Deel

Column Peter de Waard: Egmond Airport

Column Peter de Waard: Egmond Airport

Eigenlijk had Schiphol ook Slothol kunnen heten met de Binderbaan, de Hoeverbaan en de Derperbaan. De uitkijktoren zou de verkeerstoren zijn. En waar nu de Van Speijk staat, had de luchtverkeersleiding kantoor gehouden. Voor spotters zou bij Bakkum een plekje moeten zijn gemaakt. En het Hoefplan was een groot parkeerterrein geweest in plaats van een verzameling lelijke flats.

Het is niet gebeurd. Toevalligheden bepalen nu eenmaal de loop van de geschiedenis.

De nationale luchthaven kwam in de Haarlemmermeer te liggen en niet op Egmondse grond. De reden is dat Albert Plesman met zijn KLM de concurrentiestrijd won van de Eerste Nederlandse Luchtreederij van de Alkmaarse garagehouder Herman Haarsma van Oucoup. De importeur van Belgische Excelsior-automobielen had in 1919 een weiland in Egmond aan den Hoef gepacht, zette daar een hangar neer en prepareerde een stuk grasland waar op 20 januari 1920 voor het eerst een vliegtuig landde, vermoedelijk een Albatros BIII van de Duitse vlieger Leo Ehrer.

Het werd meteen groots aangepakt, zo las ik in het blad van de historische vereniging Oud Alkmaar. In maart 1920 adverteerde de onderneming al met ‘Reclamevluchten. Passagiersvluchten. Demonstraties. Postvervoer en Goederenvervoer.’ En op 23 maart van dat jaar werd een demonstratievlucht boven Egmond aan den Hoef en Alkmaar gehouden waarbij het vliegtuig een hoogte bereikte van liefst 5800 meter. Al meteen was er gehannes, want het volk wilde ook toen geen herrie.

Burgemeester mr WC Wendelaar van Alkmaar deelde de gemeenteraad begin april 1920 mee dat het wenselijk was op te treden tegen het te laag over de stad vliegen van ENLR-piloten. ‘Ik heb daarom verzocht maar ze trekken zich er niets van aan. Ik schroom niet te erkennen dat mij momenteel de bevoegdheid ontbreekt hun dit te verbieden. Daarom is het noodzakelijk dat zoo gauw mogelijk een verordening gemaakt wordt die aan deze ongewenschte lage vliegerij een einde maakt, met het oog op gevaar voor de burgerij. Als de vliegers zich verbeelden, dat zij mijne waarschuwingen in den wind kunnen slaan, dan zullen zij gewaar worden dat het niet het geval is.’

Zo ging het toen nog. De wil van de burgemeesters was wet. Er heerste orde en gezag. Niemand had het over nieuwe bestuurscultuur. Er was geen cynisme en er waren geen kletsprogramma’s op televisie die politici in complete verwarring brengen. Als de huidige burgemeester en gemeenteraad vinden dat vliegtuigen niet zo laag over Egmond of omliggende gemeenten moeten gaan, trekt niemand zich er iets van aan.

De Eerste Nederlandse Luchtreederij was al snel weg en week uit naar Zandvoort. Later dat jaar werden er nog wel vanaf vliegveld Bergen pleziervluchtjes gemaakt. Maar geld viel er niet mee te verdienen en de Eerste Nederlandse Luchtreederij van Haarsma van Oucoup stierf daar een stille dood.

Eigenlijk is het in sommige opzichten ook wel jammer dat Egmond aan den Hoef maar zo kort de nationale luchthaven is geweest. Het had toch mooi geweest als de Egmonders in hun eigen achtertuin hadden kunnen instappen en geen taxibedrijven rijk hadden hoeven te maken om ze in het holst van de nacht over de A9 en A4 naar Schiphol te brengen voor een charter naar Las Palmas of Korfoe. En het zou een Egmonder een gevoel van trots geven als op terminal 2 van het Newyorkse vliegveld Kennedy wordt omgeroepen dat KL47 om 18.40 via gate 13 vertrekt naar Egmond Airport in Europa. ‘

Alleen is het een mysterie welk weiland 104 jaar geleden nu precies als vliegveld is gebruikt en wat er met de hangar is gebeurd. De KLM is leeggeplukt door de Fransen en wordt alleen door de goedwillendheid van Rutte IV in de lucht gehouden. Misschien is er een garagehouder die de Eerste Nederlandse wil heroprichten en onder de graszoden de landingsbaan terug gaat zoeken. Dan kan Slothol er alsnog komen. Egmonders moeten zich niet ongerust maken over lawaai- of andere overlast. Het probleem met Schiphol is dat de grootste herrie en uitstoot juist 30 kilometer verderop plaatsvindt. In het oog van de storm is het meestal rustig, zo weten ook de ganzenkolonies.

In Egmond zou het met al die jumbojets juist heerlijk toeven zijn voor iedereen die tegen een kerosineluchtje kan.

Meer 'Columns':

Column Peter van Vleuten: Klankgat

12 april 2024

Onlangs lanceerde onze burgemeester een even inspirerend als origineel idee. Op een prominente plek in zijn werkkamer komt iedere twee maanden een wisselend kunstwerk te hangen van een actieve kunstenaar uit de gemeente Bergen.

Column Rob Hoogland: Zelfs het wilde eendenleven heeft voor mij nu geen geheimen meer

12 april 2024

Om ernstige misdaden tegen de eendelijkheid te voorkomen fungeer ik voor de tweede keer in mijn leven als stiefpapa. Wederom ben ik op alles voorbereid. Heb vertrouwen, Wierdientje!

Column Peter van Vleuten: Kloteklappers

5 april 2024

Met Botman & Van Vleuten geven we met enige regelmaat al jaren culinaire concerten, zoals onlangs bij Merlet in Schoorl. De formule is even simpel als smaakvol. De chef stelt een mooi meergangenmenu samen dat wordt afgewisseld met muzikale intermezzo’s. Een feest voor de papillen en de oren, dus. En terecht, want fine dining en muziek gaan uitstekend samen.

