Deel

Column Peter de Waard: Wordt Zeevogels door Petrus in de richting van de hel of de hemel gedirigeerd?

Column Peter de Waard: Wordt Zeevogels door Petrus in de richting van de hel of de hemel gedirigeerd?

Zaterdag 24 juni was er op Sportpark Hogedijk de seizoensafsluiting voor vrijwilligers, sponsoren, Club van 100 leden en donateurs van Zeevogels. Op verzoek van de organisatie sprak Peter de Waard de aanwezigen toe met de volgende woorden.


Voetbalparochianen, leden van de Zeevogels-familie

Welkom op deze plechtige afscheidsdienst waarbij wordt stilgestaan bij de overleden vogels. Volgende week is in het Zuiderduin gelegenheid om met herriemuziek het leven te vieren van de 92-jarige Vogels die op zo tragische wijze zijn overleden. Maar dit requiem is een bloedserieuze zaak. Wie zo nodig wil lachen, kan zich beter naar de bestuurskamer begeven waar op video archiefbeelden zijn te zien van het fameuze zaterdagteam.

Gelukkig is in het fusieproces bij de meesten het lachen vergaan. En de chef terreindienst is stokdoof, zodat mijn betoog hem zeker zal ontgaan.

Misschien mist u de kist en het wijwater. Maar de overledene is al in familiekring ten grave gedragen. Zoals bekend betekent dit dat alleen de familie Ranzijn aan de rand van het graf stond en met een ongebruikt strandschepje wat aarde in de diepe kuil heeft geworpen. Buitenstaanders waren niet welkom, ondanks de poging van de gebroeders Walta om in een herderlijk schrijven de Ranzijnen op andere gedachten te brengen.

Zij moeten het ook doen met deze herdenkingsdienst. Ik moet mij meteen excuseren. Ik ben als voorganger slechts de 39ste keus. 38 hadden afgezegd. De pastoor en de bisschop wilden niet. Zeevogels is katholiek geboren. De erfzonde werd in 1931 weggespoeld in de doopvont. Maar de club is in de jaren zestig van zijn geloof gevallen en door de duivel bezeten geraakt. Omdat er in de kantine noch in de kleedkamers een kruisbeeld is te vinden, zoals na hemels onderzoek is vastgesteld, haakten de geestelijken af. Weliswaar is van de kant van het bestuur nog een concessie gedaan aan de kerk door de belofte de nieuwe velden kruislings neer te leggen. Maar dat kon de bisschop van Haarlem niet vermurwen.

Leden van Zeevogels geloven niet in het eeuwige feest van het hiernamaals waar de club elk jaar kampioen wordt. Ze geloven dat de wereldlijke afgod Rob Hersche ze misschien naar de tweede klasse brengt. Ze geloven dat een jongen van Klijbroek volgend seizoen de verlosser kan zijn.

Omdat de geestelijkheid verstek liet gaan, hebben we nog een prominente voorganger getracht te zoeken in het voetbalepiscopaat.

Maar Van Gaal, de broertjes De Boer, Peter Bosz, Jan Boskamp en de Alkmaarse deken Pascal Jansen gaven allemaal niet thuis, hoewel ze niets te doen hebben. Ronald Koeman viel na drie nederlagen af, omdat hij ongeschikt is gebleken voor Egmondse clubs.

Uiteraard was Johan ‘te gek voor woorden’ Derksen eerste keus. Er is serieus gecommuniceerd met Grolloo, want ook hij doet op dit moment niets behalve met een hond wandelen.

‘Hoeveel levert het op’, vroeg Derksen al geagiteerd na een belletje van Monica Zonneveld.

‘2000 euro kunnen we bieden. Maar het is een goed doel. Het afscheid van een armlastige amateurclub die zijn laatste adem heeft uitgeblazen …Dus…daarom dachten we…………’

‘Hoe heet die club?’

‘Zeevogels………….uit Egmond aan den Hoef.’

‘Nooit van gehoord. Ik ken IJsselmeervogels, Watervogels, Meervogels. 20 duizend euro voor die schnabbel en een limousine met chauffeur. Dat ben ik wel waard. En dan moeten jullie ook mijn band The Clarks nemen voor het feest.’

Dat werd te gortig. Zelfs de opmerking dat er dichtbij een kaarsenmakerij was, kon de snor niet verleiden tot een forse korting. Nadat Arie Koopman als 38ste afzegde, vroeg Monica of ik het wilde doen. Tenslotte ben ik gratis beschikbaar.

Nu heb ik als misdienaar de gregoriaanse dienst nog meegemaakt, zodat ik mijn tekst in het Latijn wilde opstellen. Maar omdat het aantal gymnasiasten in deze zaal even beperkt is als het aantal gelovigen, doen we dat niet.

Over de overledene niets dan goeds. Hij heeft het de afgelopen 92 jaar niet gemakkelijk gehad.. Maar in dit geval zit een heilig- of zaligverklaring er niet in.

Of Zeevogels door Petrus in de richting van de hel of de hemel wordt gedirigeerd durf ik niet eens te zeggen. Ik hoop dat de aanwezigen hier na afloop vele onzevaders en weesgegroetjes zullen bidden om de apostel gunstig te stemmen. Want een gemakkelijke beslissing zal het niet worden.
Er zijn nogal wat zonden weg te wassen. Dagelijkse zonden maar ook doodzonden. Dat Zeevogels van zijn geloof is gevallen is nog daar aan toe. Maar dat de pastores die als geestelijk begeleider deze vereniging hebben bijgestaan in de moeilijke pubertijd zich vanaf de jaren zestig niet meer met de opstelling mochten bemoeien, kan absoluut niet. Dat is pure godsverloochening.

God neemt het Zeevogels ook kwalijk dat de aimabele voormalig voorzitter Piet Ranzijn jarenlang ongestraft in de dugout zijn sigaren kon roken. Dat hij daarmee de trainer, verzorger en reserves in de stank zette is tot daaraan toe.

Erger was dat hij nooit een asbak bij zich had. Hierdoor was het nodig dat Zeevogels een onderhoudsploeg voor de maandag moest organiseren – niet om lege patatbakjes en koffiekartonnetjes op te ruimen maar om peuken te rapen.

