Deel

Column Rob Hoogland: “Kom maar Reintje!”

En verdomd: binnen een paar minuten verschenen ze

Column Rob Hoogland: “Kom maar Reintje!”

De handeling was alledaags, het gevolg ervan niet. Ik had, zoals zo vaak, een volle vuilniszak alvast om de hoek van de achterdeur gelegd – binnenshuis loop ik altijd op kousenvoeten en zo hoefde ik tenminste nog geen stap buiten de deur te zetten. Maar toen ik mij een paar uur later, ‘s avonds om een uur of elf, wél naar buiten begaf om de zak in de grijze container te deponeren en Bavink voor de laatste maal die dag uit te laten, lag de zak vijf meter verderop volledig opengereten op mijn gazon.

Bij ons pied-à-terre in het oude centrum van Amsterdam is de schuldvraag bij opengescheurde vuilniszakken eenvoudig te beantwoorden. De dader behoort óf tot een stel hondsbrutale zilvermeeuwen, óf tot de groep inwoners van meestal Oost-Europese signatuur die aan het begrip afval een andere definitie geven dan de degene die de zak voor de deur heeft gezet (in 020 doen ze nog niet aan particuliere containers). Nu, evenwel, stond ik voor een raadsel, totdat een bezoek aan de Facebook-pagina ‘Je bent een Hoever laat dat zien’ opheldering verschafte.

Het was een vos geweest. Dé vos, zelfs. Het bleek uit diverse getuigenissen: het moest dezelfde vos geweest zijn die Egmond aan den Hoef al dagenlang terroriseerde. Buurman Herman Rotteveel had ‘m met eigen ogen gezien toen hij voor één keer niet in andermans tuin, maar in zijn eigen gaarde aan het werk was. Het beestje stond eerst als versteend hooguit vier meter van hem af en maakte zich rustig uit de voeten richting het dichtstbijzijnde bollenveld toen Herman aanstalten maken om het te benaderen.

“Hij was best mooi”, vertelde Herman mij later ook. Dat-ie ook uiterst vernielzuchtig was – de vos bedoel ik, niet Herman – maakten tal van andere verhalen van dorpsgenoten duidelijk: vele vuilniszakken waren gesneuveld en er werd ook andere schade aangericht. Hij was hongerig, dat stond vast. Ik nam het hem niet kwalijk, maar geef toe dat ik makkelijk lullen had. Een nieuwe vuilniszak bracht in mijn geval binnen enkele minuten oplossing. En ik houd geen kippen, zoals vroeger Cees Aulbers aan het Nachtegalenpad, die de vos om die reden vervloekte.

De vossen uit het Noord-Hollandse duingebied zijn de laatste jaren behoorlijk gedomesticeerd. Ook in oostelijker gelegen dorpen als Heiloo en Limmen worden ze steeds regelmatiger binnen de bebouwde kom aangetroffen. Toch wil ik hier nu een anekdote kwijt van vóór die tijd, uit het begin van de jaren tachtig van de vorige eeuw, toen de vos nog als uitermate schuw en onbenaderbaar bekend stond. Net als voor de vos – de wulp zong toen nog naar hartenlust zijn weemoedige lied hoog boven onze duinen, waar later dankzij de vos een einde aan kwam – was Egmond nog niet mijn biotoop. Wel schreef ik al stukjes voor de Telegraaf.

Op een dag kreeg ik een telefoontje vanuit Zandvoort.
“Jij bent toch die wijsneus van de krant?”
“Ik kan het niet ontkennen.”
“Kom een keer naar Zandvoort en neem een fotograaf mee. Ik heb vriendschap gesloten met twee vossen en kan dat dan aantonen. Jij een mooie reportage, ik eindelijk het bewijs van mijn gelijk. Niemand gelooft me tot nu toe. Hebben we een deal?”
“Deal.”

Met fotograaf Theo Terwiel toog ik naar de plek in de Zandvoortse duinen waar we een paar dagen nadien hadden afgesproken. De man stond ons reeds op te wachten met een plastic zak waarin hij een paar hompen kaas had gestopt. Daar waren ze gek op, vertelde hij. En toen, nadat we gedrieën een paar honderd meter het duingebied waren ingetrokken, ging hij op het hoogste duin staan en riep hij: “Reintje! Reintje! Kom dan naar baassie! Kom dan naar baassie! Ik heb lekker eten voor jullie! Kom maar, Reintje!” En verdomd: binnen een paar minuten verschenen ze, twee fraaie Reintjes, aarzelend in den beginne, maar uiteindelijk aten ze de stukken kaas gewoon uit zijn hand. Klik, klik, zei Theo’s camera. Geloof me, dat was heel bijzonder. Toen nog wel.