Column Els Rosenmöller: Het zal je maar gebeuren …..

5 april 2024

Corry (86) kwam bij ons op 2 februari. Ze woonde hier zo’n 60 kilometer vandaan. Voor haar was het een grote stap, zo ver van de vertrouwde omgeving, maar haar dierbaarste familie kwam met haar mee én nogal wat huisraad. Kamer 1 was zo binnen de kortste keren met haar vertrouwde meubeltjes omgetoverd tot haar domein.

Column Ruud de Raadt: Lente

29 maart 2024

Vandaag, vrijdag 29 maart, is de astronomische lente alweer negen dagen oud. Inderdaad, in 2024 begon deze op 20 maart. De meteorologische lente was al op 1 maart begonnen. Beide data in het jaar onzes heren 2024. Zoals wellicht bij velen bekend geldt het jaartal 2024 alleen voor een gedeelte van de wereld. Voornamelijk het westen. Het is wel de christelijke jaartelling, die internationaal wordt gehanteerd. Maar er zijn veel oudere jaartellingen. In Thailand zijn ze al veel verder: 2567, dit heeft met Buddha te maken. Deze jaartelling wordt daar ook daadwerkelijk gebruikt. De Joodse en Chinese jaartelling zijn nog veel verder dan de onze. De Islamatische kalender is op dit moment in het jaar 1445 beland. Dit is in gedeelten van Marokko ook gangbaar.

Column John de Waard: Moderne lijdensweg die bij Pasen hoort

29 maart 2024

Je zult maar onder de veertien jaar zijn en in de Amerikaanse staat Florida wonen. Nou, niks zonnigs meer aan die staat voor een jongere, want de gouverneur van dienst aldaar, Ron DeSantis (ooit concurrent presidentskandidaat van Donald Trump), heeft een wet uitgevaardigd die kinderen onder de veertien jaar per 1 januari 2025 verbiedt een account te hebben op sociale media. Wees eerlijk, je leven houdt toch helemaal op als je niet meer op die ‘oneindig scrolbare’ sociale media mag? Dat zijn de platforms als Facebook, Instagram en TikTok om er maar een paar te noemen. Geen vrienden meer, geen enkel contact meer met de buitenwereld: WTF is happening? It’s my life! Are you kidding me??? Het is zelfs nog erger: kinderen van 14 en 15 jaar moeten straks expliciet en aantoonbaar toestemming hebben van de ouders om een account te mogen hebben. Nu wil ik geen pleidooi houden om aanhanger van de Republikeinse partij te worden, verre van dat zelfs, maar de achterliggende gedachte spreekt mij wel aan eerlijk gezegd. Het idee is namelijk dat jonge kinderen nogal eens te maken hebben met mentale problemen, juist door die sociale media. Alles is immers perfect, prachtig, uitgekiend, afgemeten en bijzonder. Je denkt al snel dat je eigenlijk een ongelooflijke loser bent wanneer dat bij jou niet het geval is. En elke tiener denkt natuurlijk dat hij of zij de slechtst denkbare ouders ever heeft die er werkelijk helemaal niets van begrijpen, dat de leraren altijd jou moeten hebben, dat school is niets anders dan een grote bron van tijdverspilling, dat je vrienden/vriendinnen ongeveer alles mogen wat jij niet mag, etc. Dat er nauwelijks iets reëels is aan al die berichten op sociale media dringt (dan nog) niet tot ze door. Dat bedenken ze pas als ze op de bank liggen bij de psychiater of aankloppen bij jeugdzorg. Als ze het al bedenken. Nu gaat het in dit geval om een specifieke staat in de Verenigde Staten, maar zou het niet een idee zijn om daar eens over na te denken? Ook in Nederland speelt dit probleem namelijk. Meerdere onderzoeken hebben al uitgewezen dat de druk van sociale media immens groot is en dat vooral jongeren zich laten ‘opfokken’ door alles wat ze zien bij anderen. Alles is altijd beter bij een ander en daar moet je natuurlijk wel tegenop kunnen. Overigens, dat laatste geldt ook voor volwassenen. Niet dat ertegenop kunnen, maar wel dat alles bij de buren beter is. Een tijdje in je leven zonder sociale media zou daarom helemaal niet zo erg zijn. Beetje naar buiten gaan, kijken of er nog leeftijdgenoten zijn met hetzelfde ‘probleem’, beetje fysiek actief worden, dat kan namelijk ook niet echt kwaad zo blijkt uit allerlei onderzoeken naar overgewicht bij jongeren (en ouderen). Eigenlijk een beetje ‘back to normal’, zoals het ‘vroeger’ was. Weet u trouwens wanneer er voor het eerst sprake van sociale media? Friendster.com in 2002 werd de eerste echte sociale media zoals we dat nu kennen met de eerste 1 miljoen profielen, gevolgd in 2003 door MySpace en LinkedIn. Facebook én Hyves kwamen in 2004. In tijd van ongeveer 20 jaar zijn we dus in staat geweest om een app-nek te ontwikkelen, depressief van ons eigen gedrag (maar vooral van dat van de buren) te worden en binnenkort meer tijd in de digitale wereld te verblijven dan langs de lijn op een sportveld. Laat staan binnen die lijnen… De gemiddelde schermtijd (op een mobiele telefoon) voor jongeren ligt tegenwoordig al ergens boven de 5 uur per dag! Daar zit het televisie kijken of achter de computer zitten om wat voor school te doen (toch?) nog niet eens bij… Ik zou zeggen, laten we eens een poging wagen om een tijdje (verplicht) zonder sociale media te leven. Uiteraard verplicht, want we zitten in Nederland. Daar is immers alles verplicht. Anders was het wel verboden… Dit voorstel past helemaal bij de (moderne) lijdensweg die nu eenmaal bij Pasen hoort. Fijne Paasdagen. John de Waard

Column Kim Klaver: De autopiloot

22 maart 2024

Als je kinderen dat felbegeerde roze pasje hebben behaald, officieel de weg op mogen en jij met een mengeling van afgrijzen en trots op de passagiersstoel plaats neemt, begint het stuivertje wisselen. Het gevolg is dat je ineens je auto kwijt kan zijn. Op een druk moment werd aan je gevraagd of ze hem even mag lenen. Je knikte afwezig ja terwijl je verder ging met je belangrijke businesscall, spreadsheet of wordfeudpotje. Voor je het door kreeg, greep je mis bij het sleutelhaakje in de gang.

