat geld gebeurd?

Beroepsdeformatie, waarschijnlijk. Bijna een halve eeuw kopijslavernij laat haar sporen na. Ik zit op het terras van paviljoen De Zilvermeeuw - 12.02 uur, dus al twee minuten legaal - en raak in gesprek met een andere strandaanbidder, die ik vroeger weleens bij De Klok ontmoette. Ik herinner hem daaraan en zeg: “In die zaak hebben de derpers vroeger heel wat lol gehad.” “Nou en of”, antwoordt hij. “Ik zie nog die spreuk op die balk staan: beter Harteveld dan Zuiderveld.”

Column Hanneke Mooij: Voorbije dagen

7 mei 2021

Genieten van dat ‘gefriemel'

Als een koningin gaat zij zitten en worden haar 2 benen door de vrijwilliger op de poef, die vóór de fauteuil staat, gelegd. Op de poef een heerlijk zacht kussen met een grote, schone handdoek. Nadat ik wat olie in mijn ene handpalm heb gegoten, wrijf ik in mijn handen en leg ze voorzichtig op haar rechtervoet. Eerst even contact maken, landen. Er zíjn, haar laten wennen aan mijn aanraking. Dan begin ik langzaam en zachtjes te masseren en voel ik haar wat meer ontspannen.

Column Marion van Dam: Luistervinken

7 mei 2021

‘Ik heb onze selfie op Insta gezet.’

Maandagmiddag in de trein. Ik kijk in het rond, iedereen binnen mijn gezichtsveld is druk op een telefoonschermpje, niemand uitgezonderd. Ik zak wat onderuit, frons even en ga dan ook maar meeliften op de wifi van de NS. Soms droevige verbinding, meestal net voldoende. Gul gooi ik op Facebook lieve likes in het rond. Wel even oppassen, het blijft gokken op een belegen modelletje iPhone. Voor je het weet zet je een emoticon met spattend hoofd aan de zojuist ingeslapen hond van buur Cees omdat je de overledene voor iets geheel anders aanziet.

Column Nico Knol: Effe boodschappen doen….

30 april 2021

Pastoraat tussen de schappen van een winkel

Nou, effe…. Afgelopen dinsdag moest ik wat spullen halen bij de grootgrutter op de hoek in Egmond aan den Hoef. Ik was er al een hele tijd niet geweest dus was het weer fijn om allerlei bekende gezichten te zien. “Hé… tijd niet gezien, alles goed?” Het begon al toen ik m’n fiets wilde stallen, Kees Kager was de eerste, mooi in het zonnetje bijpraten. Na Kees kwam de volgende en de volgende en binnen in de winkel vlotte het boodschappen doen ook niet want ook daar diverse ontmoetingen en gesprekken. Ik denk dat ik aan de manager ga vragen of ik bij de koffiehoek een vaste plaats kan krijgen! Na ruim drie kwartier kon ik m’n stalen ros weer pakken om naar een afspraak te gaan. Een paar boodschappen mee én een vracht verhalen ....

Column Els Rosenmöller: Bagage

30 april 2021

Tweede blog over het wel en wee van Hospice Egmond

Mevrouw Van Eegen moest deze maand vrij plotseling haar gezellige leventje thuis loslaten voor een opname in het ziekenhuis. Al snel werd duidelijk dat medisch ingrijpen haar niet zou helpen. Zij koos ervoor om verder bij ons te verblijven. Ze stapte zelf uit de auto, pakte mijn arm en besteeg de helling naar onze voordeur. Het leken misschien zware stappen na een moeilijke beslissing, maar niets was minder waar. Ze was blij bij ons te zijn. Haar dochters volgende met tassen en koffers om haar kamer met persoonlijke spulletjes in te richten. Mevrouw Van Eegen sprak honderduit, over haar dochters, haar vele vriendinnen en over haar man die al acht jaar eerder overleed. Ze noemde zich een echte ‘Derper’ met een rijk en vol leven achter de rug. ‘Maar nu is het goed geweest’ zei ze ‘ik heb de leeftijd’. Toen ik de dames alleen liet om te wennen en de bagage uit te pakken liep ik langs de kamer waar Louise verbleef.