Meer 'Columns':

Column Baldi: Brieven aan Dop

28 januari 2022

Uit de overlevering

Veel Derper mannen verbleven tijdens de Tweede Wereldoorlog in Groot-Brittannië. Zij waren veelal in de meidagen van 1940 daar beland en konden, wilden of mochten niet terug naar vrouw en kinderen. Zo ook de heer Visser. Hij was getrouwd met mevrouw Wijker, die er dus in die oorlogsjaren alleen voor stond. De opvoeding van de kinderen in oorlogstijd, de evacuatie, het was inderdaad niet niks. Na de oorlog keerde Visser terug in Derp en ging naar het huis waar hij zijn vrouw en kinderen had achtergelaten. Hij verwachtte waarschijnlijk een warm welkom. Niets was minder waar. Toen hij de drempel overstapte, keek zijn vrouw hem ietwat vertoornd aan. Liep op hem af en gaf hem een fikse tik in zijn gezicht.

Column Nico Knol: Zo…. eerst ’n bakkie!

28 januari 2022

‘Dat gekke volk daar’

Het begint al vroeg, sowieso ben ik een ‘vroegspook’. Uit bed via de stopkast, want meer kan ik het niet noemen, naar m’n ontbijt, daarna ochtendgebed en dan al snel de deuren losmaken omdat effe over half 9 Jolanda m’n hulp al komt aangereden uit Limmen. ‘Eerst koffie’ roepen we dan.

Column Rob Hoogland: Plastic troep

21 januari 2022

Welja, nóg een afvalbak erbij: de pmd-rolcontainer. Ik mag blij wezen dat ik een flinke tuin heb, hier in het Rinnegomse, maar helemáál uit het zicht krijg ik die drie gevaartes natuurlijk niet. En om nou te zeggen dat ze de aanblik van mijn gaarde verfraaien: nee.

Column Marion van Dam: De onbekende

21 januari 2022

’Het heet een loopduin. Het loopt naar het noordoosten.’ We stonden in de sahara, dat is althans wat het beeld oproept van het stuifduin op Buizerdvlak, ergens tussen Bergen aan Zee en Schoorl. Onder het gezag van een boswachter, barstend van kennis onder de groene pet, sjokte ik voor onze lokale zender door het zand voor informatieve content. Hij wees naar de hooggelegen duintoppen: ‘Kijk, de overwegende windrichting is zuidwest, storm doet het landschap continu veranderen. Zoals het oorspronkelijk deed. We geven de natuur hier een zetje en willen haar niet in toom houden.’

Column Gerard Zonneveld: De Halve werd een Derde

14 januari 2022

Het was in januari 1989. Al een hele tijd terug dus. Als redelijk goed getraind veld-, zaal- en pleintjes voetballer deed ik, voor de vierde keer, mee aan de ‘Halve Marathon van Egmond’. Ja ik was er ook bij in dat jaar dat je glibberend en glijdend door de sneeuw en ijzel een weg moest vinden door het dorp, de duinen en het strand. Ik had het natuurlijk volbracht. In de kracht van mijn leven en wie doet mij wat!

Column Marion van Dam: Mijn netvlies

7 januari 2022

What has been seen, can not be unseen. Soms zou je willen dat je iets niet had gezien. Maar dan is het natuurlijk al te laat. Kortgeleden werd ik gewezen op het bestaan van een oude VHS band waarop beeld zou staan uit 1955. Een Amsterdamse badgast die met zijn gezin destijds een zomerhuisje huurde bij de familie Hof in Egmond aan den Hoef, bleek in het uitzonderlijke bezit van een filmcamera waarmee hij zijn vrouw en kleine dochters filmde in de romantische setting van het platteland. Zo ook op Hoeve Wimmenum, de boerderij van mijn familie. Zodoende mocht ik de videoband lenen, om te bekijken en naar gelang de behoefte, te kopiëren. Die aanbieding kwam wel met een alarmbelletje. ‘Ik geloof dat je opa biggen staat te castreren.’ ‘Pardon, hij doet wát?’ Mijn dijen knepen bij het woord castreren als in een reflex samen. Biggen castreren. Ik kan een lang rijtje idyllische vakantiebeelden opsommen om mooie herinneringen vast te leggen. Biggen castreren staat niet in dat rijtje.