Column Sico de Moel: Aanzoek op de wijngaard

22 maart 2024

In verte zag ik ze aankomen, ze stonden even stil op de brug en keken uit over onze winterse wijngaarden. Corné had vorig jaar een wijnrank cadeau gegeven aan Roos, zijn vriendin. Ik had daarbij nog een persoonlijke video voor haar opgenomen waarin ik de wijnrank liet zien, vertelde hoe het allemaal werkt op Domein Bergen en haar natuurlijk feliciteerde met haar 26e verjaardag. Maar ze waren nog nooit geweest, het is ook een paar uur rijden vanuit De Klomp.

Column Brigadier Bart: De oplettende sluiswachter

15 maart 2024

De sluiswachter heeft de politie gebeld. Hij zag net een zwarte boot de sluis binnenvaren. En hij weet dat er maar één zo’n boot in de haven ligt. De naam op de boot is veranderd, vertelt hij. En de schipper die nu op de boot staat is voor hem onbekend. Hij kent de eigenaar en heeft hem gebeld met de vraag of hij zijn boot heeft verkocht. Als hij dit ontkent, weet de sluiswachter het zeker. Deze boot is gestolen en de schipper is de dief. We zien de boot al snel maar de botendief krijgt ook ons in het vizier. Hij klimt uit de boot en loopt bij mij vandaan. Ik versnel mijn pas. Dan komt de man tot de ontdekking dat de door hem gekozen weg doodloopt. Hij keert om en begint in mijn richting te rennen. ‘Als het op een botsing aankomt, ga ik het verliezen’, denk ik bij mijzelf. De man rent op volle snelheid op mij af en is mij tot op één meter genaderd. Ik doe een stap opzij, haak pootje en duw hem het water in. Klaar, denk ik. Gewonnen! Maar de man geeft zich niet gewonnen. Hij zwemt snel naar de andere kant van de sluis. Even twijfel ik. Zal ik ook het water inspringen? Met al dat gewicht aan mijn riem en vest, zink ik meteen naar de bodem. De man klautert aan de andere kant op de wal en zet het weer op een lopen. Ik roep naar mijn collega: “Pak de auto en rijd om de sluis heen. Misschien kan je hem opvangen.” Aan de andere kant van de sluis is de man verdwenen. Zijn natte voetstappen op de grond lossen op door de warme zonnestralen. Vele boerderijen en vrijstaande huizen bieden een mooie verstopplaats voor onze botendief. Een door mij gevraagde speurhond is niet voor handen. Toevallig is er wel een helikopter in de omgeving. Deze cirkelt een paar minuten later boven ons hoofd, maar we vinden hem niet. De dief is in geen velden of wegen meer te bekennen en zoeken naar een speld in een hooiberg is geen optie. Ik besluit te doen alsof we de plaats delict verlaten. De heli gaat op grote afstand de omgeving monitoren. De tas met inhoud, die op de boot is achtergelaten, wordt in beslag genomen. Na enige minuten wachten, meldt de heli dat de man zijn schuilplaats heeft verlaten en aan de wandel is. Snel rijden we naar de opgegeven locatie. Daar kunnen we dan eindelijk de botendief aanhouden. Er zit een fototoestel in de inbeslaggenomen tas. Foto’s van tientallen boten worden vanaf het SD-kaartje op het schermpje geprojecteerd, inclusief een mooi huis, een dikke Porsche met Nederlands kenteken in een luxe Italiaanse omgeving. Wat blijkt? De man stal boten op bestelling en voer deze naar een plek in het kanaal. Van daaruit werden de boten verscheept naar Italië waar ze werden verkocht. Hij leefde daar in weelde. Een dag voor de diefstal nam de man bezit van een boot. Zodra de duisternis intrad, haalde hij met terpentine de letters van de boot en gaf hij de boot een andere naam. Met meegenomen plakletters kreeg de boot een “andere identiteit”. Zodra het daglicht het kon verdragen, voer hij de boot de haven uit op weg naar een nieuwe (niets vermoedende) eigenaar in Italië. Dit ging kennelijk al jaren goed. Vele gestolen boten konden aan de hand van de foto’s worden getraceerd. De botendief kreeg 9 maanden gevangenisstraf en een vordering van de politie en van de verzekering. Dat allemaal door een oplettende sluiswachter.

Column Joke Kolkman: Appels en peren vergelijken!

8 maart 2024

In de aanloop naar 8 maart, internationale vrouwendag, is er in de media weer van alles gezegd en geschreven over mannen en vrouwen en hun eigenaardigheden.