Piet Ranzijn was de langstzittende voorzitter in de Zeevogels-geschiedenis. Een echte feodaal, die het liefst in petit comité de zaken regelde. Zo haalde hij een keer een nieuw bestuurslid erbij vlak voor de jaarvergadering in ‘t Rode Hert. Toenmalig Zeevogels-ster Piet Hof wees hem fijntjes op de reglementen die bepaalden dat er bij een vacature vier weken voor de vergadering een kandidaatstelling moest worden gedaan. Het bestuur met onder meer Jan en Cor de Raadt haalde zijn schouders op, maar Piet Hof bleef doorzeuren. Op een gegeven moment schoot Jan de Raadt uit zijn slof: ‘Jij klootzak, je moet je mond houden. Anders sodemieter ik je persoonlijk uit de zaal.’

En dan is er het gevloek op het veld. Apostel Thomas die de hemelse boekhouding doet, telde 131 duizend gvd’s langs de lijn en in het veld. Meer dan duizend per seizoen….

En verder is er de zonde van het grote verraad. Tien jaar geleden beloofde Zeevogels zich neer te leggen bij het besluit van de gemeente voor de toewijzing van het nieuwe complex. Maar toen de keuze viel op de Lange Plas, zei Zeevogels van niets te weten en kraaide drie keer de haan op de Hoever kerk.

Er vervolgens is er een lange lijst met kruimeldiefstallen. Barbedienden en krokettenbakkers die ten onrechte dachten dat vrijwilligerswerk het onbetaald nuttigen van een bitterbal, plak leverworst of koffie met koek rechtvaardigden. God de Zoon probeerde dat nog te vergoelijken, maar God de Vader vond in al zijn wijsheid en alwetendheid dat deze kleine misdaad grotere misdaden zou uitlokken. Coulance zou ertoe leiden dat het echtpaar Zonneveld er dan met tien vaten bier vandoor zouden kunnen gaan. En dreigde zelfs even een schisma in de heilige Drieëenheid, maar God de Zoon accepteerde uiteindelijk de nederlaag zoals Zeevogels 1 die tegen VSV.

Gelukkig is er ook nog enig goeds te melden over de 91-jarige die Petrus soms even doet twijfelen. Wie herinnert zich niet Nico Imming, Vossie, die zich zoveel jaren belangeloos inzette voor de vereniging met de onsterfelijke opmerking: ‘Weg de bal. Naar voren…’ Wie dat het verste lukte, was verzekerd van een basisplaats in zijn team. Er zijn andere apostelen geweest. Jan Ligthart, de eeuwige lijnentrekker, die zoveel witte kalk verstouwde dat het leek of het in Egmond in mei nog sneeuwde. En Willem Notenboom, nog altijd actief. En vergeten we Herman Imming, Jaap Burger en meester Neijens niet.

En Zeevogels is een voorbeeld van inclusiviteit en diversiteit geweest. Het was een van de allereerste verenigingen met een dames- en meisjesafdeling. En de enige hooligan die Zeevogels ooit heeft gehad was een vrouw: Tiny Twisk die soms door haar eigen man in bedwang moest worden gehouden.

Nieuwkomers werden altijd in de armen gesloten. Toen Kees de Waal hier in Egmond kwam wonen, kreeg hij meteen een plek in het eerste elftal terwijl er in het zesde een opvallend goede in Egmond geboren back rondliep.

Kees Baaij, Jan van den Berg en Ton Kuppers konden als buitenstaanders de macht in het bestuur grijpen. Derpers als Arie Koopman en Cor Peperkamp werden al met alle égards ontvangen. En Zeevogels was zijn tijd ook vooruit met een buitenlandse trainer, de beroemde Ilias. Die liet de spelers op de training zichzelf vijftig keer opdrukken. Toen Menno Mors en Kees de Waal klaagden dat ze er vieze handen van kregen, nam hij de keer daarop twee paar Heugaveldt-tapijttegels mee.

En wie herinnert zich niet de legende Piet Ligthart, de giraffe. Toen ik een keer met de veteranen meedeed zei hij voor het fluitsignaal: ‘Koppen mag je niet doen. Dat is mijn recht.’ Piet kopte alle ballen recht omhoog. Volgens mij heeft hij een keer met een bal een Starfighter uit de lucht gekopt die vervolgens in het Alkmaardermeer neerstortte. Toen ik hem een keer een artikel gaf dat bij elke kopbal twee hersencellen afsterven, verscheurde hij ter plekke het stuk en vervloekte meteen de krant die het had opgenomen.

In zijn tijd in het eerste blesseerde hij een keer zijn knie bij een kopduel. Hij verging van de pijn. Maar het enige wat Piet zei: ‘Dat gaat centjes kosten.’ Piet heeft in zijn voetbalbestaan net zo veel geleden als Christus aan het kruis.

En nu het slotgebed

Mea culpa, mea culpa, mea maxima culpa. Zeevogels is er niet meer. Zelf had ik als beste stuurman aan de wal het anders gedaan: het tenue van Adelbert (tenslotte de Egmondse vlag), de naam van Egmondia en het veld van Zeevogels. Die andere twee complexen zou ik meteen hebben omgeploegd. Nog een beetje onvrede – waar is de gezelligste kantine, het best gemaaide gras en de succesvolste scores – en we beginnen over een seizoen aan een fusie-ontvlechtig en de herrijzenis van Zeevogels 2.0.

Zeevogels is dood, lang leve Zeevogels.

Oh ja….bij de deur staat een collectebus voor de voetbalballingen die nu op zondagmiddag met hun ziel onder hun arm lopen…

Meer 'Columns':

Column Hanneke Mooij: Kringloopboulevard

14 juni 2024

Al rondsnuffelend- en struinend kuier ik door één van de kringloopwinkels die Alkmaar rijk is. In de volksmond wordt zelfs gesproken over de Kringloopboulevard, aangezien er zo’n 5 gevestigd zijn aan dezelfde straat. Er zijn altijd mensen. Op zoek naar bruikbare potten en pannen, meubels, kleding en ga zo maar door. Wie weet kom je er dat ene prachtige schilderijtje tegen voor € 4,75 waarvan je vrijwel zeker weet, of in ieder geval hoopt, dat die krabbel in de rechterbenedenhoek een heuse signatuur van Vincent van Gogh is. Wat zal blijken bij de ‘Tussen Kunst en Kitsch” dag die al in je agenda staat genoteerd.