Column Els Rosenmöller: Over de drempel in 2022

7 januari 2022

Tweeduizendtweeëntwintig is begonnen. Ik sta er even bij stil en in gedachten zie ik me vol enthousiasme het jaar in gaan. Toch is het een memorabel moment: niet opnieuw beginnen maar verder gaan. Even terugkijken naar hoe het leven verliep en wat ik eruit wil halen in de toekomst.

Column Baldi: De beer uit de Hoef

14 januari 2022

Het lijkt ver achter ons te liggen, maar ooit was Egmond een zelfstandige gemeente. De gemeente Egmond-Binnen en Egmond aan Zee werden in 1978 samengevoegd tot Gemeente Egmond.

Column Peter de Waard: Vuurwerk

31 december 2021

Het is sowieso een wonder dat ik 2022 haal. Eigenlijk ontsnapte ik in mijn jeugd elk jaar wel een keer aan een wisse dood. Zo kukelde ik een keer met een tractor een duin af, omdat ik wilde weten of de Massey Ferguson een steile helling kon nemen. Ik kwam onder een auto terecht en onder een stapel gaasbakken. Ik reed in de Sovjet-Unie met grote vaart tegen een brandweerwagen, die mij geen voorrang verleende. De chauffeur was niet op weg naar een brand, maar kwam uit de kroeg. Ook viel ik ooit enigszins beneveld in de Slotgracht na een eerste deuntje in 't Rode Hert.

Column Gerard Zonneveld: Kees en Co en Piet

31 december 2021

We gaan terug naar een vrijdagavond in oktober 1981. Na een avondje zaalvoetbal kijken in de sporthal heb ik een lekke band. Met mijn fiets in de hand spring ik achterop bij mijn vriend Co en beloof dat ik hem eeuwig dankbaar zal zijn.

Column Rob Hoogland: M’n ongkie is dood

24 december 2021

Dat wis je niet zomaar uit

M’n ongkie is dood. Het zal de Flessenpost-lezers die tevens de Telegraaf tot zich nemen niet zijn ontgaan. Ik besteedde er in mijn krantenrubriek al een stukkie aan.

Column Hanneke Mooij: Een dag niet gelachen ….

24 december 2021

.... is een dag niet geleefd!

Nadat ik een paar keer goed in m’n ogen heb gewreven en overdreven heb geknipperd – in de volle overtuiging dat ik de kop verkeerd heb gelezen – val ik bijna van mijn stoel als blijkt dat het er toch ècht staat:

Column Marion van Dam: In mijn stal is het vrede

17 december 2021

RTL telt af naar kerst. Gadver…waar heb ik de afstandsbediening? Ai, te laat. Daar heb je die reclame weer waarin een vrouw geld bij de drogist bespaart zodat haar ex ook een leuke kerst heeft. Reclame gericht op vrouwen. Het moet bevestigen hoe slim en sociaal ze zijn en hoe geweldig ze kunnen multitasken. In de reclame is een vrouw altijd slim en een man de ezel. De ex in het spotje is wel een erg onnozele ezel. Ik krab de jeuk weg. Kerst met je ex betekent misschien wel vrede.

Column Nico Knol: Ik heb de TV op een andere zender gezet

17 december 2021

Normaal merk ik het niet zo erg, maar nu trok er een enorme irritatie door me heen toen ik de twee bekende politieke leiders weer een persconferentie zag houden. Sombere gezichten en de waarschuwing dat de nieuwe mutatie van het virus als een golf over ons heen zal komen. Ik zeg het u eerlijk, ik heb de TV op een andere zender gezet. Ook praatshows zapp ik door. Niet dat ik m’n kop in het zand steek, verre van. In m’n dagelijks werk heb ik veel te maken met mensen van wie het leven totaal veranderd is door wat nu rondwaart. Mensen die een lieve naaste missen omdat ze er ziek door werden of omdat ze geen zin meer hebben in het leven en zich niet meer laten behandelen, kunnen laten behandelen en ervoor kiezen om ‘te gaan…’