Column Els Rosenmöller: Trots

1 maart 2024

Ze was wijkverpleegkundige en zat vlak voor haar pensioen. Al vloog ze met grote betrokkenheid door de wijk en genoot ze voor 200% van haar werk, het dromen over haar toekomstige leven was begonnen. Stel je voor: naar Curaçao voor 3 maanden, het eiland waaraan ze haar hart had verpand. Meer tijd voor haar volwassen drie zonen. Nog meer bakken, 6 gangen diners koken voor haar vrienden, kleding maken en eindeloos wandelen met haar hond Kartousch. Tot ze plots op haar geliefde Curaçao samen met zoon Gijs in de hel belandde. De COPD die zij door menig sigaretje had opgedaan deed haar de das om. Uitgeput door enorme benauwdheid en de ontkenning daarvan, belandde ze in het ziekenhuis. De ziekenboeg van de KLM bracht haar thuis. Natuurlijk ging hier een geschiedenis van longproblemen aan vooraf. Al snel bleek dat zelfs experimentele behandelingen in het ziekenhuis haar niet konden helpen. Joan kon niets meer. Werken hield op en er viel geen koekje meer te bakken. Een blokje om met Kartousch werd de eervolle taak voor zoon Kees, die gelukkig nog zo fijn bij haar woonde. Toch gaf Joan niet op. Ze ging quilts maken, dat kon zittend, rustig, zonder al te veel bewegen om het stikbenauwde gevoel de baas te blijven. Tot ook dat niet meer ging. Misschien had de vriendin van Daan al zo’n voorgevoel toen ze met Joan vorig jaar haar trouwjurk al wilde gaan uitzoeken? En wie had gedacht dat Gijs een kindje zou krijgen? Nu is Joan bij ons, met een kleinkind op komst en een trouwerij voor de boeg. Toch staat haar besluit vast. ‘Ik stap uit het leven’, vertelt ze mij met opluchting in haar stem. Soms is praten al te veel. Toch stel ik vragen; zij wil ook dat ik vraag. Het helpt, het spiegelt, het emotioneert, het ordent en het maakt haar trots. Trots op de keuze die ze heeft gemaakt. Om alles samen te kunnen regelen tot na haar dood voelt zinvol en verbindt als nooit tevoren. Natuurlijk komt zelfbescherming om de hoek kijken, sterker nog, die is de deur niet uit geweest, want hoe laat je dit als moeder los? Hoe kan je na verdiepende gesprekken met vriendinnen, vrienden, ex-man, je jongens en het kleine meisje-op-komst gaan? Ondraaglijk uitzichtloos lijden bepaalt haar leven. En al kan ze zeer reëel met veel humor uit de hoek komen, de lol is haar ontnomen. Al haar dromen zijn in een diepe put gedonderd: ‘Dit is niet wie ik ben’. Ze wil haar kinderen verder verdriet besparen. Haar huisarts komt om euthanasie te verlenen en Joans leven te stoppen. ‘Ná dit leven is niks’, zegt ze. ‘Hier’…. en ze geeft me een engel waar een lichtje in zit. Ze kreeg het van een voorbijganger hier in de straat. ‘Ik heb er niks mee’. Bij de vraag of ik het engeltje wel mag verlichten op de dag van haar sterven kijk ze me gerustgesteld aan: ‘Ja, dat vind ik wel mooi’.

Column Nico Knol: Vasten

1 maart 2024

Er staat in de keuken van onze pastorie in Amsterdam-Noord een enorme droppot die goed gevuld is. Er zijn zoveel toegewijde vrijwilligers die een dropje verdienen en daarbij helpt zo'n pot ook bij vergaderingen, vooral vergaderingen die lastig zijn. 'Zoet houdertjes' op tafel zorgt ervoor dat ook deze vergaderingen prettig verlopen.

Column Kim Klaver: Klapschaats

8 maart 2024

Ik kijk erg graag sport. Vier sporten om precies te zijn: tennis, voetbal, rugby en schaatsen. Dit laatste is op dit moment volop te zien, ik word verwend met Worldcup wedstrijden, WK’s, NK’s, lange afstanden, sprints, de medailles van Schouten en de tranen van Leerdam. Ik geniet en nog beter, ik geniet samen. Tegenwoordig samen met mijn dochter, want mijn zoon woont al op zichzelf, hij ligt ‘s avonds niet meer naast me op de bank onder een dekentje met een kop thee en een rol kokosbiscuit.

Column Peter van Vleuten: Alfamannetje

15 maart 2024

Ik en techniek. Het is op z’n zachtst gezegd nou niet bepaald een match made in heaven. Ik moet zeggen dat ik het ook niet echt van thuis heb meegekregen. Bij ons was alles dat leek op klussen en doe-het-zelven altijd omgeven door een sfeer van risico’s en milde paniek. Ging m’n vader een gaatje in de muur boren, dan was dat een Gebeurtenis. Pappa kwam met z’n boor (een handboor met een slinger, want elektrisch was nog veel enger), en dan klonk het bezwerend ‘jongens, achteruit’, ‘pas op’ en ‘niet aankomen’. En pas als wij allemaal in veiligheid waren, begon mijn vader aan zijn uitermate gevaarlijke klus. Wij als kinderen keken in ontzag toe hoe pappa met doodsverachting het vier millimeter-boortje wel twee centimeter in het hout draaide.

Column Rob Hoogland: Je hebt gelijk, neef: hoogste tijd voor nieuwe opzet KNVB-bekertoernooi

23 februari 2024

Nee, er werd niets gemanipuleerd. Maar de laatste tien jaar werkte Feyenoord wél 32 van de 41 bekerwedstrijden in de Kuip af (dit jaar zelfs alle duels). Dat moet anders, gezien de zakelijke belangen.

Column Peter van Vleuten: Vox populi

16 februari 2024

Op 3 februari 1959 kwamen de drie prille popsterren Buddy Holly, Ritchie Valens en The Big Bopper om bij een vliegtuigcrash. Ter gelegenheid van de 65e verjaardag van wat ‘The Day the Music Died’ zou gaan heten, maakte ik onlangs voor de Songwriterschool een mini-college over de song American Pie, die deze dag als startpunt heeft. Don McLean beschrijft de veranderingen die zich na dat moment hadden voltrokken: de roerige jaren 60.

Column Kim Klaver: Cluppie Compleet

16 februari 2024

Onlangs liep ik met mijn kinderen en schoondochter door het centrum van Antwerpen. Een dagje op stap met elkaar. Eten, drinken, shoppen, rondlopen, kijken en vooral samen zijn. Want zo vaak doen we dat niet, en al helemaal niet met het complete clubje.