Column Els Rosenmöller: Indruk

7 juni 2024

Verpleegkundige Martine en ik ontmoeten Ernst in een revalidatiecentrum. Hij brak zijn heup toen al bekend was dat hij niet meer zou kunnen genezen van longkanker. Wel is hij geopereerd en hij wil graag bij ons revalideren: ‘Dan kan ik bij jullie nog buiten wandelen met m’n zus’. We praten verder; het is altijd fijn de stap naar ons hospice klein te maken door vast kennis te maken. Bij de vraag of Ernst alleen woont vertelt hij dat hij samenwoont met 2 vrienden en dat hij schizofreen is. Gek eigenlijk, dat ‘Ik ben schizofreen’. Ernst is ongetwijfeld veel meer dan dat. In ieder geval heeft hij doorzettingsvermogen, om te willen wandelen in de duinen met zijn zus in de tijd dat hij bij ons zal verblijven in het hospice. Hij heeft nog een grote wens: de band met zijn dochter herstellen. Daar waar hij ooit niet wist dat ze bestond, zijn ze alweer jaren uit elkaars leven verdwenen. De volgende dag is Ernst welkom bij ons. Na twee dagen voelt hij zich helemaal thuis, komt met de rolstoel naar de woonkamer voor koffie, de lunch en een praatje. Hij houdt van geschiedenis en vertelt graag. Op dag 3 belt hij zijn dochter die niet opneemt, op dag 4 belt hij haar weer. Het mag niet baten. We zien het vaker: verscheurde relaties binnen families. Tussen ouders en kinderen, tussen de kinderen onderling of visite die niet meer welkom is. Een heel leven gaat immers vooraf, voor de komst van een gast naar een hospice. Ernst geeft niet op en stuurt zijn dochter een kaart. Als we samen aan de koffie zitten vraag ik Ernst of er al contact is geweest. Hij vertelt dat zijn dochter heeft gebeld. ‘Alles is uitgepraat, het is weer goed tussen ons, ze komt gauw langs’. In één zin verandert het droevig verhaal uit zijn verleden in een happy end. Het blijft stil, al popel ik om hem het hemd van ‘t lijf te vragen; ik wacht op een vervolg van het verhaal. Het komt niet, die ene zin was genoeg, hij is zichtbaar gelukkig. Die ene intense wens is volbracht. Ernst verbreekt de stilte door mij te vragen of ik creatief ben. Na mijn pottenbakkersverhaal vertelt Ernst dat hij gedichten schrijft en draagt voor: Wrakhout Een gevangen van de vrijheid, zo voel ik mij, Alleen angst geen blijheid Onder water voel ik me vrij Niet te hoeven bewegen, de stroom neemt mij mee M’n ogen dicht niets te vrezen, onder de golven heel gedwee De kist heeft mij niet nodig Ik ben overbodig. De verpleegkundige en ik vallen stil, het is een gedicht uit 1997. Dankzij vrijwilligerswerk is hij zich nuttig en verre van overbodig gaan voelen, het leven heeft hem geheeld. Zijn uitdagingen zijn overwonnen en relaties zijn hersteld. Ernst heeft rust en voelt zich thuis. De dagen erna gaat Ernst hard achteruit, is onrustig, van de wereld en in de wereld. Met veel moeite vindt hij kalmte tijdens deze nieuwe tocht en overlijdt. In de week dat we Ernst mochten leren kennen laat hij een bijzonder indruk achter. Een die ik niet zal vergeten.

Column Peter van Vleuten: Tandje minder?

14 juni 2024

Je zal maar de drang hebben om op een podium te gaan staan. Waarom in hemelsnaam? Waarom zou je met je ziel en zaligheid voor een publiek willen verschijnen en jezelf blootstellen aan het oordeel van tien, duizend of zelfs tienduizenden mensen tegelijk? De meeste stervelingen zouden er niet aan moeten denken. Die krijgen al klotsende oksels als ze zich moeten voorstellen op hun nieuwe werkplek. Of ze liggen wakker omdat ze de volgende dag namens hun werkgroepje een verslag moeten voorlezen.

Column Dirk Blij: ‘Praat Nederlands met me…’

7 juni 2024

Ik was in Amsterdam voor een tentoonstelling in het Allard Piersonmuseum. Het was lekker weer, dus ik besloot te gaan lopen vanaf het Centraal Station. De stad verengelst in rap tempo. Supermarkt is nu overal Supermarket, men is kennelijk bang dat de gemiddelde toerist dat woord zonder die e niet begrijpt en dan in the next shop een pair of throusers gaat kopen in plaats van een fully filled shoppingbag for only twentyfive euros. De meeste shops zijn seven days a week open, behalve die op Sunday closed zijn. Overal is personal of staff wanted en bijna altijd is er sale. In de lunchrooms is Old Amsterdam Cheese oververtegenwoordigd en ook Coffee to go is niet meer weg te denken. Vaak is the entrance arround the corner of soms ook wel next door. Uitgangen zijn exits. Er is een bikestoridge, een bikerental en een typical dutch Tulipshop. Tuurlijk. In snackbars vind je fastfood, maar nu is er ook slowfood in steakhouses. Vegan is natuurlijk ook possible. Een bord op een pandje vlakbij De Dam meldt dat er aproximately fivehundred square meters officespace for rent is. Ik ben tussen Centraal en Pierson maar eens Nederlandse woorden gaan tellen. Tot mijn ongenoegen had ik genoeg aan één hand, als ik namen niet meetelde. Zo zag ik op het Damrak twee Nederlandse woorden: ‘Beurs van’, u weet wel, dat mooie gebouw van Berlage voor conferences, events and exhibitions, zoals het in koper gegraveerd naast de entrance vermeld staat, en op het Rokin zag ik in een shopwindow een briefje met: Stelen? Politie! Men gaat er kennelijk vanuit dat de boefjes wél Nederlands begrijpen en zich dan iets van zo’n briefje aantrekken. Iets verderop telde ik nog een woordje mee dat waarschijnlijk Engels bedoeld was, maar Nederlands aandeed: The Italian Bakerij. Vanwege de typisch Nederlandse lange ij mocht ie meedoen. Vijf woorden, waarvan één fout gespeld…tenzij je brood koopt bij de baker…en o zeker, als je goed zoekt zullen er vast nog wel een paar zijn; ‘de’ van de Bijenkorf bijvoorbeeld, maar die heb ik bij de namen gevoegd. De invloed van het Engels op het Nederlands houden we niet tegen, maar wat hier gebeurt lijkt meer op verdringing en dat moet maar eens afgelopen zijn. Dirk Blij

Column Martin Noordeloos: Wandelen en genieten

31 mei 2024

Eerst even voorstellen. Velen hebben mij vaak gezien maar weinigen weten wie ik ben. Ik ben die gezette wat oudere man met baard die je vaker buiten ziet lopen en waarvan je je zou kunnen afvragen of hij nou echt niets beters te doen heeft. Ik vind het heerlijk om buiten te zijn, te wandelen, te fotograferen en dan van alles in mij op te nemen. Ik laat mijn gedachtes op die momenten de vrije loop en denk overal het mijne van. Met die gedachtes en meningen ga ik jullie niet al te veel lastig vallen maar je weet nooit.