Column Marion van Dam: Inventief

3 december 2021

’Noem je mij een racist?’ ‘Luister gap, stel je voor dat ik elk jaar appeltaart trakteer voor mijn verjaardag. Ik leer jou kennen en jij mag op mijn feestje komen. Maar je zegt dat je fucking nare jeukbulten op je kont krijgt van appeltaart. Dan kan ik zeggen: je krabt je kont maar open en anders eet je geen taart. Maar dat doe ik niet. Want ik vind het leuk dat jij komt. Dus maak ik voortaan kwarktaart. Iedereen een lekker puntje. En jij ook.’ Het valt stil in de stiltecoupé. De vier pubers moeten even een beeld krijgen van deze politiek.

Column Els Rosenmöller: De collecte

3 december 2021

In het kerkboekje was een QR code verstopt

De vraag kwam bij onze PR-commissie binnen. Of iemand in de Ruïnekerk in Bergen tijdens de eerstvolgende kerkdienst iets zou willen vertellen over ons hospice. De zeven werken van barmhartigheid waren de afgelopen weken het thema van preek, gebed en collecte. Na onder andere ‘de hongerigen spijzen’ (collectedoel Voedselbank) en ‘de naakten kleden’ (collectedoel Kledingbank) was nu de beurt aan ‘de doden begraven’ (collectedoel Hospice). ‘Helaas’ had ik tijd. Eerlijk gezegd wilde ik liever iets anders doen op mijn vrije zondagochtend. Maar natuurlijk ging ik. Ik belde mijn vader (93 jaar en topfit): of hij mee wilde naar de mis in Bergen. Hij, opgegroeid in Bergen en een praktiserende rooms-katholieke kerkganger, tikte me op de vingers. In de protestantse Ruïnekerk kon het niet om een Mis, maar om een Dienst gaan. Maar hij ging graag mee. Verheugd dus samen op pad naar deze dienst waarin ook de overledenen van dit kerkelijk jaar zouden worden herdacht.

OPINIE: Opnieuw samengeknepen billen voor de persconferentie

26 november 2021

Maatregelen in veel gevallen allang niet meer te volgen

Vanavond zaten we weer met zijn allen (toch?) te kijken en te luisteren naar de coronapersconferentie. Om te horen dat veel sectoren van de maatschappij eerder dicht moeten. Behalve de sector waar de meeste besmettingen vandaan komen: de scholen.

Column Jan Houtenbos: Hoge nood

10 december 2021

Een toilet dat omhoog popt wanneer het “nodig” is

Het is mij al verschillende keren gebeurd dat ik, tijdens een wandeling in onze mooie gemeente, door een andere wandelaar wordt aangesproken met de vraag of ik hem of haar kan vertellen waar een openbaar toilet is? Het is u vast ook weleens overkomen dat mensen met een enigszins rood aangelopen hoofd met een zichtbare 'hoge nood' u die vraag stellen.

Column Hanneke Mooij: “Jij bent Rita!”

26 november 2021

Op haar knalgele fiets bepakt met meerdere fietstassen

Facebook, niet meer weg te denken uit de huidige maatschappij. Er zijn mensen die dit sociale netwerk verafschuwen, hekelen zelfs. Onder het mom van “te digitaal, ik leer liever mensen in het echt kennen".

Column Marion van Dam: Viezerd

19 november 2021

“Zo is het niet in het echt hoor”

Laat in de middag ren ik in de al bijna donkere duinen met Joe aan een lange lijn. Joe is een knappe bordercollie, een welopgevoed teefje. Maar ze vliegt, danst en springt en kan daarbij absoluut geen maat houden. Ze is dromerig, net als ik. Ze struikelt over boomwortels en ik vervolgens over haar. Het laatste stukje van onze loop is het grasveld aan de Herenweg, naast buurman Breed. Daar mag ze los. Terwijl ik een bal hoog gooi, springt Joe hoorbaar happend de lucht in en legt ‘m dan weer netjes terug in mijn hand. En als voorgebakken brood duikt ze vlak voor we mijn deur bereiken de sloot in, om als een viezige natte hoop de kamer in te glijden.

OPINIE Doen ze het of doen ze het niet?

12 november 2021

Gaan we op slot of mogen we nog wat?

Met weer eens een coronapersconferentie in het vooruitzicht stijgt de spanning bijna net zo snel als de besmettingscijfers.