Column familieagent Maaike: Ik weet het meteen, ze leeft niet meer

9 februari 2024

Maaike (41), familieagent in opleiding: ‘Ik heb 27 gemiste oproepen op mijn telefoon. Mijn vader en mijn broer probeerden me net te bellen terwijl ik in de tuin was. In een rotgang fiets ik naar het huis van mijn ouders. Aangekomen zie ik overal politieagenten. Ik herken mijn collega’s. Hun koppies hangen naar beneden. Ze doen niks. Want er is niks meer te doen. Ik weet het meteen als ik mijn vader zie: mijn moeder leeft niet meer.

Column Els Rosenmöller: Ard Schenk

9 februari 2024

Niek kwam binnen met z’n eigen grote sta-op stoel. Die stoel is zijn leven. Dag en nacht zijn kameraad. Niek gaat nergens anders heen, want dan slaat de angst voor de verschrikkelijke benauwdheid toe. Van een bed wil hij niet horen. Vaak vergezellen we Niek en zijn kameraad, want deze stoere grote nieuwe gast houdt van een praatje.

Column Kim Klaver: Kom maar op met die tranen!

2 februari 2024

Grappig hoe dat werkt, hoe je toegroeit naar veranderingen waarvan je weet dat ze eraan komen. Ik weet bijvoorbeeld dat mijn dochter binnenkort ook het nest verlaat. Wanneer, dat zegt de grote voorziener echter niet. Want: woningnood en woekerprijzen voor hele kleine kamers met vochtige muren en tochtende kieren in de kozijnen van het enkele glas. Dus het kan morgen zijn, maar ook nog een jaar of langer duren. Maar … de dag waarvan je wist dat hij zou komen, staat ergens om de hoek op ons te wachten.

Column Peter van Vleuten: Schotsspringen

2 februari 2024

Afgelopen week kreeg ik bij een zoekopdracht een schoolfoto aangeboden op Schoolbank.nl Herinnert u zich dat nog? Het was een van de eerste sociale media toen modems nog krakend en piepend een verbinding met het wereldwijde web maakten. Lang voor Facebook, Instagram, TikTok of wat dan ook. Ik zag mijn oude school, de juffen en de meesters en uiteraard de klassenfoto’s. In zwart-wit. En ik las de nostalgische commentaren eronder. Over lievelingsmeesters, favoriete juffen of aan wie men slechte herinneringen bewaarde.

Column John de Waard: Eurootje per kilometer?

26 januari 2024

Ik las deze week in de krant dat een drugsbaron in Guatemala is veroordeeld tot 808 jaar gevangenisstraf. Hij had zestien mensen omgebracht – goed voor elk 50 jaar gevangenis – en voor het deelnemen aan een criminele organisatie kreeg hij nog eens 8 jaar. Misschien voor de administratieve lasten nog een half jaartje erbij? Maakt het uit. Ik denk niet dat hij uitkijkt naar de dag dat de celdeur weer open gaat. Zelfs met aftrek van voorarrest, strafvermindering vanwege goed gedrag en – doe ‘s gek - halvering van zijn straf niet… Maar wat heeft het in godsnaam voor zin om iemand te veroordelen tot 808 jaar gevangenisstraf? Is die straf soms overdraagbaar? In Amerika kun je ook tot meerdere keren levenslang worden veroordeeld. Hoezo dan? Eist de Officier van Justitie dat iemand na zijn of haar dood terugkomt van gene zijde om de rest van de straf uit te zitten? Maar ja, in een land waar ze kans lopen om voor de tweede keer Donald Trump als president te krijgen kun je alles verwachten: zou zo maar kunnen dat je van deze Oranje Almachtige gratie krijgt voor de eerste twee keer levenslang. Hoef je misschien nog maar een keer uit te zitten. Zou het niet gewoon een stuk beter zijn om mensen een straf te geven waar we als maatschappij nog iets aan hebben? Bijvoorbeeld helpen hozen bij het Vredeskerkje, sinaasappels uitdelen en rotzooi opruimen tijdens en na Wandelmarathon Egmond en elke andere wandelmarathon die er verder nog is in Nederland. Je moet ze bovendien als veroordeelde gesponsord uitlopen. Zelf sponsors werven uiteraard. Van het geld zie je zelf helemaal niets; dat gaat naar een goed doel. Net als Le Champion dat doet met een deel van het inschrijfgeld van de deelnemers. Dat tikt al aardig aan zoals u heeft kunnen lezen. In het geval van die drugsbaron: zo’n sponsorbedrag kan nog lekker oplopen, 808 jaar meedoen aan alle wandelmarathons in Nederland tegen een ‘tarief’ van een eurootje per kilometer… John de Waard

Column Nico Knol: Meer dan woorden alleen…..

19 januari 2024

Om de veertien dagen is ze erbij. Samen met een andere naamgenoot uit Egmond-Binnen. Ze wandelen samen de laan op naar de Buurkerk aan het einde van de Abdijlaan om 'op adem te komen'. Niet dat het zo'n lange wandeling is maar ze vindt het fijn om eens in de twee weken op een plek te zijn die goed en veilig voelt.

Column Gerard Zonneveld: Wat een maf!