Column Rudolf Scheltinga: We gaan door!

23 april 2021

Als ik dát hoor of lees dan denk ik aan ’t lied van André van Duin: ‘we zullen doorgaan’ en dan zie ik de beelden voor me van een opname van dit lied aan ’t strand op Derp en ook deels in de zee. Doorgaan wanneer ’t water je tot de lippen stijgt …… en je roeit met de riemen die je hebt …… de reddingboot vaart uit en probeert te redden wat er te redden valt ….. terrassen die weer een paar uur per dag open mogen …. Winkels die zonder reserveringen vooraf klanten kunnen ontvangen …. Kerkgebouwen die een minimaal aantal kerkgangers mogen ontvangen of nog helemaal niet open gaan ….. de abdij in Egmond–Binnen ook getroffen door corona ….. doorgaan …. in isolatie met zorg extra er bij …..

Column Marion van Dam: Hoogtepunt mét voorspel

23 april 2021

“Ik slingerde mijn vloeibare gloeikooltje haar diepte in.”

Uit het laatste hoofdstuk van een boek zal blijken of en hoe de lagen uiteenvallen. Dát hoofdstuk is waar je naar toekruipt, je op hebt verheugd. Daar heb je avonden lang het verhaal voor opgezogen, je ogen op moegetuurd en moet gelezen op een moment van volledige aandacht, niet in een haastig half uurtje. Dat uitstellen omdat verheugen zo lekker is, kan bij mij soms weken duren. Want wat kan er niet allemaal tussenkomen? Precies, andere boeken.

Column Jan Houtenbos: Een weekend ‘proefslapen’

16 april 2021

Je moet ze vooral niet zielig vinden

Sinds een aantal maanden is Egmond een aantal vakantieappartementen rijker. Op zich is dat niet zo bijzonder, maar volgens de website van ‘Appartementen De Egmonden’ gaat het hier om volledig aangepaste en drempelvrije appartementen. Voor mij een reden om op zoek te gaan naar mensen, die in de gelegenheid waren geweest om van deze appartementen gebruik te maken. Zo kwam ik in contact met Karin en Roy. Roy maakt gebruik van een handbewogen rolstoel en Karin maakt gebruik van een wandelstok bij het lopen. Maar je moet ze vooral niet zielig vinden, want ze genieten van het leven en je moet niet vreemd omkijken als je ze langs ziet rijden in hun cabrio.

Column Rob Hoogland: A5’je Delversduin

16 april 2021

De mededelingen hebben een hoog Donald-gehalte

Ook ik mocht in mijn brievenbus het veelbesproken, adequaat opgemaakte en in full colour bedrukte A5’je aantreffen, waarop de inwoners van Egmond aan den Hoef worden opgeroepen protest aan te tekenen tegen het bouwplan Delversduin.

Column Els Rosenmüller: Een gouden randje

9 april 2021

De eerste blog over het wel en wee van Hospice Egmond

De eerste gast (ik noem hem Ben) was natuurlijk al een bijzondere gast. Zijn omstandigheden waren zwaar. Terwijl hij ernstig ziek in een ziekenhuis lag, overleed zijn vrouw. Ben wilde koste wat het kost bij de uitvaart zijn. Hij hoopte bij ons in het hospice, dichtbij zijn dochter, zoveel mogelijk op te knappen voor het afscheid van zijn vrouw. Hij had behoefte aan rust en steun.

Column Peter de Waard: Groot onderhoud

26 maart 2021

Waarom draaien de wieken, sorry rotorbladen, niet?

Bankkantoren zijn net kerken. Mensen fluisteren. Als je een buurman in de rij ziet staan, dan roep je niet luidkeels: 'Hi Karel, heeft die lastige zoon van je al een baan?', laat staan dat je, zoals bij een schoenenzaak, vraagt wat hij eigenlijk precies zoekt.