Column Peter de Waard: Met schaamrood op de Prins Bernhardlaan

12 november 2021

Straatnamen waar je niet dood gevonden zou willen worden

Egmond heeft te veel straatnamen waar je niet dood gevonden zou willen worden, laat staan levend aan zou willen wonen. Neem de Prins Bernhardlaan in Egmond aan den Hoef. Wie daar woont, zou voor altijd zijn ramen willen blinderen en een geitenpaadje willen hebben naar een straat met een fatsoenlijke naam. Alles was ten slotte fout aan de man die eerst vanaf een olifantenrug tijgers neerschoot en daarna zo hypocriet was voorzitter te worden van het Wereldnatuurfonds. Die wereldwijd smeergeld verwierf die op een Zwitserse bankrekening werd gezet, bastaards verwekte en na de oorlog deed of hij persoonlijk Nederland had bevrijd. Iedere bewoner aan deze straat moet zich bij het vermelden van het adres beperken tot postcode en huisnummer. Of schrijft als het tussen de lijntjes past: 'Schavuit van Oranjelaan 3---sorry, ik kan er ook niets aan doen dat ik hier vanwege de acute woningnood ben neergestreken.' Misschien durft iemand uit puur mededogen daar dan incognito de boodschappen neer te zetten, zodat de bewoner niet nog het huis uit moet.

Column Baldi: De Prins, De Fons en de Keten

19 november 2021

De prins moest met bolle wangetjes een windmolentje aanblazen

Er is altijd wat “animositeit” tussen de kernen van de gemeente Bergen. Ik geef onmiddellijk toe dat ik die gevoelens ook bij mij bespeur…..

Column Marion van Dam: Easy on me

5 november 2021

Ik hou van stilte

Ken je die film waarbij in de eerste scène twee meisjes elkaar in de vroege morgen galmend over een weiland begroeten? De een roept: ‘Hallo!’ En dan de ander ook: ‘Hallo!’ Meer niet. Het is bladstil en ze ontmoeten elkaar bij een stal, prut onder de laarzen. Ze zadelen elk een paard en begeven zich daarna over glibberige paadjes, het bos in. Die film. Eigenlijk krijgen ze een akelig ongeluk maar in deze column niet.

Column Hanneke Mooij: Loslaten is ook accepteren

29 oktober 2021

Onlosmakelijk met elkaar vervlochten die twee

Tussen Bergen en Egmond fiets ik langs de Herenweg en moet mijn uiterste best doen om me – ik ben tenslotte verkeersdeelnemer – te concentreren op het fietspad en de velen die daar op deze werkelijk schítterende oktoberdag gebruik van maken. Net als iedere herfst trakteert de natuur ons op een ongekende kleurenpracht en laat ons elk jaar weer op deze manier weten hoe belangrijk het is om los te laten.

Column Gerard Zonneveld: De identiteit van de nieuwe voetbalclub

29 oktober 2021

Eén woord maar daar zit heel wat achter

Er wordt al jarenlang door velen over gedroomd, aan gedacht en aan gewerkt. Eén Egmondse veldvoetbal fusieclub. De Raad van State gaat ergens in het voorjaar van 2022 nog een uitspraak doen over het feit of het complex wel aan de Egmonderstraatweg mag komen. Maar ondanks dat dit heel erg ver weg lijkt kwam het voor mij heel dichtbij. Het gebeurde in de knusse kantine van Egmondia. Ik kwam daar voor de ‘kick off bijeenkomst werkgroepen fusie traject sv Sint Adelbert – vv Zeevogels – vv Egmondia’. De uitnodiging kwam van een meneer die van het begeleiden van zo’n traject zijn werk heeft gemaakt. De al jarenlang actieve fusiecommissie van de nog te vormen nieuwe Egmondse fusieclub heeft heel wat werkgroepen gevormd. Wat er zoal in mij opkomt zijn sponsoring, evenementen, bouw, organisatie, financiën, technische zaken, communicatie en … identiteit. En voor die laatste kwam ik!

Column Nico Knol: De geur is echt anders….

5 november 2021

Niet dat het 'meurt' in De Goorn

Kort geleden verhuisde een van m'n parochianen van Berkhout naar de Abdij van Egmond. Hij vertelde me dat als hij naar de kust ging het hem opviel dat de geur daar anders is, open, ruimer. Ik ben daar eens op gaan letten en inderdaad, de geur is anders, frisser lijkt wel. Als 26 jarige kwam ik in de Egmonden om er te wonen en te werken en tot die tijd had ik jaarlijks last van bronchitis en behoorlijk ook. Maar eenmaal in contact met de zilte zeelucht die daar waait was ik er vanaf tot op vandaag.