19 januari 2024

Op een late zaterdagmiddag rijden wij na familiebezoek van Heiloo naar Egmond. Vanuit de wijk Ypestein kan je dan over de Vennewatersweg of de Stationsweg naar huis. Wij kozen voor die laatste. De Stationsweg is al heel lang het zorgenkindje van onze buurgemeente. Eigenlijk niet geschikt voor veel verkeer maar dat is er wel. In de loop der jaren is er veel over gesproken en er zijn diverse maatregelen genomen om het verkeer zo goed en zo kwaad als het gaat door de straat te loodsen. Drempels, wegversmallingen en een 30 kilometer zone moeten de snelheid er uit halen om de weg zo veilig mogelijk te maken voor alle gebruikers. Bij zo’n wegversmalling begon ‘de ellende’. Ter plekke kan er slechts van één zijde verkeer door. Dit houd in dat verkeer dat van de andere kant komt even moet wachten. Geen van de beide richtingen heeft voorrang. Je moet er dus samen uit zien te komen en dat gaat heel vaak goed. Behalve die ene keer …. Terugblikkend rijden wij in een rijtje van 5 auto’s vanaf de stoplichten van de Kennemerstraatweg richting het station van Heiloo. Het kunnen er ook 4 of 6 geweest zijn. Na diverse obstakels omzeilt te hebben naderen we volgende wegversmalling. Soepeltjes volg ik de auto’s die voor mij rijden en sta al half tussen de paaltjes. Plotseling duikt er van de tegenovergestelde rijrichting een witte auto op die niet stopt maar mij klem rijd. Daar sta ik dan. Ik kan inmiddels niet meer voor- of achteruit. Een inschattingsfout van de bestuurder van de witte auto en één die hij snel gaat herstellen; zo is mijn verwachting. Die witte zal achteruit gaan, zich excuseren en een ieder vervolgt zijn of haar weg is mijn inschatting. Maar zo makkelijk ging het niet …. De bestuurder van de witte bolide doet namelijk niets! Voor mijn gevoel staan we minutenlang tegenover elkaar op een paar meter afstand. Het is schemerig en ik heb geen idee wie mijn ‘tegenstander’ is in die wagen die maar niet wil verplaatsen. Automobilisten om ons heen stappen uit om de situatie te beoordelen. Fietsers en wandelaars blijven staan kijken hoe dit af gaat lopen. Heiloo komt even tot stilstand. Ik ben vastberaden. Achter onze auto is ruimte om terug te draaien maar ik weiger. Ik ga niet achteruit en maak mijn gordel los om het verhaal achter de actie van mijn opponent te gaan vernemen. Nu grijpt mijn vrouw luid en duidelijk in ‘Je gaat niet de auto uit’! Zo zit ik nog een poosje voor mij uit te staren. Van binnen kook ik inmiddels maar nar buiten toe blijf ik kalm. Een andere automobilist gaat eens polshoogte nemen bij de weigeraar. Even later komt deze jongeman ook bij ons langs. Ik draai het raampje open en luister naar zijn verhaal. ‘Volgens die bestuurder heeft u uw auto ervoor gegooid op hoge snelheid. Asociaal rijgedrag noemt hij het’. Op mijn vraag wie er in die auto zitten antwoord hij ‘Een kale man met een vrouw ernaast en twee kinderen op de achterbank’. Kijk zo ontstaan er dus verkeersruzies. Als twee partijen allebei denken het bij het rechte eind te hebben is een escalatie nabij. Mijn vrouw zegt voort de zoveelste keer’ Rij de auto naar achteren en laat hem er door’! Het is de omgekeerde wereld maar geheel tegen mijn principes in doe ik het uiteindelijk wel. De witte auto kan zijn weg vervolgen en het verkeer in Heiloo komt weer op gang. Ik rij met de pest in mijn lijf naar huis. Wat een idioot!

Column agent Marion: Johan

19 januari 2024

Ik kwam hem vaak in het centrum tegen. Meestal staarde hij verdwaasd voor zich uit. Zag de wereld door een andere bril dan de gemiddelde stadsbewoner. Het was een goede jongen met geen enkel kwaad in zich: Johan. Terwijl voorbijgangers met een grote boog om hem heen liepen. Ik wist wat hem ertoe had gebracht om zijn levensloop in de handen te leggen van dealers en drugs. Zijn keurige ouders deed hij veel verdriet. Daarom, maakte ik graag een praatje met hem.

Column Ineke de Boer: Moeten, mogen, willen……

5 januari 2024

Heeft u ook zo genoeg van het van alles moeten? En nog erger, van het alles niet mogen….. We moeten blij zijn, we moeten vooral genieten, we mogen niet te lang zitten, we mogen niet alleen zijn met Kerst. Waarom eigenlijk niet? Ik ken wel mensen die het fijn vinden om alleen te zijn met Kerst. Zitten ze net argeloos in hun luie stoel “ all you need is love” te kijken, worden ze mee gesleurd door goedwillende buren, die hun liefdadigheid op wie dan ook willen botvieren. Nee hoor, geintje. Natuurlijk weet ik dat er veel mensen zijn, die dat heel erg waarderen, waaronder ik… maar het moeten en niet mogen wordt tegenwoordig heel erg overtrokken …

Column Els Rosenmöller: Een nieuwe vrijwilliger

5 januari 2024

In mei kwam Monique bij mij op gesprek, een nieuwe potentiële vrijwilliger. Ze kwam stralend binnen, een tikkeltje zenuwachtig. Al gauw werd me duidelijk waarom. Monique heeft kanker, ze is ernstig ziek. Stoer vertelt ze dat ze zich had verheugd op vrijwilligerswerk in een hospice, later, als ze met pensioen zou gaan. Maar Monique heeft niets uit te stellen tot later, haar pensioen gaat ze niet halen. Ze bevindt zich in de palliatieve fase, ongeneeslijk ziek met beperkte tijd van leven.