Column Marion van Dam: Voeling

9 april 2021

Net nu ik zo zin heb in een broodje kokret

In de wachtkamer van de tandarts staat een grote groene plastic kikker met speelgoed. Het geval is dichtgeplakt met tape. Op precies drie wachtstoeltjes is zitten toegestaan en gelieve nergens aan te komen met je bevlekte tengels. Ook al geen leesmap dus geen National Geographic en geen Story. Als er iets is dat mijn ongemak in deze setting dempt is het wel een vette roddel of natuurverhaaltjes. Bagger. Een klein meisje komt binnen met haar moeder, ze barst in huilen uit als ze de gesloten kikker ziet en begint direct aan het tape te fliepelen. Moeder grijpt blaffend in waardoor de situatie escaleert. Zo hevig, dat ik mijn ringelende telefoon moet negeren, zachtjes tralala ga zingen en wanhopig met een nieuwe prikkel mijn hoofd in vlucht. Ik krijg hulp. Op de radio zingt namelijk Leif Garrett. Wie? Ja, die. He Was Made for Dancing. Bijna zeker hing in de jaren zeventig ook van deze snuiter een benevelde poster aan mijn slaapkamermuur. Een simpele klik op Wikipedia en er volgt een beroerd levensverhaal vol drank en drugs. De term tieneridool zegt het eigenlijk al, ze mogen best volwassen worden maar dan is het ook welletjes. Iemand roept mijn naam. “Ga je mee? We doen eerst tandsteen, polijst en fluor.” Ja. Fijn. Ze is bijna onherkenbaar achter het spatscherm. Ik open mijn kaken en hoop dat zij meer van mij ziet dan ik van haar. Met de vuisten en billen aangespannen wacht ik mijn lot af. Rubber matten, tangen, slurpslangen, tien vingers tegelijk in mijn mond en een hoop metaalgierende geluidjes later, mag ik nog even in de wachtkamer plaatsnemen want mijn tandarts doet persoonlijk de eindcheck. De moeder zit daar ineengedoken met één hangwang terwijl het kleine meisje een verhaal brabbelt. Ik luister want peuters verzinnen de leukste woorden. Mijn zoon riep voorheen bij de snackbar: “Ik wil een kokret, een frikemandel, een kaassouvlees!” Die woorden kregen een authentieke plek in ons gezin. “Als ik het heb over een fliepeltje en we hebben een beetje voeling met elkaar, weet u wat ik bedoel”, zei een cabaretier. Ik voel ‘m. Zoals klapflapregen en pap met bonkies. Ik ben groot woordliefhebber maar stuit regelmatig op woordbeperking. Ik wil iets zeggen waar geen woord voor bestaat. Maar als het niet bestaat, verzin ik ‘m en dan is het wat mij betreft een woord. Als u hier iets niet snapt, mail mij even, dan leg ik ‘m uit. Zo werd me laatst gevraagd wat tutteletrutten betekent. Ik zei: “Drie pubermeisjes en een Shetlander.” Geen gaatjes, gezandstraald en likkend aan mijn glimmend glazuur kwijl ik in de auto nog een beetje na van de fluor. Maar mijn spieren relaxen zoetjesaan. Een uur niet eten en drinken. Bagger. Net nu ik zo zin heb in een broodje kokret. Marion van Dam

Column Marion van Dam: Heilan coo

26 maart 2021

Je voelt gelijk het ruige, ontembare van de wuthering heights

Op zo’n windstille avond, richting schemer, maar net genoeg licht om nog een half uurtje in de duinen te lopen, staat een Schotse Hooglanderman op het veld achter mijn huisje. Om mij heen tevergeefs turend naar de rest van de kudde, nader ik hem, wat ik eigenlijk nooit doe maar de avond leent zich ervoor want we lijken beiden in eenzelfde terug trekkerige stemming. Ik ga in het korte harde gras zitten en onverwacht draait het kolossale roodharige lijf zich naar me toe en doet al herkauwend een stap dichterbij.

Column Jan Houtenbos: Een bijzondere verkiezingsdag

19 maart 2021

Een dagje achter de schermen van stembureau 12

Afgelopen week hebben veel Egmonders gebruik gemaakt van hun stemrecht. Zo’n verkiezingsdag blijft toch altijd een bijzondere dag. Nu in 'coronatijd' nog meer bijzonder. Al tientallen jaren mag ik vanuit de gemeente plaatsnemen op het stembureau. Ook dit jaar weer en nu op het stembureau in de abdijwinkel in Egmond-Binnen.