Column Rob Hoogland: Eigen volk eerst?

22 oktober 2021

Hoe onterecht ik dat gezien de ernstige woningnood alhier ook vind: niet dus.

Het kan niet, begrijp ik uit de meest recente berichten. Juridisch kan het domweg (nog) niet. Ondanks de schone beloften, zelfs geformuleerd in een heuse verordening, kan de gemeente Bergen, waartoe wij nu eenmaal behoren, bij het toewijzen van woningen geen voorrang verlenen aan lokale gegadigden.

Column Marion van Dam: Kunstig vliegwerk

22 oktober 2021

Iets ís gewoon zo. Totdat het er niet meer is.

Over vogeltjes gesproken. Op Het Woud in het oude huis naast mij, begeef ik me weleens ongegeneerd op de bovenverdieping, waar ik door de ramen naar de duinen staar. Speciaal is, dat ooit mijn slaapkamertje zich daar bevond maar zo bewust van het voorrecht was ik toen nog niet. Iets ís gewoon zo. Totdat het er niet meer is.

Column Baldi: Burgers, bestuur, Bergen (2)

15 oktober 2021

Laten we radicaal zijn: stoppen met de gemeente Bergen

Laten we radicaal zijn: stoppen met de gemeente Bergen. De boel splitsen en het net zo prettig maken als vroeger…. Als het goed is, zijn de politieke partijen bezig met het opstellen van de programma’s. Waarbij ze allen de belofte zullen doen, dat de inwoners erg betrokken gaan worden bij het werk in de gemeenteraad.

Column Ramon Ooms: Roparun 2021

15 oktober 2021

Als ik aan haar strijd denk dan valt die 300 km wel mee

De Roparun is een estafetteloop waarbij teams geld ophalen voor organisaties en projecten die het leven van mensen met kanker veraangenamen. Vanwege corona vond ook de Roparun dit jaar in aangepaste vorm plaats. Normaal gesproken van Parijs naar Rotterdam, 500 km met 370 teams. Dit jaar start en finish in Landgraaf, 300 km met 185 teams.

Column Marion van Dam: Geef er een klap op!

8 oktober 2021

Meester Noteboom koos mij!

Twee lange blonde staarten en ronde blauwe kijkers. Serieus! Als ik langs de voormalige Sint Jozefschool in Egmond aan den Hoef loop, kan ik mezelf als klein meisje zien gapen in de schoolbank. Afwezig, niet beschikbaar, starend, hunkerend naar buiten. Ja, ik was een dromer. En daar is niet zoveel aan veranderd. Soms heb ik een por nodig, dan moet ik even los, zoals het nut van de klap op de onderkant van een jampot.

Column Els Rosenmöller: Een ver-van-mijn-bed-show

8 oktober 2021

Zestig vrijwilligers die ervoor kiezen met de dood om te gaan

Voor de meeste mensen is doodgaan een ver-van-mijn-bed-show. Voor anderen komt de dood in hoogst eigen persoon zomaar om de hoek kijken. Hij komt altijd ongevraagd, zo brutaal eigenlijk. Er zijn ook mensen die ervoor kiezen met de dood om te gaan, zoals onze vrijwilligers. Het is een voorrecht om 60 vrijwilligers te hebben die zich inzetten voor onze gasten en hun naderende dood.

Column Rob Hoogland: sla, sla en nog eens sla

1 oktober 2021

Weet u waar ik óók zo naar verlang? Bloembollen in de mij omringende velden. Bloembollen van welke soort dan ook, met zo’n dikke laag verse stro erop voor de winter. Dat is inmiddels een hartenwens. Het hoort zo bij de omgeving, vind ik. Het hoort zo bij de Egmondse geestgronden.

Inschrijven Flessenpost uit Egmond
Dan spoelt het flesje iedere vrijdag aan in je mail
AANMELDEN
Uw e-mailadres wordt alleen gebruikt voor het versturen van de Flessenpost uit Egmond. U kunt altijd de afmeldlink gebruiken, deze is opgenomen in de nieuwsbrief.
close-link
Terug