Column John de Waard: vuurwerk

29 december 2023

Als kind had ik al weinig tot helemaal niets met vuurwerk. Als vader moest ik er later toch noodgedwongen iets aan doen, want de jongens vonden het namelijk wél erg interessant. Goed. Dan koop je zo’n ‘vader-en-zoon-pakket’. Dat kan geen kwaad, want het bestaat uit een soort black box met 1 lontje. Dat kun je aansteken en vervolgens gaan er achter elkaar een stuk of tien vuurpijlen de lucht in. Mooi. Zijn we ook weer vanaf. Inclusief die vijftig euro. Op naar de buren voor een borrel. Tegenwoordig gaat het iets anders. Vuurwerk moet op zijn minst in staat zijn om een tunnel van gemiddelde proporties op te blazen. Of, om (vrij vertaald dan) met Koot en Bie te spreken, een volwassen vent van zijn brommer af te blazen. Het hoeft ook niet speciaal op Oudjaarsavond. Welnee, gezelligheid kent geen tijd. Dus dat kan het hele jaar door. Zo kan het dus met enige regelmaat voorkomen dat ik midden in de nacht rechtop in mijn bed schiet, omdat er weer eens een bom wordt afgestoken in het tunneltje onder de Hoeverweg door. Overigens, ik ben niet de enige die dan rechtop zit: ongeveer de hele wijk heeft er ‘plezier’ van. Het is goed dat er twee openingen aan een tunnel zitten (logisch, anders was het geen tunnel maar een doodlopende steeg), anders zat er allang een sinkhole in diezelfde Hoeverweg. Dat is (nog) niet het geval, maar er wordt dus aan gewerkt. Vanaf de dag dat de verkoop van vuurwerk start is het in de regel een geknal van jewelste. Gelukkig (?) is mijn hond al aardig doof aan het worden (gaat steeds meer op zijn baas lijken) dus die reageert niet meer zo panisch. Niettemin, het afsteken van vuurwerk is officieel pas toegestaan vanaf 18.00 uur Oudjaarsdag. Tot 02.00 uur Nieuwjaarsdag. Zowel van het eerste als het tweede komt vrij weinig terecht. Het begint veel eerder en op een gemiddelde Nieuwjaarsdag klinkt de feestvreugde nog behoorlijk na. Binnenkort komen de Algemene Plaatselijke Verordeningen (APV) weer in de raad voor bespreking. Misschien dat dit nog een leuk gespreksonderwerp is? De handhaving ervan dan bedoel ik uiteraard. Moeten er natuurlijk wel handhavers (beschikbaar) zijn. Uit het Integrale Veiligheidsbeleidsplan blijkt dat we het met een stuk of zes handhavers in de regio moeten doen. Natuurlijk is er ook politie, maar die is meestal druk doende te voorkomen dat Alkmaar voor een tweede keer met de grond gelijk gemaakt wordt. Deze keer niet door Spanjaarden maar door de eigen inwoners. Nu zijn er in onze gemeente bepaalde zones waar je geen vuurwerk mag afsteken. Zou het niet gewoon een idee zijn om juist zones aan te wijzen waar je wél vuurwerk mag afsteken? Dan weet je tenminste welke delen van de bebouwde kom je moet vermijden (al dan niet met je huisdier) en kun je voor de rest gewoon rondlopen zonder te vrezen voor lijf en leden (of die van je huisdier). Maakt het een stuk overzichtelijker voor iedereen. Het is dan niet verboden, de liefhebbers kunnen hun hart ophalen en de haters hebben een groot deel van hun dorp weer terug voor normaal gebruik en hoeven niet steeds achterom te kijken. Vuurwerk zou toch juist iets moeten toevoegen aan de feestvreugde? Bijvoorbeeld, dat we weer een jaar verder zijn in de ontwikkeling van onze beschaving. Die indruk heb ik niet altijd, zullen we maar zeggen. John de Waard P.S. Ik wens uiteraard iedereen een fantastisch nieuwjaar. Met alle ledematen nog intact.

Column Hanneke Mooij: Eerlijke vinder

22 december 2023

Terwijl ik mijn autoportier dichtgooi, valt mijn oog op het grote stuk papier dat half uit mijn brievenbus hangt. Waarop in grote letters geschreven staat “KIJK IN BRIEVENBUS”. “Goh” denk ik “er is blijkbaar iemand die wel héél graag wil dat ik zijn of haar kerstkaart lees”. Ik open de brievenbus en leeg de inhoud in mijn boodschappentas. Een krantje, wat post en waarschijnlijk, aan het gewicht van een van de stukken te voelen, een hele creatieve kerstkaart want deze is duidelijk wat aan de zware kant.

Column Ruud de Raadt: Wie is de mol?

29 december 2023

Opeens waren ze er aan de overkant van de straat. Molshopen, en dat een paar dagen na het begin van de meteorologische winter. Vreemd, die zie je toch meestal in de lente. Aldus begon ik deze keer naar het antwoord te speuren. In de dagen die volgden, kwamen er trouwens al meer molshopen en sommige al aanwezige begonnen aardig uit te dijen. Allereerst is de mol (Talpa Europaea) een zoogdier. Hij leeft hoofdzakelijk onder de grond en is donkergrijs tot zwart getint. De mol komt uit de familie der mollen (Talpidae). Als je de Latijnse naam Talpa ziet, gaat er natuurlijk gelijk nog een lichtje branden, namelijk John de Mol met zijn bedrijf Talpa.

Column Peter de Waard: Kerst 1967

22 december 2023

Nadat in de middag van 24 december de laatste schoongemaakte en vertimmerde narcissenkisten in de dors waren opgeborgen, begon in mijn jeugd Kerstmis. Het was in Egmond dan nog twee uurtjes licht. Dat was net voldoende tijd om mij naar de Wimmenummer duinen te laten fietsen om een mandje zilvermos bijeen te spitten voor de kerststal.