Column Kim Klaver: Wokeness, Palestijnen, Israël, protesten, songfestival

17 mei 2024

De kans is best groot dat je als ouders in deze turbulente tijden andere meningen hebt dan je (volwassen) kinderen. Dat jouw politieke overtuiging anders is. Dat je merkt dat je de opvattingen van je kinderen over allerlei onderwerpen niet deelt. Dit als ongemakkelijk ervaart of zelfs extreem vindt. Ik noem de beestjes even bij de naam: wokeness, Palestijnen, Israël, protesten, songfestival. En het lijkt dan ook wel alsof al die onderwerpen met elkaar te maken hebben. Voor je het weet voer je een verhitte discussie.

Column Nico Knol: Noord gestoord ….. ?

24 mei 2024

Het is een gevleugelde uitspraak in Amsterdam-Noord: ‘Noord gestoord’. En ja, misschien is dat ook wel waar maar dan wel prettig gestoord. Want hoe groot de smeltkroes in Amsterdam-Noord ook is, het is er prettig wonen en er is heel veel mogelijk zelfs op kerkelijk gebied.

Column Kim Klaver: L’amore vince tutto!

31 mei 2024

Ik schrijf dit aan de Italiaanse zuidkust met uitzicht op zee. We zijn hier met een gezelschap van 13 personen. De jongste is 2, de oudste 73 en we zijn allemaal familie. De reden voor dit heerlijke snoepreisje is het 40-jarig huwelijk van mijn moeder en (stief)vader. Zeven dagen lang ‘la dolce vita’ met die twee lovebirds, mijn twee broers, hun vrouwen en alle kinderen.

Column Peter de Waard: Beverly Hills aan den Hoef

17 mei 2024

Nu de Egmonders niet naar Beverly Hills kunnen, komt Beverly Hills naar Egmond. Tenminste in het uitbreidingsplan Overduin - waar nog altijd iemand een klap op moet geven - is de helft voor de vrije sector.

Column Cindy Schrikkema-Stofberg: Geheime missie

10 mei 2024

Verrassingen geheimhouden is nooit mijn sterkste kant geweest. Laat ik vooropstellen dat echt geheime informatie of zaken die een ander niets aan gaan met mij het graf in mee gaan, zelfs van mensen waar ik nu niets meer mee te maken heb. Eens in vertrouwen verteld is altijd in vertrouwen bewaard.

Column Peter van Vleuten: Poppenstront

10 mei 2024

Ik geef het meteen toe: ik ben een watje. Gemaakt van poppenstront, zou mijn oma hebben gezegd. Zo week als was. Ik smelt gemakkelijk. Niet altijd hoor. Ik kan probleemloos oorlogsfilms kijken, wrede vikinggevechten op video gadeslaan, thrillers bingen, horror lezen en afschuwelijke historische feitjes onthouden. Ik zal niet zeggen dat ik er onaangedaan onder blijf, maar ik raak niet echt van slag.

Column Sico de Moel: Een harde les ….

3 mei 2024

Ik werd vorige week dinsdag wakker en zag tot mijn schrik dat het ’s nachts gevroren had. Voor normale filerijders die even moeten krabben is dit geen probleem, maar voor wijngaardeniers is een paar uur nachtvorst eind april een ramp.

Column Els Rosenmöller: Leven met sterven en mooie momenten

3 mei 2024

Onlangs appte ik onze vrijwilliger Monique. Ze werkte bij ons tot ze terminaal ziek werd. Haar lichaam gaat het nu echt opgeven. Ik stuurde haar een hartje; wat kun je verder nog zeggen nadat we in woorden elkaar ten afscheid hebben bedankt voor wie we zijn? ‘Dag lieve Els, je hoort wel wanneer het zover is’ zei ze. April doet wat hij wil: ook hier. Mijn lieve collega kon al maanden niet aan het werk nu de wereld van haar gezin volledig op z’n kop is gezet. Haar man is ernstig ziek. Onzekerheid en de grote vragen welke afslag het leven voor je in petto heeft, dat is een lot dat menigeen te voortduren heeft, maar nu treft het hen. We spreken elkaar bijna dagelijks. April was voor hen een maand waarin alles wat ik zeg de werkelijkheid niet kan omvatten. Dan weer nieuwe berichten. Een droevige vrijwilliger. Haar man is plotseling overleden. Vreselijke maanden van ziekte, verwarring en hard werken om overeind te blijven gingen eraan vooraf. Een andere vrijwilliger die al jaren trouw de eerste dienst op zondag werkt bleef plotseling weg. Nu krijg ik te horen dat haar broer ernstig ziek was en overleed. Opnieuw kwam een vrijwilliger op kantoor langs: ‘Ik kan het je maar beter komen vertellen’ zei hij. Zijn vrouw, ook vrijwilliger bij ons, ging voor een dagbehandeling naar het AMC en werd wakker nadat ze een acute openhartoperatie had ondergaan. Ik was zelf nog jong toen ik leerde leven met de dood. Onze dochter Suzan was 4 weken oud toen de artsen ons voorspelden dat ze geen 6 weken oud zou worden. Het werden 6 maanden. Zes bijzondere, liefdevolle, pijnlijke, hartverscheurende en tegelijkertijd rijke maanden. Het zwaard van Damocles viel bijna 5 maanden later dan verwacht. Ik omarmde mijn lieve meisje, praatte, zorgde en zong voor haar. Er was een moment dat ze meezong, hoe mooi dat was is niet te verwoorden. Leven met sterven werd mijn leven. En dat is wat we doen met elkaar in het hospice, leven met sterven én mooie momenten. Daarbij blijft het belangrijk je af te vragen waarom we dit werk doen. Vanuit welke gedrevenheid ben ik en zijn anderen aanwezig en klopt die met hoe we meebewegen en gasten met hun naasten bijstaan? Is dat om onszelf een goed gevoel te geven of om werkelijk te zien wat de behoefte is van de ander? Ieder oprecht antwoord is goed, want aandachtige zorg geven, dat doen we. Het lijstje van april werd nog langer. Ik realiseer me dat ik het leed van onze trouwe vrijwilligers niet zomaar loslaat. Ik leef betrokken mee, met hun leven, de tegenslagen, het sterven. En zo vergaat het natuurlijk ook hun collega-vrijwilligers. De laatste dagen van april dienden zich aan. Monique reageerde op mijn hartje. De datum van haar ‘vertrek’ staat vast: “Dag lieve Els, jammer dat ik je niet langer heb gekend”. Ik wens haar liefdevolle laatste dagen van afscheid en een warme ontvangst aan de andere kant van de sluier. Zo eindigt ons contact, zeker niet onze verbinding.