Column Rob Hoogland: Mijn leven is af

19 maart 2021

Ik vind het hier wél skoftig

Mijn leven is af: ik mag nu ook, naast mijn Telegraaf-columns, maandelijkse stukjes voor Flessenpost uit Egmond schrijven. Terstond ontdopte ik een Sancti Adalberti toen het verzoek mij bereikte. “Proost, meid!” riep ik tegen mijn vrouw. “Hier heb ik het al die jaren voor gedaan!” Het werd nog een dolle avond.

Column Hanneke Mooij: Coronalokken

12 maart 2021

Verlekkerd naar de schaar loeren

Als ik door de supermarkt loop, valt me op dat veel mensen er anders uit zien. Ik probeer mijn vinger er op te leggen waar dat dan door komt maar dat lukt me in eerste instantie niet. Dan sta ik bij de kassa achter een dame die – gezien haar keurige coiffure en sterke haarlakgeur – overduidelijk nét bij de kapper vandaan komt. Het antwoord komt als een mokerslag bij me binnen: de kapper! Ze mogen weer, ze zijn weer open en knippen, snijden, kleuren, föhnen, borstelen, effileren, spoelen, dip-dyen, permanenten en touperen er enthousiast en lustig op los.

Column Hanneke Mooij: Uitzonderingspositie

9 april 2021

De vitrine vóór me ligt volop uitgestald met de lekkerste producten en bijna watertandend speuren mijn ogen al zoekende naar datgene waar ik mezelf vanavond op zal trakteren. Een gewaarschuwd mens telt voor twee dus de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat wanneer je vegetarisch en/of veganistisch bent, het lezen van deze column geheel op eigen risico is.

Column Marion van Dam: Leed

12 maart 2021

...... en dan boem, dood. Zo zit het.

'Deze. En deze. En die misschien ook.' In tenminste twee grote, oude iepen naast mijn huisje op 't Woud werd de fatale iepziekte vastgesteld. En dan weet je het wel. Aanvankelijk was mij niets terminaals opgevallen tussen de abelen, elzen, eiken en vlierbes. Zelfs niet toen zowel de goten als het pad in zomertijd al zoveel verdord blad vertoonde dat het leek alsof de herfst zijn intrede had gedaan. Met een diepe frons liet ik mij voorlichten door een vriend met kennis van groene zaken. De iepenspintkever - of noem ‘m gerust sprintkever, zoveel spoed zet ie erachter - brengt sporen van een schimmel naar de iep, waarna deze zich verspreidt. Zo zei de vriend met kennis van groene zaken. De iep reageert door besmette houtvaten af te sluiten en dan boem, dood. Zo zit het.

Column Nico Knol: Een ‘Akkeloor’ in West Friesland….

5 maart 2021

“Het is groen vandaag….”

“Het is groen vandaag….” hoor ik iemand vanuit de keuken zeggen. “Neen”, antwoord ik in een andere kamer “het is wit, feest van de heilige Scholastica.” “Duh”, zegt die ander …”Ik bedoel de vuilniscontainer!” Mooi staaltje van spraakverwarring…..

Column Nico Knol: Stenen wegrollen

2 april 2021

‘En ze rolden een grote steen voor de ingang van het graf… er werden bewakers bij gezet.’ Zo eindigt het verhaal op ‘goede vrijdag’. Het is omdat we weten wat er na de kruisdood van Jezus gebeurde dat we die vrijdag ‘goed’ zijn gaan noemen, anders was er niets goeds aan.

Column Marion van Dam: Verenkont

26 februari 2021

Daar zit hij, op de deurklink. Het hoofd draaiend boven de rode borst en dan weer richting het glas. ‘Zeg? Doe ’s open!’ ‘Moment s'il vous plait! Ik heb nog niks aan.’ Ik las eens in National Geographic Magazine, dat een huisdier niet zelden belangrijker is dan de partner. Vrouwen zien soms zelfs hun hond als een meer volwaardig gesprekspartner dan hun man. Ik weet wat dat zegt over het dier, verder hou ik me erbuiten. Toen mijn laatstgenoten huisdier deze wereld verliet, voelde dat als de amputatie van een ledemaat. En een ledemaat missen, is geen kattenpis.