Column Nienke Richard – Jaquet: Maandag wasdag

12 januari 2024

Het is vrijdag vandaag, maar ik ga niet naar school, ik ben ziek. De huisarts, de legendarische dokter Helle die van verloskunde zijn specialiteit heeft gemaakt en ook mamma geholpen heeft bij de geboorte van mijn twee zusjes, beklopt mijn rug en tuurt door zijn licht getinte brillenglazen in mijn keel. Min of meer in zichzelf prevelend stelt hij zijn diagnose die bij mij aankomt als een vonnis: angina, zeven dagen thuisblijven. Een hele week niet naar school dus, maar vooral geen handbalwedstrijd zondag, de laatste van het seizoen. Voor mij een ramp. Ik draag mijn aanvoerdersband over aan de dappere keepster en verschuil me onder de dekens met mijn keelpijn en mijn verdriet. Maandag, wasdag Op maandag gaat het iets beter met me. Mamma heeft de bank in de woonkamer omgebouwd tot bed. Met twee dikke kussens in mijn rug en onder een warme deken word ik vertroeteld. Ik drink kleine slokjes versgeperst sinaasappelsap en knabbel aan een krentenbol, een traktatie alleen voor speciale gelegenheden. Het is maandag, dus wasdag. Mamma heeft niet veel tijd om zich met me bezig te houden. Gelukkig is er een hele stapel Donald Ducks en Suske en Wiske-strips om me gezelschap te houden. Mamma is druk bezig in de keuken. Ik hoor de wieltjes piepen als ze de zware wasmachine naar het aanrecht zeult. Van bovenaf vult ze dit halfautomatische wonder met wasgoed en voegt een paar emmers water toe. Ze schept het waspoeder uit een grote plakkerig aanvoelende kartonnen doos en start het programma. Een elektrische weerstand verwarmt het water, de trommel draait en aluminium vinnen roeren het wasgoed. Een zacht gezoem vult het hele huis en de lucht geurt naar zeep. In de tussentijd loopt mamma naar buiten met een lap. Ik vraag me af waarom ze die doek over de waslijn haalt. Ze laat me de zwarte streep roet zien, afkomstig van de kolenkachels waar alle huizen mee zijn uitgerust. Het drabbige waswater wordt automatisch afgevoerd via een smoezelige rubberen slang die stevig aan de gootsteen is bevestigd. Nu moet de was nog gespoeld worden, drie keer achter elkaar, dat zijn de regels. Mamma sleept weer af en aan met emmers water. Op mijn aandringen mag ik meehelpen met de volgende etappe. Dik ingepakt draai ik aan de zwengel terwijl mamma de onderbroeken, hemden en sokken door de wringer stuurt, die bovenop de machine is gemonteerd. Na dit toch wel vermoeiende klusje kruip ik snel terug onder de dekens van mijn bedbank, een ideale uitkijkpost om mamma de was te zien ophangen. Ik had sowieso niet mee kunnen helpen. Mijn vader en moeder zijn langer dan één meter tachtig en de waslijn is dus te hoog voor mij. In de tuin naast ons zie ik de buurvrouw met een armvol lakens naar buiten komen. In plaats van die op te hangen, spreidt ze ze uit op het gras. Ze besprenkelt ze van tijd tot tijd met een scheut water, een ouderwetse methode om de was te bleken tot verblindend beddengoed. Een vrouw is een huisvrouw Net als mamma en de buurvrouw, zijn alle vrouwen druk in de weer op maandag, maar geen van hen heeft een betaalde baan! Zodra ze trouwt, wordt de vrouw huisvrouw. Mamma moest dus haar baan als onderwijzeres, waarvoor de een paar jaar eerder met vlag en wimpel was afgestudeerd, opgeven, op voorschrift van de overheid. En zelfs al had ze kunnen doorwerken, zou mijn geboorte tien maanden na haar huwelijk een einde hebben gemaakt aan haar carrière. Er waren toentertijd nog nauwelijks crèches in Nederland. Na de was op maandag, zijn de andere dagen van de week ook goed gevuld. Strijken met een elektrische strijkbout waarvan mamma de juiste temperatuur test door hem gevaarlijk dicht in de buurt van haar wang te houden. Een vochtig persdoekje gebruiken om hardnekkige plooien te verwijderen en te zorgen dat de lange broeken niet gaan glimmen. Ramen lappen met een in azijnwater gedrenkte spons. Een zeemleren lap over die ramen halen, eerst horizontaal, daarna verticaal om maar vooral geen strepen achter te laten. Fotolijstjes, boekenplanken en lampenkappen afstoffen. Stofzuigen. Koper poetsen. Meubels in de was zetten. De gootsteen schrobben. Muren afnemen. Kousenbal Wij helpen af en toe een handje mee. Zelfs al zouden we liever iets anders doen, een meisje (en we zijn met zijn drieën!) moet leren een huishouden te ‘runnen’. Soms heeft mamma ons echt nodig. Ze kan in haar eentje de taak waar ze die middag aan begonnen is niet afmaken. We weten het nooit van tevoren, maar als we uit school thuiskomen en de stoelen opgestapeld in de gang zien staan, dan is het zover. De vloer in de woonkamer is in de was gezet. Onze rol? We trekken onze schoenen uit en geitenwollensokken aan. Wat een feest! In het begin glijden we nog wat moeizaam, afgeremd door de stroeve boenwas, maar al snel wordt het zeil gladder onder onze kousenvoeten en draaien we als ballerina’s om elkaar heen. Aangemoedigd door mamma die achter de piano is gaan zitten dansen we een walsje, hoe langer hoe sneller tot we ons evenwicht verliezen en giechelend over elkaar heen vallen. Dit was de negende en laatste column. Wil je het hele boek lezen? Neem contact met me op via [email protected] Op de bijgaande foto’s, de hoofrolspelers uit het boek: De leerkrachten - Jan Bannink, Harry Meijer en Henriette Smit. De ouders - Inge Braaksma en Otto Jaquet. De zusjes - Maartje, Gertie en Nienke.

Column Kim Klaver: Boekdrukkunst en letterverslaving

15 december 2023

De dochter van een vriendin blijkt verkering te hebben met een jongen die 18 jaar geleden in groep 1 bij mijn zoon in de klas zat, toen wij nog in Amsterdam woonden. Twee kleuters die wel eens met elkaar speelden op het schoolplein blijken nu een gemene deler te hebben in het kind waarmee mijn zoon zijn vroegste jeugd doorbracht: de dochter van mijn vriendin.

Column Els Rosemöller: Zonder woorden

8 december 2023

Samen met verpleegkundige Miriam ontmoette ik Frank in het ziekenhuis. Voor opname gaan we altijd bij onze toekomstige gasten langs voor een kennismaking. Frank heeft door zijn ziekte een taalstoornis, spreken lukt hem niet meer. Vragen beantwoorden met ja en nee gaat goed. Zijn zus en zwager waren bij het gesprek aanwezig. Zij hielpen te vertolken wat Frank zelf niet meer kon verwoorden.

Terug