Column John de Waard: Koningsdagmarkt is een soort perpetuum mobile

26 april 2024

Elk jaar is het weer feest: Koningsdag trekt veel mensen naar de plek waar al veel mensen zijn, namelijk de ‘handelaren’. Elke Koningsmarkt is voorzien van ongeveer dezelfde handel. Is niet erg, wie het koopt kan het volgend jaar die handel weer verkopen op de volgende markt. Het is een soort perpetuum mobile, maar dan anders. Bij de perpetuum mobile gaat het om een denkbeeldig apparaat dat, eenmaal in beweging, uit zichzelf blijft bewegen en eventueel in staat geacht wordt energie op te wekken uit niets. Dat kan natuurlijk niet, dat weten we allemaal, want dat zou gratis energie betekenen. En in Nederland is nu eenmaal niets gratis. Maar op Koningsdag gaat het een beetje om hetzelfde principe: je gaat in eerste instantie naar zo’n markt om te kijken of je wat leuks kunt scoren. Maakt eigenlijk niet zo veel uit wat, het gaat om de lol. Maar na tien jaar Koningsdag ligt je zolder ramvol met spullenboel. Daar wil je ook wel weer eens vanaf, dus je huurt nu zelf maar een kraam. Dan zie je uiteindelijk aan de andere kant van de kraam de gezichten die je in eerdere jaren achter de kraam had gezien. Zij zijn los en op zoek naar nieuwe handel. Ze kopen vervolgens (voor een deel) hun eigen spullen terug. Dat is wat ik bedoel met perpetuum mobile: het blijft maar doorgaan, maar iedereen is er best happy mee. Totdat we een republiek worden. Want dan is er geen Koningsdag meer. Dat gaat (voorlopig althans) niet gebeuren, en zo’n koningshuis is toch ook wel lollig. Het kost wat maar dan heb je ook wat. Anders krijg je elke vier jaar een soort Trump of Biden. Zelfgekozen. De een denkt dat de hele wereld tegen hem is, de ander weet niet meer zo goed wie of wat er tegen hem is. Of voor hem. Ook dat ziet er wel een beetje uit als een perpetuum mobile: het blijft maar doorgaan en niemand weet precies hoe het ook alweer zat en hoe het op gang kwam. Laat staan hoe het gaat aflopen. Daar moet je toch helemaal niet aan denken. Ik ga zaterdag lekker spullen kopen. Net zo lang tot mijn zolder vol is (dat is overigens bijna het geval). John de Waard

Column Kim Klaver: Zelfscan…

19 april 2024

Een goedgeklede en op het oog zelfverzekerde vrouw van rond de zestig staat bij de zelfscan in de Appie en krijgt de controle melding in beeld. Nu vinden veel mensen dat vervelend, maar daar gaat dit stukje niet over. De dame in kwestie kijkt vragend om zich heen en als er na wel 5 seconden nog niemand naar haar toe is gekomen roept ze met geïrriteerde stem richting een meisje achter een kassa: “Komt er nog eens iemand?” Een andere jonge medewerker van de supermarkt is intussen in zicht en neemt in plaats van een glimlach een hautaine sneer in ontvangst: “Waarom deed je er zo lang over, IK sta hier te wachten en IK vind dit werkelijk belachelijk.” Hij verontschuldigt zich beleefd (hij had dus niets verkeerd gedaan!), zij negeert hem en zonder verder nog iets te zeggen stormt ze met haar tapashapjes en wijn door de poortjes.

Column: Gewoon is bijzonder…

26 april 2024

Al meer dan 60 jaar Europa Kinderhulp

'Mijn vader heeft een Ferrari!', 'Ik ben vorige week naar een attractiepark geweest', 'Thuis heb ik een tablet en een nieuwe i-Phone'. Dit zijn zomaar wat uitspraken van vakantiekinderen.

Column Peter van Vleuten: Klankgat

12 april 2024

Onlangs lanceerde onze burgemeester een even inspirerend als origineel idee. Op een prominente plek in zijn werkkamer komt iedere twee maanden een wisselend kunstwerk te hangen van een actieve kunstenaar uit de gemeente Bergen.

Column Rob Hoogland: Zelfs het wilde eendenleven heeft voor mij nu geen geheimen meer

12 april 2024

Om ernstige misdaden tegen de eendelijkheid te voorkomen fungeer ik voor de tweede keer in mijn leven als stiefpapa. Wederom ben ik op alles voorbereid. Heb vertrouwen, Wierdientje!

Column Peter van Vleuten: Kloteklappers

5 april 2024

Met Botman & Van Vleuten geven we met enige regelmaat al jaren culinaire concerten, zoals onlangs bij Merlet in Schoorl. De formule is even simpel als smaakvol. De chef stelt een mooi meergangenmenu samen dat wordt afgewisseld met muzikale intermezzo’s. Een feest voor de papillen en de oren, dus. En terecht, want fine dining en muziek gaan uitstekend samen.

Column Els Rosenmöller: Het zal je maar gebeuren …..

5 april 2024

Corry (86) kwam bij ons op 2 februari. Ze woonde hier zo’n 60 kilometer vandaan. Voor haar was het een grote stap, zo ver van de vertrouwde omgeving, maar haar dierbaarste familie kwam met haar mee én nogal wat huisraad. Kamer 1 was zo binnen de kortste keren met haar vertrouwde meubeltjes omgetoverd tot haar domein.

Column Ruud de Raadt: Lente

29 maart 2024

Vandaag, vrijdag 29 maart, is de astronomische lente alweer negen dagen oud. Inderdaad, in 2024 begon deze op 20 maart. De meteorologische lente was al op 1 maart begonnen. Beide data in het jaar onzes heren 2024. Zoals wellicht bij velen bekend geldt het jaartal 2024 alleen voor een gedeelte van de wereld. Voornamelijk het westen. Het is wel de christelijke jaartelling, die internationaal wordt gehanteerd. Maar er zijn veel oudere jaartellingen. In Thailand zijn ze al veel verder: 2567, dit heeft met Buddha te maken. Deze jaartelling wordt daar ook daadwerkelijk gebruikt. De Joodse en Chinese jaartelling zijn nog veel verder dan de onze. De Islamatische kalender is op dit moment in het jaar 1445 beland. Dit is in gedeelten van Marokko ook gangbaar.