Column John de Waard; Politiek is een contactberoep

5 maart 2021

Alle contactberoepen moeten z.s.m. van het slot

Er is het afgelopen jaar heel wat gesproken over de zogenaamde contactberoepen. Vóór de coronacrisis stond niemand er waarschijnlijk bij stil wat dat precies zijn en hoe je daarmee moet omgaan, maar dat wordt allengs beter. Ofschoon er nog altijd discussies over zijn. Echter, hoe zit het met de politiek en het democratisch besluitvormingsproces? Ik denk dat het niet gek is om te stellen dat politiek net zo zeer een contactberoep is als bijvoorbeeld een kapper of een fysiotherapeut.

Column Rudolf Scheltinga: Moed!

2 april 2021

Moed! Dat is iets wat wij in onze dagen – u en ik – wel kunnen gebruiken. Moed houden om door te gaan, in deze coronatijd, ondanks deze coronatijd, elkaar niet te verliezen, elkaar vast te houden, ook op 1.5 meter afstand, via een beeldscherm. Of natuurlijk gewoon via de telefoon of een brief of een kaartje. Of middels een ei gevuld met paaseitjes van de hulpgroep Egmond. Dat is iets wat wij in onze dagen – u en ik – wel kunnen gebruiken.

Column Rudolf Scheltinga: Geniet!

26 februari 2021

Geniet! Dát is wat we willen wanneer ’t warmer wordt buiten. Er op uit, naar ’t strand, naar de zee, naar de duinen, naar de bossen, naar de parken en de grasvelden. Maar doet dát maar eens op 1.5 meter en rekening houdend met al die andere maatregelen. Geniet? Kinderen willen graag naar school. Om te genieten? Ja, om vriendjes en vriendinnetje weer in het echt te zien. En de juffen en de meesters. Niet meer alleen maar naar dat schermpje turen met verplicht de camera aan. Middelbare scholen voor een deel weer open. Winkels waar je een afspraak maakt, om op een bepaald tijdstip naar binnen te kunnen. Maar je kúnt weer naar binnen. Er valt nog niet veel te genieten, maar we proberen het dan, tenminste. Zelf raak ik steeds meer gewend aan het digitaal vergaderen – reistijd wat was dát ook al weer? Je bent supersnel van de ene vergadering in de andere. Is dat ook een vorm van genieten? Het grootste deel van de dag ben je thuis, aan het werk, of aan ’t ontspannen. Of het debat in de Tweede Kamer der Staten-Generaal volgend, ook weer via ’t scherm. Voor corona zat ik nog wel eens op de tribune. Ja, ook dát was genieten. Het spel van ’t debat volgend in de zaal. Vanachter mijn bureau zie ik de mensen in de Voorstraat, soms met veel of soms met weinig tegelijk door de straat lopend. Tegenover de pastorie wordt een winkel en een bovengelegen appartement verbouwd: er komt een complete etage bovenop. Het is soms genieten van ’t uitzicht, zoals vanmorgen toen er in alle vroegte een enorme hijskraan werd neergezet. Als was het een blokkendoos, zo werd er een etage, in onderdelen, omhoog getakeld en bovenop de eerste etage van ’t pand neergezet. Spectaculair om te zien. Met aandacht én precisie werd één en ander geplaatst. En ’t paste. Natuurlijk, het was vast via de computer uitgerekend, vanachter een schermpje. Waar zouden we zijn zónder dat schermpje. Ook via ’t schermpje maakte ik een afspraak bij de kapper. Volgende week vrijdag gaat de schaar erin. Een beetje bijknippen? Néé, eraf knippen. Er weer uitzien als voor de lockdown. Hoe was dat ook al weer. Kunt u zich dat nog herinneren? Ik hoop ’t van wel. Houvast, hou vol, geniet mét goede moed! Rudolf Scheltinga

Inschrijven Flessenpost uit Egmond
Dan spoelt het flesje iedere vrijdag aan in je mail
AANMELDEN
Uw e-mailadres wordt alleen gebruikt voor het versturen van de Flessenpost uit Egmond. U kunt altijd de afmeldlink gebruiken, deze is opgenomen in de nieuwsbrief.
close-link
Terug