Column John de Waard: Moderne lijdensweg die bij Pasen hoort

29 maart 2024

Je zult maar onder de veertien jaar zijn en in de Amerikaanse staat Florida wonen. Nou, niks zonnigs meer aan die staat voor een jongere, want de gouverneur van dienst aldaar, Ron DeSantis (ooit concurrent presidentskandidaat van Donald Trump), heeft een wet uitgevaardigd die kinderen onder de veertien jaar per 1 januari 2025 verbiedt een account te hebben op sociale media. Wees eerlijk, je leven houdt toch helemaal op als je niet meer op die ‘oneindig scrolbare’ sociale media mag? Dat zijn de platforms als Facebook, Instagram en TikTok om er maar een paar te noemen. Geen vrienden meer, geen enkel contact meer met de buitenwereld: WTF is happening? It’s my life! Are you kidding me??? Het is zelfs nog erger: kinderen van 14 en 15 jaar moeten straks expliciet en aantoonbaar toestemming hebben van de ouders om een account te mogen hebben. Nu wil ik geen pleidooi houden om aanhanger van de Republikeinse partij te worden, verre van dat zelfs, maar de achterliggende gedachte spreekt mij wel aan eerlijk gezegd. Het idee is namelijk dat jonge kinderen nogal eens te maken hebben met mentale problemen, juist door die sociale media. Alles is immers perfect, prachtig, uitgekiend, afgemeten en bijzonder. Je denkt al snel dat je eigenlijk een ongelooflijke loser bent wanneer dat bij jou niet het geval is. En elke tiener denkt natuurlijk dat hij of zij de slechtst denkbare ouders ever heeft die er werkelijk helemaal niets van begrijpen, dat de leraren altijd jou moeten hebben, dat school is niets anders dan een grote bron van tijdverspilling, dat je vrienden/vriendinnen ongeveer alles mogen wat jij niet mag, etc. Dat er nauwelijks iets reëels is aan al die berichten op sociale media dringt (dan nog) niet tot ze door. Dat bedenken ze pas als ze op de bank liggen bij de psychiater of aankloppen bij jeugdzorg. Als ze het al bedenken. Nu gaat het in dit geval om een specifieke staat in de Verenigde Staten, maar zou het niet een idee zijn om daar eens over na te denken? Ook in Nederland speelt dit probleem namelijk. Meerdere onderzoeken hebben al uitgewezen dat de druk van sociale media immens groot is en dat vooral jongeren zich laten ‘opfokken’ door alles wat ze zien bij anderen. Alles is altijd beter bij een ander en daar moet je natuurlijk wel tegenop kunnen. Overigens, dat laatste geldt ook voor volwassenen. Niet dat ertegenop kunnen, maar wel dat alles bij de buren beter is. Een tijdje in je leven zonder sociale media zou daarom helemaal niet zo erg zijn. Beetje naar buiten gaan, kijken of er nog leeftijdgenoten zijn met hetzelfde ‘probleem’, beetje fysiek actief worden, dat kan namelijk ook niet echt kwaad zo blijkt uit allerlei onderzoeken naar overgewicht bij jongeren (en ouderen). Eigenlijk een beetje ‘back to normal’, zoals het ‘vroeger’ was. Weet u trouwens wanneer er voor het eerst sprake van sociale media? Friendster.com in 2002 werd de eerste echte sociale media zoals we dat nu kennen met de eerste 1 miljoen profielen, gevolgd in 2003 door MySpace en LinkedIn. Facebook én Hyves kwamen in 2004. In tijd van ongeveer 20 jaar zijn we dus in staat geweest om een app-nek te ontwikkelen, depressief van ons eigen gedrag (maar vooral van dat van de buren) te worden en binnenkort meer tijd in de digitale wereld te verblijven dan langs de lijn op een sportveld. Laat staan binnen die lijnen… De gemiddelde schermtijd (op een mobiele telefoon) voor jongeren ligt tegenwoordig al ergens boven de 5 uur per dag! Daar zit het televisie kijken of achter de computer zitten om wat voor school te doen (toch?) nog niet eens bij… Ik zou zeggen, laten we eens een poging wagen om een tijdje (verplicht) zonder sociale media te leven. Uiteraard verplicht, want we zitten in Nederland. Daar is immers alles verplicht. Anders was het wel verboden… Dit voorstel past helemaal bij de (moderne) lijdensweg die nu eenmaal bij Pasen hoort. Fijne Paasdagen. John de Waard

Column Kim Klaver: De autopiloot

22 maart 2024

Als je kinderen dat felbegeerde roze pasje hebben behaald, officieel de weg op mogen en jij met een mengeling van afgrijzen en trots op de passagiersstoel plaats neemt, begint het stuivertje wisselen. Het gevolg is dat je ineens je auto kwijt kan zijn. Op een druk moment werd aan je gevraagd of ze hem even mag lenen. Je knikte afwezig ja terwijl je verder ging met je belangrijke businesscall, spreadsheet of wordfeudpotje. Voor je het door kreeg, greep je mis bij het sleutelhaakje in de gang.

Column Sico de Moel: Aanzoek op de wijngaard

22 maart 2024

In verte zag ik ze aankomen, ze stonden even stil op de brug en keken uit over onze winterse wijngaarden. Corné had vorig jaar een wijnrank cadeau gegeven aan Roos, zijn vriendin. Ik had daarbij nog een persoonlijke video voor haar opgenomen waarin ik de wijnrank liet zien, vertelde hoe het allemaal werkt op Domein Bergen en haar natuurlijk feliciteerde met haar 26e verjaardag. Maar ze waren nog nooit geweest, het is ook een paar uur rijden vanuit De Klomp.

Column Brigadier Bart: De oplettende sluiswachter

15 maart 2024

De sluiswachter heeft de politie gebeld. Hij zag net een zwarte boot de sluis binnenvaren. En hij weet dat er maar één zo’n boot in de haven ligt. De naam op de boot is veranderd, vertelt hij. En de schipper die nu op de boot staat is voor hem onbekend. Hij kent de eigenaar en heeft hem gebeld met de vraag of hij zijn boot heeft verkocht. Als hij dit ontkent, weet de sluiswachter het zeker. Deze boot is gestolen en de schipper is de dief. We zien de boot al snel maar de botendief krijgt ook ons in het vizier. Hij klimt uit de boot en loopt bij mij vandaan. Ik versnel mijn pas. Dan komt de man tot de ontdekking dat de door hem gekozen weg doodloopt. Hij keert om en begint in mijn richting te rennen. ‘Als het op een botsing aankomt, ga ik het verliezen’, denk ik bij mijzelf. De man rent op volle snelheid op mij af en is mij tot op één meter genaderd. Ik doe een stap opzij, haak pootje en duw hem het water in. Klaar, denk ik. Gewonnen! Maar de man geeft zich niet gewonnen. Hij zwemt snel naar de andere kant van de sluis. Even twijfel ik. Zal ik ook het water inspringen? Met al dat gewicht aan mijn riem en vest, zink ik meteen naar de bodem. De man klautert aan de andere kant op de wal en zet het weer op een lopen. Ik roep naar mijn collega: “Pak de auto en rijd om de sluis heen. Misschien kan je hem opvangen.” Aan de andere kant van de sluis is de man verdwenen. Zijn natte voetstappen op de grond lossen op door de warme zonnestralen. Vele boerderijen en vrijstaande huizen bieden een mooie verstopplaats voor onze botendief. Een door mij gevraagde speurhond is niet voor handen. Toevallig is er wel een helikopter in de omgeving. Deze cirkelt een paar minuten later boven ons hoofd, maar we vinden hem niet. De dief is in geen velden of wegen meer te bekennen en zoeken naar een speld in een hooiberg is geen optie. Ik besluit te doen alsof we de plaats delict verlaten. De heli gaat op grote afstand de omgeving monitoren. De tas met inhoud, die op de boot is achtergelaten, wordt in beslag genomen. Na enige minuten wachten, meldt de heli dat de man zijn schuilplaats heeft verlaten en aan de wandel is. Snel rijden we naar de opgegeven locatie. Daar kunnen we dan eindelijk de botendief aanhouden. Er zit een fototoestel in de inbeslaggenomen tas. Foto’s van tientallen boten worden vanaf het SD-kaartje op het schermpje geprojecteerd, inclusief een mooi huis, een dikke Porsche met Nederlands kenteken in een luxe Italiaanse omgeving. Wat blijkt? De man stal boten op bestelling en voer deze naar een plek in het kanaal. Van daaruit werden de boten verscheept naar Italië waar ze werden verkocht. Hij leefde daar in weelde. Een dag voor de diefstal nam de man bezit van een boot. Zodra de duisternis intrad, haalde hij met terpentine de letters van de boot en gaf hij de boot een andere naam. Met meegenomen plakletters kreeg de boot een “andere identiteit”. Zodra het daglicht het kon verdragen, voer hij de boot de haven uit op weg naar een nieuwe (niets vermoedende) eigenaar in Italië. Dit ging kennelijk al jaren goed. Vele gestolen boten konden aan de hand van de foto’s worden getraceerd. De botendief kreeg 9 maanden gevangenisstraf en een vordering van de politie en van de verzekering. Dat allemaal door een oplettende sluiswachter.

Column netwerkleider Marco: Hier krijgen ex-criminele jongeren wel een kans

19 april 2024

“Yo Mar, kom je wiet knippen?” Die vraag kreeg ik als jonge jongen. Mijn opa werkte bij de politie en ik wilde mijn ouders niet teleurstellen. Ik heb toen ‘nee’ gezegd, maar ik weet dat die keuze niet voor iedereen zo makkelijk is. Ik had genoeg te verliezen als ik de criminaliteit in zou gaan, maar dat geldt niet voor iedereen. Jaren later ging ik mijn opa achterna. Ik werkte bij de wijkpolitie als jeugdcoördinator en was veel in contact met de jongeren uit de buurt. Hadden ze weer wat geflikt? Dan kwamen ze bij mij op bureau. Het ging dan van jongeren die betrokken waren bij een overval tot jongeren die werkten in wapen- en drugshandel. Als ik met ze in gesprek ging, overheerste bij mij een gevoel van medelijden. Bijna alle jongeren die ik sprak, waren gewoon pechvogels. De omgeving waarin je opgroeit, die vormt je. Zij hebben vaak geen ouders met een goed betaalde baan, die je af en toe een zakcentje geven of een goed netwerk voor je hebben. Als ik ze dan voor de zoveelste keer met een straf naar huis moest sturen, voelde dat zo machteloos. Op een dag besloot ik dat ik meer wilde doen dan alleen straffen uitdelen. Die jongeren hebben juist een toekomstperspectief nodig. Een beter aanbod dan de criminaliteit. Daarom heb ik Heilige Boontjes opgericht. Een koffietent waar ex-criminele jongeren leren te werken en waar we ze helpen met re-integreren. “Wat is nou écht je droom?”, vroeg ik aan een van de werkende jongeren hier. Hij vertelde dat hij altijd al soldaat wilde worden, maar dat hem dat toch nooit meer zou lukken door zijn strafblad. Met een brief van mij en een gesprek met de kapitein, stonden ze ervoor open om hem aan te nemen. Hij is beroepsmilitair geworden en dat is hij tot op de dag van vandaag nog steeds. Laatst kwam hij hier even langs. In zijn uniform stapte hij op me af en gaf me netjes een hand. Ik moest op dat moment terugdenken aan hoe hij in eerste instantie bij ons binnenkwam. Om hem nu zo te zien, maakte me echt heel erg trots. Niet iedereen begrijpt waarom ik hier zoveel tijd insteek. Zo zei een collega ooit: “Hoeveel kansen ga je die jongen nog geven?” De jongen die ik toen probeerde te helpen, was pas 18 jaar. Met het idee dat hij nog zeker 60 jaar zou leven, kon ik hem gewoon niet opgeven. Diezelfde jongen is uiteindelijk gaan werken en zelfs weer terug naar school gegaan. Daar doe ik het voor. Zolang ik de jongeren hier kan blijven helpen, doe ik dat. Het zijn gewoon mensen, net als jij en ik. Niet onze vijand en wij ook niet die van hen. Hier, bij Heilige Boontjes, zijn we echt een familie. En iedere dag dat ik hier rondloop ben ik weer zo trots op ze. Ik ben ooit bij de politie gegaan om me in te zetten voor de samenleving. En dit is hoe ik dat doe.

Column Joke Kolkman: Appels en peren vergelijken!

8 maart 2024

In de aanloop naar 8 maart, internationale vrouwendag, is er in de media weer van alles gezegd en geschreven over mannen en vrouwen en hun eigenaardigheden.

Column Els Rosenmöller: Trots

1 maart 2024

Ze was wijkverpleegkundige en zat vlak voor haar pensioen. Al vloog ze met grote betrokkenheid door de wijk en genoot ze voor 200% van haar werk, het dromen over haar toekomstige leven was begonnen. Stel je voor: naar Curaçao voor 3 maanden, het eiland waaraan ze haar hart had verpand. Meer tijd voor haar volwassen drie zonen. Nog meer bakken, 6 gangen diners koken voor haar vrienden, kleding maken en eindeloos wandelen met haar hond Kartousch. Tot ze plots op haar geliefde Curaçao samen met zoon Gijs in de hel belandde. De COPD die zij door menig sigaretje had opgedaan deed haar de das om. Uitgeput door enorme benauwdheid en de ontkenning daarvan, belandde ze in het ziekenhuis. De ziekenboeg van de KLM bracht haar thuis. Natuurlijk ging hier een geschiedenis van longproblemen aan vooraf. Al snel bleek dat zelfs experimentele behandelingen in het ziekenhuis haar niet konden helpen. Joan kon niets meer. Werken hield op en er viel geen koekje meer te bakken. Een blokje om met Kartousch werd de eervolle taak voor zoon Kees, die gelukkig nog zo fijn bij haar woonde. Toch gaf Joan niet op. Ze ging quilts maken, dat kon zittend, rustig, zonder al te veel bewegen om het stikbenauwde gevoel de baas te blijven. Tot ook dat niet meer ging. Misschien had de vriendin van Daan al zo’n voorgevoel toen ze met Joan vorig jaar haar trouwjurk al wilde gaan uitzoeken? En wie had gedacht dat Gijs een kindje zou krijgen? Nu is Joan bij ons, met een kleinkind op komst en een trouwerij voor de boeg. Toch staat haar besluit vast. ‘Ik stap uit het leven’, vertelt ze mij met opluchting in haar stem. Soms is praten al te veel. Toch stel ik vragen; zij wil ook dat ik vraag. Het helpt, het spiegelt, het emotioneert, het ordent en het maakt haar trots. Trots op de keuze die ze heeft gemaakt. Om alles samen te kunnen regelen tot na haar dood voelt zinvol en verbindt als nooit tevoren. Natuurlijk komt zelfbescherming om de hoek kijken, sterker nog, die is de deur niet uit geweest, want hoe laat je dit als moeder los? Hoe kan je na verdiepende gesprekken met vriendinnen, vrienden, ex-man, je jongens en het kleine meisje-op-komst gaan? Ondraaglijk uitzichtloos lijden bepaalt haar leven. En al kan ze zeer reëel met veel humor uit de hoek komen, de lol is haar ontnomen. Al haar dromen zijn in een diepe put gedonderd: ‘Dit is niet wie ik ben’. Ze wil haar kinderen verder verdriet besparen. Haar huisarts komt om euthanasie te verlenen en Joans leven te stoppen. ‘Ná dit leven is niks’, zegt ze. ‘Hier’…. en ze geeft me een engel waar een lichtje in zit. Ze kreeg het van een voorbijganger hier in de straat. ‘Ik heb er niks mee’. Bij de vraag of ik het engeltje wel mag verlichten op de dag van haar sterven kijk ze me gerustgesteld aan: ‘Ja, dat vind ik wel mooi’.

Column Nico Knol: Vasten

1 maart 2024

Er staat in de keuken van onze pastorie in Amsterdam-Noord een enorme droppot die goed gevuld is. Er zijn zoveel toegewijde vrijwilligers die een dropje verdienen en daarbij helpt zo'n pot ook bij vergaderingen, vooral vergaderingen die lastig zijn. 'Zoet houdertjes' op tafel zorgt ervoor dat ook deze vergaderingen prettig verlopen.

Column Kim Klaver: Klapschaats

8 maart 2024

Ik kijk erg graag sport. Vier sporten om precies te zijn: tennis, voetbal, rugby en schaatsen. Dit laatste is op dit moment volop te zien, ik word verwend met Worldcup wedstrijden, WK’s, NK’s, lange afstanden, sprints, de medailles van Schouten en de tranen van Leerdam. Ik geniet en nog beter, ik geniet samen. Tegenwoordig samen met mijn dochter, want mijn zoon woont al op zichzelf, hij ligt ‘s avonds niet meer naast me op de bank onder een dekentje met een kop thee en een rol kokosbiscuit.

Column Peter van Vleuten: Alfamannetje

15 maart 2024

Ik en techniek. Het is op z’n zachtst gezegd nou niet bepaald een match made in heaven. Ik moet zeggen dat ik het ook niet echt van thuis heb meegekregen. Bij ons was alles dat leek op klussen en doe-het-zelven altijd omgeven door een sfeer van risico’s en milde paniek. Ging m’n vader een gaatje in de muur boren, dan was dat een Gebeurtenis. Pappa kwam met z’n boor (een handboor met een slinger, want elektrisch was nog veel enger), en dan klonk het bezwerend ‘jongens, achteruit’, ‘pas op’ en ‘niet aankomen’. En pas als wij allemaal in veiligheid waren, begon mijn vader aan zijn uitermate gevaarlijke klus. Wij als kinderen keken in ontzag toe hoe pappa met doodsverachting het vier millimeter-boortje wel twee centimeter in het hout draaide.

Column Peter de Waard: Egmond Airport

23 februari 2024

Eigenlijk had Schiphol ook Slothol kunnen heten met de Binderbaan, de Hoeverbaan en de Derperbaan. De uitkijktoren zou de verkeerstoren zijn. En waar nu de Van Speijk staat, had de luchtverkeersleiding kantoor gehouden. Voor spotters zou bij Bakkum een plekje moeten zijn gemaakt. En het Hoefplan was een groot parkeerterrein geweest in plaats van een verzameling lelijke flats.

Column Rob Hoogland: Je hebt gelijk, neef: hoogste tijd voor nieuwe opzet KNVB-bekertoernooi

23 februari 2024

Nee, er werd niets gemanipuleerd. Maar de laatste tien jaar werkte Feyenoord wél 32 van de 41 bekerwedstrijden in de Kuip af (dit jaar zelfs alle duels). Dat moet anders, gezien de zakelijke belangen.

Column Peter van Vleuten: Vox populi

16 februari 2024

Op 3 februari 1959 kwamen de drie prille popsterren Buddy Holly, Ritchie Valens en The Big Bopper om bij een vliegtuigcrash. Ter gelegenheid van de 65e verjaardag van wat ‘The Day the Music Died’ zou gaan heten, maakte ik onlangs voor de Songwriterschool een mini-college over de song American Pie, die deze dag als startpunt heeft. Don McLean beschrijft de veranderingen die zich na dat moment hadden voltrokken: de roerige jaren 60.

Terug